I SA/Gl 1367/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 4 listopada 2025 r. nr 2401-IOV2.4103.50.2025 UNP: 2401-25-253076 w przedmiocie wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnictwa szczególnego w postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2017 r. i 2018 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1.Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) z 4 listopada 2025 r. znak: 2401-IOV2. 4103.50.2025, utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z 29 sierpnia 2025 r., znak: 2401-IOV3.4103.93.2025.ALLA wydane w przedmiocie przyznania adwokatowi – P. S. (dalej: Skarżący) - wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego w łącznej kwocie 295,20 zł. 2. Dotychczasowy przebieg postępowania. 2.1. W związku z koniecznością wykonania przez Dyrektora wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 listopada 2023 r. I SA/GI 317/23 i rozpatrzenia odwołania B sp. z o.o. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: Naczelnik) z 14 sierpnia 2020 r. znak; [...], w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług na podstawie art. 112b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od września 2017r. do listopada 2018 r., Dyrektor wystąpił z wnioskiem do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. o ustanowienie tymczasowego pełnomocnika szczególnego dla ww. spółki, upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd - w związku z niemożnością prowadzenia wobec ww. osoby prawnej postępowania z powodu braku powołanych do tego organów, jak również wystąpiono z wnioskiem do Sądu Rejonowego dla K. [...] w K. o ustanowienie kuratora dla B sp. z o.o. Pismem z 16 lipca 2025 r. Izba Adwokacka w K. wskazała jako kandydata na tymczasowego pełnomocnika szczególnego Skarżącego. Postanowieniem z 18 lipca 2025 r., znak: 2401-10V3.4103.61.2025.ALLA, Dyrektor wyznaczył Skarżącego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego, upoważnionego do reprezentowania B sp. z o.o. przed tym organem w ww. postępowaniu. 22 lipca 2025 r. stawił się w Izbie Administracji Skarbowej w Katowicach Skarżący działający jako tymczasowy pełnomocnik szczególny B sp. z o.o. na okoliczność czego sporządzono protokół z 22 lipca 2025 r. Jak wynika z protokołu m.in. na wniosek Skarżącego ustalono, że w związku z postanowieniem Dyrektora skierowanym w trybie art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U.2025., poz. 111, dalej: O.p.) z 24 czerwca 2025 r. znak: 2401-IOV3. 4103.61.2025, wypowie się on w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w terminie 7 dnia od dnia dokonania niniejszej czynności, tj. od dnia 22 lipca 2025 r. Termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego wyznaczony w ww. protokole upływał z dniem 29 lipca 2025 r. Postanowieniem z 25 lipca 2025 r., znak: 2401-IOV3.4103.61.2025.ALLA (doręczonym Skarżącemu 14 sierpnia 2025 r.) Dyrektor wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 11 sierpnia 2025 r., z uwagi na konieczność umożliwienia wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego - zgodnie z żądaniem zgłoszonym 22 lipca 2025 r. Decyzją z 31 lipca 2025 r. znak: 2401-IOV3.4103.61.2025.ALLA doręczoną 14 sierpnia 2025 r. Skarżącemu Dyrektor po ponownym rozpatrzeniu odwołania z 2 września 2020 r. od decyzji ww. Naczelnika w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług na podstawie art. 112b u.p.t.u.: - za wrzesień 2017 r. w kwocie 179.400,00 zł, - za styczeń 2018 r. w kwocie 6.778,00 zł, - za kwiecień 2018 r. w kwocie 8.313,00 zł, - za czerwiec 2018 r. w kwocie 345.000,00 zł, - za lipiec 2018 r. w kwocie 4.488,00 zł, - za sierpień 2018 r. w kwocie 5.302,00 zł, - za październik 2018 r. w kwocie 1.683,00 z, - za listopad 2018 r. w kwocie 5.586,00 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w ww. zakresie. Natomiast 5 sierpnia 2025 r. wpłynęło pismo, w którym Skarżący zawarł jako tymczasowy pełnomocnik szczególny B sp. z o.o. wnioski o m.in. przeprowadzenie dowodów z przesłuchań w charakterze świadków wskazanych w tym piśmie osób, jak oraz o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, tj. wynagrodzenia w wysokości 100 % stawki minimalnej. Oświadczył także, że wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości lub w części, jak również, że nie poniósł wydatków. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku w zakresie przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, tj. wynagrodzenia - postanowieniem z 29 sierpnia 2025 r. znak: 2401-IOV3.4103.93.2025.ALLA, Dyrektor jako organ pierwszej instancji ustalił wynagrodzenie Skarżącemu w wysokości 295,20 zł (240,00 zł kwota netto + podatek od towarów i usług według stawki 23% w wysokości 55,20 zł). W uzasadnieniu ww. postanowienia zaznaczono m.in., iż sprawa, w której Skarżący reprezentował - jako tymczasowy pełnomocnik szczególny spółkę B, w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach z 10 listopada 2023 r. I SA/Gl 317/23, podlegała rozpatrzeniu jedynie w ograniczonym zakresie. Zaznaczono również, iż w toku postępowania Skarżący zapoznał się z aktami sprawy, zastrzegając, że wypowie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w terminie 7 dni od dnia dokonania tej czynności — czego nie uczynił (tak określony termin upływał bowiem 29 lipca 2025 r., natomiast pismo zawierające uwagi i dodatkowe żądania, w tym dotyczące przyznania kosztów pomocy prawnej, Skarżący wniósł pismem z 5 sierpnia 2025 r.). Okoliczności te nie miały istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż uznając żądanie przyznania wynagrodzenia "w wysokości 100% stawki minimalnej", tj. kwocie 240,00 zł, określonej w § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kosztów, przewidzianej dla wynagrodzenia w postępowaniu przed sądem drugiej instancji - jako najbardziej odpowiadającej postępowaniu odwoławczemu, w którym brał on udział - odstąpiono od miarkowania wynagrodzenia. 2.2. W zażaleniu na ww. postanowienie Skarżący, wnosząc o jego zmianę i przyznanie mu wynagrodzenia zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 marca 2025 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w kwocie 13.284,00 zł (netto 10.800,00 zł + VAT 2.484,00 zł). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie § 4 ust. 1 i 2 w związku z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz art. 6 § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 marca 2025 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego w urzędu, poprzez uznanie, że stawką minimalną jest stawka 240,00 zł wynikająca z art. 6 § 2, a nie stawka wynikająca z § 6 ust. 1. Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżący podniósł, iż zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 marca 2025 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, wynagrodzenie przyznawane jest między jednokrotnością (stawka minimalna) a sześciokrotnością stawki (stawka maksymalna) określonej w § 6 tego rozporządzenia. Zaznaczył także, że stawki minimalne to pojęcie języka prawniczego i oznacza stawki ryczałtowe przyjęte w poszczególnych rozporządzeniach w sprawie opłat za czynności adwokatów, radców prawnych, itp. Zaznaczył, że stawka minimalna liczona jest od sumy wartości zaskarżenia, a nie do ryczałtowej kwoty 240,00 zł, W dalszej części uzasadnienia podniósł, iż stawka 240.00 zł z § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia odnosi się do sytuacji, w której 50 % lub 75 % kwoty określonej zgodnie z ust. 1 miałoby się okazać niższe niż 240,00 zł, a nie jest stawką minimalną. Podniósł, także, iż wykładnia pojęcia stawki minimalnej zaprezentowana w zaskarżonym postanowieniu tut. organu (działającego jako organ pierwszej instancji) jest błędna z uwagi na błędne rozumienie tego pojęcia, które jest już utrwalone w orzecznictwie od wielu lat. Ponadto, w kwestii złożenia stanowiska procesowego wskazał, iż 25 lipca 2025 r. zostało doręczone postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Podniósł, iż termin ten upływał 1 sierpnia 2025 r., natomiast decyzja Dyrektora wpłynęła na konto tymczasowego pełnomocnika szczególnego 31 lipca 2025 r., czyli przed upływem terminu wyznaczonego tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu do wypowiedzenia się. Dlatego też, jak zauważył, już nie miało znaczenia czy stanowisko zostanie złożone 1 sierpnia 2025 r. czy 14 sierpnia 2025 r., ponieważ zgodnie z art. 212 O.p., organ podatkowy jest związany swoją decyzją dopiero od momentu jej doręczenia, a nie wydania. Taktyka procesowa stojąca za niedotrzymaniem terminu wyznaczonego 25 lipca 2025 r. była oczywista. Pominięcie stanowiska, które wpłynęło pomiędzy wydaniem a doręczeniem decyzji stanowiło naruszenie prawa procesowego takie samo jak każde inne. Reasumując, kwota wnioskowanego wynagrodzenia obliczona powinna być na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g ww. rozporządzenia, czyli stawka 10.800.00 zł (10.800,00 zł x 100%), która jest powiększona o kwotę VAT: 2.484,00 zł (10.800,00 zł X 23%), i wynosi w sumie 13.284,00 zł (10.800,00 zł + 2.484,00 zł). 2.3. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu powołał mające zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie 41 b ust. 2 ustawy z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 2117). Ponadto wskazał na § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (dalej: rozporządzenie w sprawie kosztów), koszty takiej pomocy obejmują wynagrodzenie ustalone zgodnie z przepisami rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki doradcy podatkowego (pkt 2). Podkreślając, iż szczegółowo zasady ustalenia wysokości wynagrodzenia uregulowane zostały w § 4 omawianego rozporządzenia, który stanowi kolejno, że: wynagrodzenie ustala się w wysokości określonej w § 6, uzależnionej od wartości przedmiotu zaskarżenia, wynagrodzenie przewyższające kwotę określoną w § 6, ale nieprzekraczające sześciokrotności tej kwoty ani wartości przedmiotu sprawy, ustala się, jeżeli uzasadnia to niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, należne wynagrodzenie podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Dalej Dyrektor wskazał, iż dla rozpatrzenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia dokonał wykładni systemowej i funkcjonalnej § 6 rozporządzenia w sprawie kosztów w taki sposób, aby przewidziane w nim sytuacje odnieść w najbardziej zbliżony sposób do rodzaju, trybu i pozostałych okoliczności sprawy, w której pełnił on funkcję tymczasowego pełnomocnika szczególnego. Normą odniesienia, którą należało odpowiednio zastosować, był zatem § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kosztów, przewidujący zasady przyznania wynagrodzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji. Zgodnie z powołanym przepisem wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji przyznaje się w kwocie odpowiadającej określonej części wynagrodzenia w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (50 %, 75 % bądź 100 %), jakie w § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a - i) ww. rozporządzenia zostało w stałych wysokościach, przewidzianych dla spraw, w których wartość przedmiotu sporu mieści się w wyszczególnionych przedziałach kwotowych. Dokonując analizy ww. regulacji w celu zastosowania przepisu najbardziej odpowiadającego okolicznościom niniejszej sprawy Dyrektor stwierdził, że Skarżący nie dokonał jakichkolwiek czynności, które mogłyby zostać uznane - odpowiednio za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, czy też udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec braku sytuacji analogicznej do uregulowanych w § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kosztów zasadne jest przyznanie wynagrodzenia w kwocie minimalnej, określonej w ww. przepisie, tj. 240,00 zł, powiększając ją o podatek od towarów i usług - co było zgodne z żądaniem Skarżącego przyznania mu wynagrodzenia "w wysokości 100% stawki minimalnej". 2.4. W skardze na ww. postanowienie Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o min. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego przez I instancję, zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, zasądzenie od Dyrektora na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według, zasadniczo powielił zarzuty zawarte w zażaleniu, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie § 4 ust. 1 i 2 w związku z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz art. 6 § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 marca 2025 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu poprzez uznanie, że stawką minimalną jest stawka 240 zł wynikająca z art. 6 § 2, a nie stawka wynikająca z § 6 ust. 1. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego wskazała, iż zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia wynagrodzenie przyznawane jest między jednokrotnością (stawka minimalna) a sześciokrotnością stawki (stawka maksymalna) określonej w § 6. Ponadto, podniesiono, iż stawki minimalne to pojęcie języka prawniczego i oznacza stawki ryczałtowe przyjęte w poszczególnych rozporządzeniach w sprawie opłat za czynności adwokatów, radców prawnych. Wskazała min., że "Stawkę minimalnego wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego reprezentującego skarżących należy obliczyć od sumy wartości zaskarżenia" (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2011 r., II GZ 308/11, LEX nr 1083432). Według Skarżącego, wykładnia pojęcia stawki minimalnej zaprezentowana w zaskarżonym postanowieniu, chociaż zaskakująco kreatywna, jest błędna z uwagi na błędne rozumienie tego pojęcia, które jest już utrwalone w orzecznictwie od wielu lat. Kwota wnioskowanego wynagrodzenia obliczona jest na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia, czyli stawka 10 800 zł (10 800 zł x 100%), która jest powiększona o kwotę VAT 2 484 zł (10 800 zł x 23%), i wynosi w sumie 13 284 zł (10 800 zł + 2 484 zł). Zdaniem pełnomocnika, skoro w ocenie Dyrektora brak było podstaw do stosowania § 6 ust. 2, to stawki 240 zł nie można traktować jako stawki minimalnej. Tymczasowy pełnomocnik szczególny wykonał swoje obowiązki adekwatnie do etapu postępowania. Brak było podstaw do wydania decyzji przed ustanowieniem kuratora. Jak wskazała pełnomocnik skarżącego, w przypadku braków w organach osoby prawnej organ podatkowy ma obowiązek złożyć wniosek o ustanowienie kuratora wobec jasno brzmiącej treści art. 138 § 3 O.p. Potwierdza to również art. 138m § 1 O.p., który przesądza, że tymczasowy pełnomocnik szczególny działa do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd. Natomiast art. 138m § 1 O.p. ma w tym względzie charakter gwarancyjny dla strony, albowiem tymczasowy pełnomocnik szczególny, w razie gdyby organy podatkowe uchybiły swoim obowiązkom nie podejmując określonych czynności działając z urzędu, powinien podejmować czynności zmierzające do ustanowienia kuratora. W szczególności, dla realizacji praw strony, tymczasowy pełnomocnik szczególny jest uprawniony do złożenia w jej imieniu wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. 2.5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 3.1. Skarga okazała się zasadna. 3.2. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Spór w sprawie dotyczy ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika tymczasowego, a w szczególności przesądzenia wysokości stawki minimalnej, o zasądzenie której wystąpił Skarżący jako pełnomocnik szczególny B sp. z o.o., z tytułu jej reprezentowania oraz działania w toku postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika z 14 sierpnia 2020r. w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług na podstawie art. 112b u.p.t.u. za wrzesień 2017 r., a także styczeń, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień oraz październik i listopad 2018 r. w wysokości 295,20 zł, tj. w kwocie netto: 240,00 zł powiększonej o kwotę podatku od towarów i usług (23%) w wysokości 55,20 zł. Zdaniem Dyrektora uznanie, że stawką minimalną jest stawka 240 zł wynikająca z art. 6 § 2 było prawidłowe. W ocenie Skarżącego w rozpoznawanej sprawie stawka minimalna wynika z § 6 ust. 1. 3.4. Rozważając sporne zagadnienie Sąd przyznał rację stronie skarżącej. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z art. 265 § 1 pkt 6 O.p. do kosztów postępowania zalicza się koszty ustanowienia i reprezentacji tymczasowego pełnomocnika szczególnego, przy czym - stosownie do art. 267 § 1a tej ustawy - koszty ustanowienia i działania adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego ustanowionego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym ponosi Skarb Państwa. Stosownie natomiast do art. 138n § 3 O.p. do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41b ust. 2 ustawy z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 2117). Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 41b ust. 2 ww. ustawy o doradztwie podatkowym zostało wydane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2018 r., poz. 1688), które weszło w życie - zgodnie z § 8 - po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. od 18 września 2018r. i obowiązywało do 21 kwietnia 2025r., które zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 31 marca 2025r. (Dz. U. z 2025 r., poz. 444) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu - obowiązującym od 22 kwietnia 2025 r. W § 7 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia. Postępowanie odwoławcze dotyczące odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 14 sierpnia 2020 r., znak: [...], zostało wszczęte przed wejściem w życie rozporządzenia z 31 marca 2025 r. W zaskarżonym postanowieniu przywołano m.in. niżej wskazane przepisy, t.j.: § 2 ww. rozporządzenia zgodnie, z którym: Koszty pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) wynagrodzenie ustalone zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. § 4 ww. rozporządzenia, w którym wskazano: 1. Wynagrodzenie ustala się w wysokości określonej w § 6 2. Wynagrodzenie przewyższające kwotę określoną w § 6, ale nieprzekraczające sześciokrotności tej kwoty ani wartości przedmiotu sprawy, ustala się, jeżeli uzasadnia to niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. 3. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. § 6 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym: 1. Wynagrodzenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji: 1) w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy: a) do 500 zł-90 zł, b) powyżej 500 zł do 1500 zł - 270 zł, c) powyżej1500 zł do 5000 zł - 900 zł, d) powyżej 5000 zł do 10 000 zł -1800 zł, e) powyżej 10 000 zł do 50 000 zł - 3600 zł, f) powyżej 50 000 zł do 200 000 zł - 5400 zł, g) powyżej 200 000 zł do 2 000 000 zł -10 800 zł, h) powyżej 2 000 000 zł do 5 000 000 zł - 15 000 zł, i) powyżej 5 000 000 zł - 25 000 zł; 2) w pozostałych sprawach - 480 zł. 2. Wynagrodzenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji: 1) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy -100 % tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł; 2) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 75 % tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł; 3) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł; 4) w postępowaniu zażaleniowym - 240 zł. 3.5. Mając na uwadze powołane regulacje prawne Sąd podzielił stanowiska Dyrektora, zgodnie z którym normą odniesienia, którą należy odpowiednio zastosować, był § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kosztów, przewidujący zasady przyznania wynagrodzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji. Jednak, wbrew twierdzeniom Dyrektora kwota 240,00 zł, powiększona o podatek od towarów i usług – nie jest zgodna z jego żądaniem zawartym we wniosku 5 sierpnia 2025 r. przyznania mu wynagrodzenia "w wysokości 100% stawki minimalnej". Przypomnieć należy, że wysokość kosztów zastępstwa procesowego dla adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego) ustalona została przez ustawodawcę w zależności od rodzaju sprawy i wpisu, który może być wpisem stałym bądź stosunkowym. "Stawkę minimalnego wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego reprezentującego skarżących należy obliczyć od sumy wartości zaskarżenia" (zob. postanowienie NSA z 21 czerwca 2011 r., II GZ 308/11, LEX nr 1083432). Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że przedmiotem postępowania, w związku z wyrokiem tut. Sądu z 10 listopada 2023 r. I SA/GI 317/23, było rozpatrzenia odwołania B sp. z o.o. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: Naczelnik) z 14 sierpnia 2020 r. znak; [...], w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług na podstawie art. 112b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od września 2017 r. do listopada 2018 r. Decyzją z 31 lipca 2025 r. znak: 2401-IOV3.4103.61.2025.ALLA doręczoną 14 sierpnia 2025 r. Skarżącemu Dyrektor po ponownym rozpatrzeniu odwołania z 2 września 2020 r. od decyzji ww. Naczelnika w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług na podstawie art. 112b u.p.t.u.: - za wrzesień 2017 r. w kwocie 179.400,00 zł, - za styczeń 2018 r. w kwocie 6.778,00 zł, - za kwiecień 2018 r. w kwocie 8.313,00 zł, - za czerwiec 2018 r. w kwocie 345.000,00 zł, - za lipiec 2018 r. w kwocie 4.488,00 zł, - za sierpień 2018 r. w kwocie 5.302,00 zł, - za październik 2018 r. w kwocie 1.683,00 z, - za listopad 2018 r. w kwocie 5.586,00 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w ww. zakresie. Wartość przedmiotu sporu, od której liczyć należy koszty zastępstwa stanowi ustalona ww. decyzją łączna kwota dodatkowego zobowiązania podatkowego wynosząca 556 550 zł. W konsekwencji zasadnie Skarżący wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 marca 2025 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w kwocie 13.284,00 zł (netto 10.800,00 zł + VAT 2.484,00 zł). Trafnie podniósł, iż zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wynagrodzenie przyznawane jest między jednokrotnością (stawka minimalna) a sześciokrotnością stawki (stawka maksymalna) określonej w § 6 tego rozporządzenia. Reasumując, kwota wnioskowanego wynagrodzenia obliczona powinna być na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g ww. rozporządzenia, czyli stawka 10.800.00 zł (10.800,00 zł x 100%), która jest powiększona o kwotę VAT: 2.484,00 zł (10.800,00 zł X 23%), i wynosi w sumie 13.284,00 zł (10.800,00 zł + 2.484,00 zł). Stawki minimalne to pojęcie języka prawniczego i oznacza stawki ryczałtowe przyjęte w poszczególnych rozporządzeniach w sprawie opłat za czynności adwokatów, radców prawnych, itp. Stawka minimalna liczona jest od sumy wartości zaskarżenia, a nie do ryczałtowej kwoty 240,00 zł. Przepis art. 6 § 1 ust. 1 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wynagrodzenie to wynosi: 1) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy -100 % tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W rozpoznawanej sprawie Skarżący brał udział w postępowaniu odwoławczym, a zatem przysługuje mu 100 % kwoty 10 800 zł plus VAT. Zdaniem Sądu zasadne podnosi Skarżący, że doszło do naruszenia § 4 ust. 1 i 2 w związku z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g) oraz art. 6 § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 marca 2025 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu poprzez uznanie, że stawką minimalną jest stawka 240,00 zł wynikająca z art. 6 § 2, a nie stawka wynikająca z § 6 ust. 1. Zarzut błędnej wykładni pojęcia stawki minimalnej zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu okazał się zasadny. 3.6. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt a p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 1 i 4 p.p.s.a. Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – doradcy podatkowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Rozpoznając sprawę ponownie Dyrektor uwzględni zaprezentowaną przez Sąd wykładnię ww. przepisów.