I SA/Gd 944/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 944/17 w ten sposób, że w trzynastym wersie od góry usunąć wyraz "pełnomocnikowi".

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 424/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd omyłkowo wpisał, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone pełnomocnikowi strony, podczas gdy z akt sprawy wynika, że skarżąca odebrała przedmiotową korespondencję osobiście (k.20 akt sądowych). Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (tak: postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, postanowienie NSA z 23 października 2013 r. sygn. akt II OSK 990/12). W przedmiotowym postanowieniu wskutek oczywistej omyłki pisarskiej i niewłaściwej korekty wystąpił błąd podlegający sprostowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.