I SA/Gl 1308/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędziowie WSA Anna Rotter, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant specjalista Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 2 lipca 2021 r. nr SKO.F/41.4/355/2021/5240 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 lipca 2021 r. nr SKO.F/41.4/355/2021/5240 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 13 stycznia 2021 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 13 stycznia 2021 r. Nr [...] Prezydent Miasta J. (dalej: Prezydent, organ I instancji) ustalił S. K. (dalej podatnik, skarżący) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. w kwocie 374 zł. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia podatnik zarzucił, że zmieniono powierzchnię działki oraz długości granic; odmówiono dostarczenia kopii szkiców z rozgraniczenia nieruchomości, a także sfałszowano dokumentację w tej sprawie. Domaga się zatem unieważnienia decyzji o zmianie granic i całej procedury wznowienia granic oraz odszkodowania w wysokości 1.000.000 zł. Kwestionuje wysokość podatku, ponieważ jest naliczona od mniejszej powierzchni. Dodaje, ze zmiany dokonano poprzez oszustwo wbrew jego woli i domaga się przywrócenia granic. Kolegium nie uwzględniło odwołania. Na wstępie swoich rozważań wskazało, że podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 z póżn. zm., dalej u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. os oby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. Zgodnie natomiast z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle łub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na mocy art. 2 ust. 2 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei podstawę prawną wymiaru podatku rolnego stanowią przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1256 ze zm., dalej: u.p.r.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętyeh na prowadzenie działałnośei gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Na mocy art. 3 ust. 1 tej ustawy podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Podobny obowiązek dotyczący gruntów wynika z art. 6a ust. 5 u.p.r. W złożonej w 2004 r. informacji podatkowej podatnik wykazał do opodatkowania budynek mieszkalny o pow. 65,2 m 2 oraz grunty - rola, pastwisko o pow. 2.323 m 2. Z zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów z dnia 4 kwietnia 2013 r. wynika, że nastąpiły zmiany dotyczące powierzchni działki nr [...] - po pomiarze nastąpił ubytek o 26 m 2. Grunty sklasyfikowane są jako tereny mieszkaniowe oraz grunty orne kl. IVa. Prezydent ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok w kwocie 374 zł. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budynek mieszkalny o pow. 65,2 m 2 oraz grunty pozostałe - tereny mieszkaniowe o pow. 652 m 2. Podatkiem rolnym objęto użytki rolne kl. IVa o pow. 0,1652 ha fizycznych. Kolegium aprobując to rozstrzygnięcie wskazało, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021 została ustalona prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2052, dalej: u.p.g.k) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organu podatkowego, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. W tym stanie rzeczy podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące dokonania zmian poprzez oszustwo oraz żądanie przywrócenia granic nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji podatkowej. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący podniósł, że "uzasadnienie SKO nie jest merytoryczne i nie na temat. Nie odnosi się w zupełności do zagadnienia fałszowania dokumentacji." Skarżący domaga się przywrócenia granic jak sprzed wznowienia (sprzed rozpoczęcia robót geodezyjnych), tj. powierzchni i granic jak w dniu zakupu działki oraz odszkodowania 1 mln 50 tys. zł za ograbienie z własności i wypędzenie go z J.. Nie chce mieszkać w mieście, w którym toleruje się fałszowanie dokumentacji i rabunek ziemi, co jest kwalifikowane jako zbrodnia przeciwko Narodowi Polskiemu. Podnosi, że odmówiono mu prawa do dostępu do najstarszych danych w dokumentacji geodezyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Przy piśmie z dnia 8 maja 2023 r. skarżący nadesłał fotokopie trzech map, które, jego zdaniem, poświadczają niezgodne z prawem działania Urzędu Miasta w J.. Mapy te obrazują granice działki, jaką zakupił podatnik, granice działki po przeprowadzonym przez geodetę wznowieniu granic, a także obszar ok. 12 m 2, którego strona nie kupowała, a został on jej dodany (bez sporządzenia aktu notarialnego oraz opłacenia podatku od czynności cywilnoprawnych). Działanie takie skarżący ocenia jako przestępstwo skarbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontroli Sądu na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podlegała decyzja z dnia 2 lipca 2021 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia 13 stycznia 2021 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021. Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach rozpatrywane były już sprawy ze skargi S. K. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego dotyczącego tej samej nieruchomości za 2015 r. (sygn. akt I SA/Gl 417/15), za 2018 r. (sygn. akt I SA/Gl 1027/18) oraz za 2020 r. (sygn. akt I SA/Gl 583/20). Z uwagi na tożsamy przedmiot sprawy i analogiczną treść złożonych przez skarżącego zarzutów Sąd posłuży się argumentacją przedstawioną w powyższych wyrokach, którą w pełni podziela. Zasadniczym przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości - w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego działki gruntu oznaczonej nr [...], na którą składają się grunty orne i tereny mieszkaniowe. Z treści skargi (a wcześniej odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej) należy wnioskować, że wynikająca z ewidencji gruntów i budynków powierzchnia gruntów podlegających opodatkowaniu została zaniżona na skutek bezprawnych działań (nowych pomiarów) geodety - łącznie o 26 m 2 (19+7). Skarżący dąży w istocie do tego, aby w postępowaniu podatkowym podważyć dane wynikające z ewidencji gruntów. W ocenie organów podatkowych natomiast podatek ustalony został prawidłowo, na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Rozstrzygając tak zarysowany spór wskazać należy, że zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Warunkiem uznania gruntów za gospodarstwo rolne jest spełnienie normy obszarowej (1 ha lub 1 ha przeliczeniowy), a podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 2 i art. 4 ust. 1 u.p.r.). Unormowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego zawarto w art. 6c u.p.r. Wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) - osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają w szczególności grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. W myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 u.p.o.l.). W dalszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić trzeba, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Kielcach z 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11, wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88; wyrok NSA z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, Lex nr 558871; wyrok NSA z 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1410/07, Lex nr 549643; wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, Lex nr 490966; wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09, Lex nr 745808). Od reguły przewidzianej w art. 21 u.p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10), dotyczące powierzchni gruntów i ich klasyfikacji. Tym samym wykluczona jest możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 O.p przez inne organy, w tym także podatkowe, na okoliczność np. faktycznego wykorzystywania gruntów lub ich faktycznego charakteru. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 842/05) i judykaturze (glosa do tego wyroku A. Bartosiewicza, opubl. baza LEX, wyrok NSA z 21 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1150/11). Podkreślenia wymaga, że jeżeli podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków to ma możliwość wszczęcia procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Chcąc zatem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie) - powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję Inaczej rzecz ujmując, tak długo, jak zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innej powierzchni gruntu na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, organy podatkowe nie są bowiem powołane do rozstrzygania tych kwestii oraz do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków (por. np. wyrok WSA w Opolu z 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 43/19 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 2 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 32/22). Jak więc wykazano, w niniejszej sprawie podatek ustalony został prawidłowo, na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też prawa procesowego. Przeciwnie, podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonały rzetelnej analizy okoliczności sprawy. Ocena zgromadzonych dowodów, nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. i zasługuje na pełną akceptację. Podnoszone przez skarżącego argumenty, w których wskazuje on na wadliwość postępowania geodezyjnego nie mogą skutecznie podważyć legalności działania organów podatkowych zobowiązanych ustalać wysokość podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.