I SA/Gl 165/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie WSA Monika Krywow, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2023 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 2 grudnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 ŁD.PM.ZZ 11221774 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 grudnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 ŁD.PM.ZZ 11221774 Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: wierzyciel) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000), dalej "k.p.a.", w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689), dalej także: "u.o.a.", po rozpatrzeniu zażalenia J. T. (dalej: zobowiązany, strona, skarżący) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 KA.EW.P 11221774, którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez J. T. przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. tytuł wykonawczy z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr 21349E1-30/LU/2022 obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od maja 2019 r. do października 2021 r. Należność objęta tym tytułem wykonawczym została wyegzekwowana w całości i przekazana w dniu 26 kwietnia 2022 r. do wierzyciela. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2022 r. zobowiązany wniósł zarzuty, w których podniósł, że domaga się odstąpienia od egzekucji administracyjnej ze względu na nieistnienie obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Oświadczył, że w dniu 15 czerwca 2017 r. ukończył 60 lat, a pobierana przez niego emerytura jest mniejsza niż 50% przeciętnego wynagrodzenia. Z dniem 1 lipca 2017 r. nabył zatem prawo do zwolnienia z opłaty abonamentowej, o czym powiadomił Pocztę Polską u. Bernardyńska 15, 85-840 Bydgoszcz po dokonaniu ostatniej wpłaty należności (28 maja 2019 r.). W przesyłanych powiadomieniach o naliczaniu abonamentu nie było pouczenia o przysługujących abonentowi prawach, wobec czego przez kilka lat opłacał tę należność bez potrzeby. Strona oświadczyła także, iż nie jest prawdą, jakoby doręczono jej upomnienie z dnia 24 listopada 2021 r. W tym stanie rzeczy nie mogła wyjaśnić wierzycielowi nieistnienia obowiązku (odwołać się od upomnienia). Stanowisko wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 KA.EW.P 11221774, w którym postanowiono o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku, oraz oddaleniu zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Pismem z dnia 30 sierpnia 2022 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie wierzyciela z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 KA.EW.P 11221774 wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia, które zawiera wadę i wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że postanowienie z dnia 22 sierpnia 2022 r. zostało wydane po czterech miesiącach, co jest sprzeczne z art. 35 i 36 k.p.a. Podniósł także kwestię organu odwoławczego, wskazując na nieprawidłowość pouczenia, że zażalenie należy wnieść do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Wydział Abonamentu RTV. Nadto oświadczył, że oczekuje zwrotu zajętej kwoty. Jednocześnie pismem z dnia 30 sierpnia 2022 r. zobowiązany w związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym zwrócił się z prośbą do wierzyciela o podanie dokładnej nazwy i adresu organu odwoławczego od postanowień Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wydanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 17 § 1 u.p.e.a.). Wierzyciel pismem z dnia 28 października 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 ŁD.PM.W2 11221774 (doręczonym w dniu 4 listopada 2022 r.) na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. wezwał skarżącego do sprecyzowania treści wniesionego zażalenia z dnia 30 sierpnia 2022 r. Następnie pismem z dnia 4 listopada 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2021 ŁD.PM.W 11221774 wierzyciel udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 30 sierpnia 2022 r. w sprawie wskazania dokładnej nazwy i adresu organu odwoławczego od postanowień Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wydanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym, że Poczta Polska S.A. nie udzieliła skarżącemu, w terminie określonym w art. 35 k.p.a., odpowiedzi na pismo z dnia 30 sierpnia 2022 r. dotyczące zażalenia na postanowienie wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia oraz na pismo z dnia 30 sierpnia 2022 r. dotyczące podania dokładnej nazwy i adresu organu odwoławczego od postanowień skarżący pismami z dnia 8 listopada 2022 r., na podstawie art. 37 § 1 i § 3 k.p.a. złożył dwa ponaglenia do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Następnie zobowiązany pismem z dnia 8 listopada 2022 r. wskazał na bezprawność wezwania organu z dnia 28 października 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 ŁD.PM.W2 11221774 z uwagi na wystosowanie go przez organ nieupoważniony oraz poza terminem obowiązującym w postępowaniu administracyjnym. Wierzyciel w tych okolicznościach nie uzyskując od strony sprecyzowania dotyczącego treści zażalenia z dnia 30 sierpnia 2022 r. oparł swoje rozstrzygnięcie w ustalonym stanie faktycznym, na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie. Na wstępie swoich rozważań, nawiązując do podnoszonej w zażaleniu kwestii właściwości organu odwoławczego, wierzyciel wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a.) Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z siedzibą Plac Oddziałów Młodzieży Powstańczej 7, 40-940 Katowice, czyli w rozumieniu tego przepisu kierownik jednostki operatora wyznaczonego zgodnie z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. jest wierzycielem uprawnionym i zobowiązanym na podstawie art. 17 § 1 u.p.e.a. do podejmowania rozstrzygnięć i zajmowania stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego w formie postanowienia we wszelkich kwestiach zastrzeżonych dla wierzyciela w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Art. 17 § 1a u.p.e.a. stanowi, iż: o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2, wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Wniosek wniesiony na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. rozpatruje ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy posiada wszystkie cechy odwołania od decyzji administracyjnej, z wyjątkiem cechy instancyjności, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07. Ze wskazanego art. 17 § 1a u.p.e.a. wynika, że organem uprawnionym do rozpoznania zażalenia jest zatem Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako jednostki operatora wyznaczonego, który ma w zakresie działania zadania związane z egzekucją opłat abonamentowych. Powołany przepis ma charakter szczególny i wyjątkowy, bowiem dotyczy tylko zażaleń na postanowienia określone w art. 34 § 2 u.p.e.a., a więc wyłącznie zażaleń na postanowienia, których przedmiotem jest wyrażenie stanowiska przez wierzyciela co do wniesionych zarzutów (zażalenia na wszelkie inne postanowienia wydawane przez wierzyciela rozpoznaje minister, będący organem wyższego stopnia. Jednocześnie wierzyciel wyjaśnił, że na podstawie art. 268 a k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, wezwań do uzupełnienia materiału dowodowego czy też wyjaśnień aby właściwie rozpatrzeć sprawę. Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w różnych regionach kraju posiada komórki delegowane do wypełniania wyznaczonych zadań, w oparciu o obowiązujące przepisy i wydane upoważnienia ze strony Dyrektora Centrum. Podano także, iż odpowiedź na odrębne pismo strony z dnia 30 sierpnia 2022 r., w którym wniesiono o podanie dokładnej nazwy i adresu organu odwoławczego od postanowień Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (wydanych w postępowaniu egzekucyjnym) zawarto w piśmie z dnia 4 listopada 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2020 ŁD.PM.W 11221774. W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia wierzyciel wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników Rtv i opłatami abonamentowymi mają swoje źródło w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych. Ustawy poprzedzające ww. ustawę to ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1722) oraz ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r. Nr 54, poz. 275), która weszła w życie z dniem 1 marca 1985 r. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). Odnosząc się do wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku wskazano, że bezsporne jest, iż zobowiązany w dniu 1 grudnia 1986 r. dopełnił rejestracji odbiorników Rtv używanych pod adresem ul. [...] w Z.. W wyniku rejestracji otrzymał książeczkę radiofoniczną stanowiącą dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Kolejno wydano mu książeczki radiofoniczne o numerach: [...], [...], [...], [...]. Dowód w postaci kserokopii "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" z dnia 1 grudnia 1986 r. i kserokopię odcinka "U" z książeczki radiofonicznej numer [...] z dnia 15 grudnia 1998 r., złożonego przez stronę w placówce pocztowej Z. z powodu wyczerpania dowodów wpłat, oraz kserokopie dowodów wpłat - załączono do akt sprawy (a także przesłano stronie). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników ra.diofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) zobowiązanemu jako użytkownikowi zarejestrowanych odbiorników nadano indywidualny numer identyfikacyjny [...] (duplikat tego zawiadomienia z dnia 31 lipca 2008 r. przesłanego na adres będący adresem zameldowania strony do chwili obecnej załączono do akt sprawy, a także przesłano stronie). Użytkownik odbiorników regulował wpłaty do maja 2019 r., co sam potwierdził. Kwestią sporną pozostaje natomiast obowiązek regulowania dalszych opłat abonamentowych w sytuacji posiadania przez stronę od miesiąca lipca 2017 r. uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych (ten argument podniesiono w zarzutach). Podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wierzyciel stwierdził, że podstawę prawną regulującą kwestie zwolnień z opłat abonamentowych zawiera ustawa o opłatach abonamentowych. Zgodnie art. 4 ust.1 u.o.a. między innymi osoby, które ukończyły 60 lat oraz mają prawo do emerytury, której wysokość nie przekracza miesięcznie kwoty 50% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ogłaszanego przez Prezesa GUS mogą uzyskać zwolnienie od opłat abonamentowych. Samo zaistnienie tych okoliczności nie zwalnia jednak abonenta z wnoszenia opłat, gdyż konieczne jest dopełnienie stosownych formalności. Wierzyciel nie uznał więc argumentu zobowiązanego, że po dokonaniu ostatniej wpłaty w 2019 r. powiadomił on Pocztę Polską S.A. ul Bernardyńska 15, 85-940 Bydgoszcz o prawach do zwolnienia od opłat abonamentowych. Strona nie okazała bowiem dowodu na okoliczność dopełnienia takiej formalności. Abonent zobowiązany był złożyć w placówce pocztowej "Oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia od opłat", które pracownik placówki pocztowej potwierdzał podpisem oraz datownikiem placówki. Wierzyciel zaakcentował, iż w myśl art. 4 ust. 3 u.o.a. zwolnienia określone w ust 1 pkt 1 i 3-8 przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce pocztowej oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające te uprawnienia. Dalej wierzyciel zapewnił, że kwestia uzyskania przez stronę zwolnienia od opłat abonamentowych została zbadana w toku postępowania egzekucyjnego – przeszukano zasoby archiwalne i systemowe. Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu stanowiącego o dopełnieniu przez stronę formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych w 2019 r., natomiast posiada zgłoszenie wyrejestrowania odbiorników w dniu 30 sierpnia 2022 r. w placówce pocztowej Z.. Wierzyciel zaznaczył, że na gruncie postępowania administracyjnego ma pełne zastosowanie zasada, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Niedopełnienie w 2019 r. formalności uzyskania zwolnienia od opłat skutkowało obowiązkiem wnoszenia opłat abonamentowych do dnia 29 sierpnia 2022 r. (tj. do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania odbiorników). Aprobując z kolei stanowisko co do niezasadności zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, podano, że wypełniając nałożony w art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek, w dniu 2 listopada 2021 r. skierowano listem poleconym [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru), na adres wskazany przez stronę przy rejestracji odbiorników, tj. ul. [...], [...] Z. (adres zameldowania strony aktualny od 11 listopada 1986 r.), upomnienie [...] wzywające do zapłaty należności. Upomnienie to po dwukrotnej awizacji (w dniu 5 listopada 2021 r. oraz w dniu 16 listopada 2021 r.) zwrócono do nadawcy w dniu 24 listopada 2021 r. Przedmiotowe upomnienie uznano za doręczone zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. Dowód w postaci kserokopii upomnienia [...] z dnia 2 listopada 2021 r., kserokopii koperty zawierającej przedmiotowe upomnienie oraz dokument elektroniczny wydrukowany z zintegrowanego systemu teleinformatycznego Poczty Polskiej S.A potwierdzający podwójną awizację przesyłki poleconej i zwrot do nadawcy załączono do akt sprawy, a także przesłano stronie. W konkluzji wierzyciel stwierdził, że egzekucja wszczęta w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr 21349E1-30/LU/2022 była uzasadniona i brak jest podstaw do zwrotu wyegzekwowanych przez organ egzekucyjny należności. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł na postawie art. 156 § 1 k.p.a. o "stwierdzenie nieważności postanowienia dotyczącego zażalenia wydanego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., 40-940 Katowice, pl. Oddziałów Młodzieży Powstańczej 7 nr COF.OUR.6375.16411.2022 z 2 grudnia 2022 r, (załącznik 9), gdyż wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa oraz wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości, a także w konsekwencji o stwierdzenie nieważności postanowienia dotyczącego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej wydanego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nr COF.OUR.6375.16411.2022 z dnia 22 sierpnia 2022 r., gdyż zawiera wadę i wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa". W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że otrzymał tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji należności pieniężnych z dnia 6 kwietnia 2022 r, w którym podano jako wierzyciela: Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., 00-940 Warszawa, ul. Rodziny Hiszpańskich 8. Tak więc, właściwym organem (instytucją), stroną w postępowaniu administracyjnym, a więc mogącym wydawać postanowienia nie jest Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., 40-940 Katowice, pl. Oddziałów Młodzieży Powstańczej 7. Z powyższego wynika, że postanowienie z dnia 2 grudnia 2022 r. wydane zostało z naruszaniem przepisów o właściwości przez niewłaściwy organ. Nadto w skardze podniesiono, że zobowiązany za pośrednictwem Urzędu Skarbowego w Z. przesłał do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. 00-940 Warszawa, ul. Rodziny Hiszpańskich 8 zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Urząd Skarbowy w Z. poinformował stronę, że w dniu 26 kwietnia 2022 r. przesłał dokumenty do adresata. Zgodnie z obowiązującymi przepisami postanowienie powinno być wydane w ciągu miesiąca od otrzymania zarzutu (w postępowaniu odwoławczym) - art. 35 § 3 k.p.a. Zaś art. 36 k.p.a. nakłada obowiązek zawiadamiania strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, co nie miało miejsca. Tymczasem postanowienie z dnia 22 sierpnia 2022 r. zostało wydane prawie po 4 miesiącach, co jest sprzeczne z art. 35 i art. 36 k.p.a., a więc jest naruszeniem prawa. Nadto skarżący zauważył, że postanowienie wydane przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wskazuje jako organ odwoławczy Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej Wydział Abonamentu RTV. Zgodnie natomiast z art. 127 § 2 k.p.a. organ wydający postanowienie nie może być organem wyższego stopnia dla siebie. Ewidentnie więc przepis ten jest oraz prawo do skutecznego odwołania się od decyzji administracyjnej jest naruszone. Z kolei art. 17 § 1 u.p.e.a. stanowi, że "zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie". Organem wydającym ww. postanowienie jest Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w Warszawie, a nie Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej Wydział Abonamentu RTV w Bydgoszczy. W związku z powyższym strona w dniu 30 sierpnia 2022 r. wystosowała pismo z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 22 sierpnia 2022 r. Ponadto w związku z błędnym podaniem organu odwoławczego zwróciła się w piśmie z dnia 30 sierpnia 2022 r. z prośbą o podanie nazwy i adresu właściwego organu odwoławczego. Wobec braku odpowiedzi na te pisma, w dniu 8 listopada 2022 r. skarżący wniósł ponaglenia. Postanowienie w sprawie zażalenia z dnia 30 sierpnia 2022 r. wydane zostało w dniu 2 grudnia 2022 r., czyli po upływie obowiązującego w postępowaniu odwoławczym miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, a więc z naruszeniem prawa (art. 35 i 36 k.p.a). Pismo z prośbą o podanie właściwego organu odwoławczego pozostało natomiast bez odpowiedzi. Wobec powyższego skarżący wniósł o "stwierdzenie nieważności postanowień i tym samym stwierdzenie, że zarzut z dnia 21 kwietnia 2022 r. w sprawie egzekucji administracyjnej jest uznany". W odpowiedzi na skargę z dnia 25 stycznia 2023 r. wierzyciel podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie podano, że pismem z dnia 3 stycznia 2023 r. skarżący złożył za pośrednictwem Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej skargę do WSA w Warszawie, w której zaskarżył bezczynność Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. na brak odpowiedzi na pismo z dnia 30 sierpnia 2022 r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 22 sierpnia 2022 r. oraz w związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia dotyczącego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022. W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tytułu wykonawczego z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr 21349E1-30/LU/2022 z uwagi na wpisanie w części E przedmiotowego tytułu jako wierzyciela: Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., ul. Rodziny Hiszpańskich 8, 00-940 Warszawa, zamiast: Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., pl. Oddziałów Młodzieży Powstańczej 7, 40-940 Katowice. W odpowiedzi na to pismo Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w piśmie z dnia 5 maja 2023 r. wskazał, że Poczta Polska S.A. jako operator wyznaczony pełni jednocześnie funkcję wierzyciela w zakresie żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej nieuiszczonych opłat abonamentowych. Siedzibą Poczty Polskiej S.A., zgodnie z KRS, jest: ul. Rodziny Hiszpańskich 8, 00-940 Warszawa i taki adres funkcjonuje w systemach organów egzekucyjnych. Natomiast zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1140) jednostką Poczty Polskiej S.A. uprawnioną do przeprowadzania kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej. Wskazana w rozporządzeniu jednostka Centrum Obsługi Finansowej, zgodnie z obowiązującą strukturą organizacyjną Poczty Polskiej S.A., została dedykowana operacyjnie do realizacji zadań wynikających z ustawy abonamentowej. Siedzibą tej jednostki jest: ul. Rodziny Hiszpańskich 8, 00-940 Warszawa. W związku z tym dane, które zostały umieszczone w tytule wykonawczych są pod względem prawnym właściwe. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, jest uprawniony zgodnie z zapisami art. 7 ust. 5 u.o.a. do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został sporządzony według ustalonego wzoru, zawartego w rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1856) i zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, szczegółowo dookreślone w art. 27 u.p.e.a. Z uwagi na powyższe w sporządzonym tytule wykonawczym jako wierzyciela wskazano uprawnioną do kontroli obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej jednostkę Poczty Polskiej S.A., tj. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. Natomiast w części adresowej wierzyciela został wskazany identyfikator podatkowy dla Poczty Polskiej S.A. NIP [...] oraz adres jej siedziby: ul. Rodziny Hiszpańskich 8, 00-940 Warszawa. Wyjaśniono także, iż Poczta Polska S.A. jest samodzielnym podmiotem gospodarczym posiadającym własną strukturę organizacyjną. Centrum Obsługi Finansowej w strukturze organizacyjnej operatora wyznaczonego jest jednostką realizująca zadania publiczne, m.in. w zakresie kontroli i poboru opłat abonamentowych. Siedzibą Poczty Polskiej S.A. jest miejscowość, w której siedzibę posiada organ zarządzający. Jako spółka prawa handlowego zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 685) zobowiązana jest do umieszczania adresu siedziby w oświadczeniach pisemnych, skierowanych w zakresie swojej działalności, do oznaczonych osób i organów, pod rygorem nałożenia grzywny w okolicznościach niewykonania ww. obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia 6 grudnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 ŁD.PM.ZZ 11221774, którym Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 KA.EW.P 11221774, którym oddalono podniesione w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr 21349E1-30/LU/2022 obejmującego zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od maja 2019 r. do października 2021 r., zarzuty: nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Kontrolę tą rozpocząć należy od stwierdzenia, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią podstawowy środek służący ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. wnosi się je do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują z kolei przepisy art. 34 u.p.e.a. Co warte podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest ograniczony zarzutami podniesionymi w skardze, lecz zawsze pozostaje związany granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez stronę zobowiązaną zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą innej sprawy niż ta, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazywana przez skarżącego w piśmie z dnia 12 kwietnia 2023 r. wadliwość tytułu wykonawczego nie stanowi więc przedmiotu kontroli Sądu, tym bardziej, że wraz z nowelizacją art. 33 u.p.e.a. wprowadzoną z dniem 30 lipca 2020 r. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. nie może już być przedmiotem zarzutu. Poprzez wniesienie zarzutu zobowiązany kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego, w stosunku do którego obowiązuje generalne domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (por.: P. M. Przybysz, Komentarz do art. 33 u.p.e.a., [w:] P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, WKP 2021). Jak stanowi art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku (pkt 1) oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane (pkt 4). Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wskazać należy na wstępie, że w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący w dniu 1 grudnia 1986 r. zarejestrował odbiorniki rtv używane pod adresem ul. [...] w Z.. W wyniku rejestracji otrzymał książeczkę radiofoniczną stanowiącą dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Kolejno wydano mu książeczki radiofoniczne o numerach: [...], [...], [...], [...] (kserokopia "Wniosku o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego" z dnia 1 grudnia 1986 r. oraz kserokopię odcinka "U" z książeczki radiofonicznej numer [...] z dnia 15 grudnia 1998 r., złożonego przez stronę w placówce pocztowej Z. z powodu wyczerpania dowodów wpłat znajdują się w aktach sprawy przekazanych Sądowi). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) zobowiązanemu jako użytkownikowi zarejestrowanych odbiorników nadano indywidualny numer identyfikacyjny [...] (duplikat tego zawiadomienia z dnia 31 lipca 2008 r. przesłanego na adres będący adresem zameldowania strony do chwili obecnej załączono do akt sprawy przekazanych Sądowi). Poza sporem jest także, iż użytkownik odbiorników regulował wpłaty do maja 2019 r. Kwestią sporną pozostaje natomiast obowiązek regulowania dalszych opłat abonamentowych w sytuacji posiadania przez stronę od miesiąca lipca 2017 r. uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych (co podniesiono w zarzutach). Zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a., w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Obowiązki związane z rejestracją odbiorników Rtv i uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach aktualnie obowiązującej ustawie o opłatach abonamentowych., a także obowiązującej wcześniej ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych. Art. 4 ust. 1 u.o.a. stanowi, że abonenci, którzy ukończyli 60 lat oraz posiadają prawo do emerytury, której wysokość nie przekracza miesięcznie kwoty 50% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłaszanego przez Prezesa GUS mogą skorzystać z uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych. Istotą niniejszego sporu jest twierdzenie skarżącego o posiadanych uprawnieniach do zwolnienia od opłat abonamentowych. Jednakże na żadnym etapie postępowania skarżący nie okazał dowodu potwierdzającego dopełnienie w okresie objętym postępowaniem egzekucyjnym, wymaganych przepisami formalności zwolnienia od opłat abonamentowych. Nie negując, iż skarżący spełnia te kryteria, stwierdzić należy, że nie wykazał, aby dopełnił formalności wymaganych stosownymi przepisami. Tymczasem, jak stanowi art. 4 ust. 3 u.o.a., zwolnienia przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce pocztowej oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień. Oznacza to, iż wierzyciel zasadnie przyjął, że w okresie, który jest objęty tytułem wykonawczym z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr 21349E1-30/LU/2022, t.j. od maja 2019 r. do października 2021 r. skarżący posiadał formalno-prawny status abonenta zobligowanego do wnoszenia opłat abonamentowych. Tutejszy Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, w którym stwierdzono, że sam fakt nabycia uprawnienia do zwolnienia, nie jest wystarczającą podstawą do zaprzestania wnoszenia opłat za używanie odbiorników Rtv. Przepis art. 4 ust. 3 u.o.a. stanowi bowiem, ze zwolnienie przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce operatora wyznaczonego, oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienia do tych zwolnień. Nie może być zatem wątpliwości, że dla skorzystania ze zwolnienia, konieczne jest przedłożenie w placówce operatora wyznaczonego (Poczty Polskiej S.A.) oświadczenia, o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia oraz dokumentów potwierdzających stosowne uprawnienie. Organ w tym wypadku nie działa z urzędu, to na skarżącym spoczywał obowiązek złożenia oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia i przedstawienia dokumentów potwierdzających uprawnienie do tych zwolnień. Wobec powyższego stwierdzić należy, że oddalenie zarzutu nieistnienia obowiązku było zasadne. Aprobując z kolei oddalenie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia jeżeli jest wymagane, zaakcentować trzeba, że do skarżącego na adres wskazany przy rejestracji odbiorników i pozostający adresem wskazywanym przez stronę także w skardze (tj. ul. [...], [...] Z.) w dniu 2 listopada 2021 r. skierowano listem poleconym [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru), upomnienie [...] wzywające do zapłaty należności. Upomnienie to po dwukrotnej awizacji (w dniu 5 listopada 2021 r. oraz w dniu 16 listopada 2021 r.) zwrócono do nadawcy w dniu 24 listopada 2021 r. Przedmiotowe upomnienie uznano więc za doręczone zgodnie z art. 44 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Dowód w postaci kserokopii upomnienia [...] z dnia 2 listopada 2021 r., kserokopii koperty zawierającej przedmiotowe upomnienie oraz dokument elektroniczny wydrukowany z zintegrowanego systemu teleinformatycznego Poczty Polskiej S.A potwierdzający podwójną awizację przesyłki poleconej i zwrot do nadawcy załączono do akt sprawy przekazanych Sądowi. Rozpoznanie skargi w zakresie podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, natomiast w myśl przepisów art. 127 § 2 k.p.a. właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Od zasady tej ustawodawca przewidział jednak wyjątki, określając w art. 127 § 3 k.p.a., że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Z uwagi na zamieszczenie art. 127 § 3 k.p.a. w Rozdziale 10 "Odwołania" oraz wskazanie w nim na odpowiednie stosowanie przepisów o odwołaniu, wniosek ten można traktować jako zwyczajny środek odwoławczy, który jednak różni się od odwołania tym, że nie wywołuje skutku dewolutywnego, tj. nie przesuwa sprawy do rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia. Wniosek wniesiony na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. rozpatruje bowiem ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Przepis art. 127 § 3 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do rozpoznawania zażaleń, o których mowa w art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie wydane przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, co wynika z art. 17 § 1a u.p.e.a. Dla wierzyciela, którym jest Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., organem wyższego stopnia jest właśnie minister, co jednoznacznie stwierdza art. 7 ust. 2 u.o.a. Określa on, że nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Z kolei art. 17 § 1a u.p.e.a. stanowi, iż: o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34, wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a. z tym, że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zatem u.p.e.a. stwierdza, iż w przypadku wierzyciela, dla którego organem wyższego stopnia jest minister, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a. co oznacza, że w odniesieniu do tych postanowień przysługuje zażalenie, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W świetle art. 17 § 1a u.p.e.a., organem uprawnionym do rozpoznania zażalenia jest więc Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. jako jednostki operatora wyznaczonego, który ma w kompetencji działania związane z egzekucją nieuiszczonych opłat abonamentowych. Powołany przepis ma szczególny i wyjątkowy charakter bowiem dotyczy tylko zażaleń na postanowienia określone w art. 34 § 3 u.p.e.a., czyli wyłącznie zażaleń na postanowienia, których przedmiotem jest wyrażenie stanowiska przez wierzyciela, co do wniesionych zarzutów. Postanowienie z dnia 2 grudnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.16411.2022 ŁD.PM.ZZ 11221774, podpisane zostało przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z siedzibą Plac Oddziałów Młodzieży Powstańczej 7, 40-940 Katowice, który, zgodnie z art. 7 ust. 5 u.o.a. na podstawie art. 1a pkt 13 u.p.e.a. jest wierzycielem uprawnionym i zobowiązanym na podstawie art. 17 § 1 u.p.e.a. do podejmowania rozstrzygnięć i zajmowania stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego w formie postanowienia we wszelkich kwestiach zastrzeżonych dla wierzyciela w u.p.e.a. Zauważenia także wymaga, że na podstawie art. 268a k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, wezwań do uzupełnienia materiału dowodowego czy też wyjaśnień aby właściwie rozpatrzeć sprawę. Poczta Polska jako spółka akcyjna należąca do Skarbu Państwa, realizuje zadania publiczne wynikające z ustawy abonamentowej, co nakłada m.in. na organy egzekucyjne, obowiązek prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Wykonywanie zadań publicznych może być bowiem zlecane różnorodnym podmiotom spoza administracji, także spółkom prawa handlowego. Działanie podmiotu nie będącego organem administracji traktowane jest jako działania państwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 365/12). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) jest wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości. Wskazana przesłanka wyeliminowania zaskarżonego aktu i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia 22 sierpnia 2022 r. nie zachodzi, co Sąd wykazał w powyższych wywodach. Rozstrzygnięcia te nie są dotknięte wadą nieważności (nie zaistniały także inne przesłanki wymienione w art. 156 § 1 K.p.a.) i nie naruszają prawa, wobec czego Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Podnoszona w skardze kwestia sprawności działania organu i ewentualnego naruszenia art. 35 oraz art. 36 k.p.a. nie jest przedmiotem niniejszej sprawy (w której skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności postanowień z dnia 22 sierpnia 2022 r. i 2 grudnia 2022 r.), gdyż ta jest kontrolowana w ramach rozpoznawania przez sądy administracyjne skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).