I SA/Gl 1492/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Pismem z dnia 2 października 2021 r. (data osobistego złożenia: 4 października 2021 r.) H. W. (dalej: "skarżąca") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej także: "Sądu") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej także: "organu odwoławczego") wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Wraz ze skargą organ odwoławczy przekazał decyzję z dnia [...] r. opatrzoną znakiem [...], na mocy której uchylił decyzję stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie i orzekając co do istoty sprawy określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości [...] zł oraz stwierdził nadpłatę w tym podatku w kwocie [...] zł. Jednocześnie stwierdził, iż uchylone rozstrzygnięcie nie było wydane bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa, zaś popełnione przy jego wydaniu uchybienie miało charakter zwyczajny. W związku z wydaniem ww. decyzji skarżąca oświadczyła, iż rozstrzygnięcie z dnia [...] r. jest dla niej korzystne i dlatego wycofuje skargę. Z kolei w ramach pisma datowanego na dzień 13 stycznia 2022 r. organ odwoławczy poinformował tut. Sąd, że przedmiotowa decyzja nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Z dołączonego doń zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika natomiast, iż doręczenie decyzji uwzględniającej stanowisko skarżącej nastąpiło w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Artykuł 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wyszczególnia sytuacje, w których sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Zgodnie z pkt 1 wskazanego przepisu zdarzeniem powodującym umorzenie postępowania jest skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego. Z kolei na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z innych przyczyn niż przewidziane w punktach poprzedzających stało się bezprzedmiotowe. Tego rodzaju bezprzedmiotowość występuje wówczas, gdy w toku postępowania a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Stosowanie zaś do treści art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W analizowanym przypadku organ odwoławczy skorzystał z przewidzianej w art. 54 § 3 P.p.s.a. regulacji poprzez wydanie nowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, które w całości uwzględniło stanowisko strony skarżącej. W konsekwencji należy uznać, że odpadła przyczyna leżąca u podstaw wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zauważenia w tym miejscu wymaga, że skarżąca złożyła również oświadczenie o cofnięciu skargi, co nastąpiło z uwagi na zastosowaną przez organ odwoławczy autokontrolę. Sąd uznał wspomniane oświadczenie za skuteczne i niepozostające w sprzeczności z prawem. W efekcie wycofania skargi i podjęcia czynności autokontrolnych wystąpiły w istocie dwie podstawy do umorzenia postępowania sądowego: pierwsza, określona w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z cofnięciem skargi, oraz druga, wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ponieważ nastąpiło wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego w trybie autokontroli organu (art. 54 § 3 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności uwzględniono drugą ze wskazanych podstaw do umorzenia postępowania sądowego. W takim stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.