I SA/Gd 944/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia w części oraz stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów określenia zabezpieczonego obowiązku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia w części oraz stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów określenia zabezpieczonego obowiązku, A Spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Skarżąca") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedmiotowego wniosku Skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Wniosek Skarżącej odnosi się do postanowienia uchylającego zaskarżone postanowienie organu I instancji w części uznania zarzutów określenia zabezpieczonego obowiązku i stwierdzającego niedopuszczalność zarzutów określenia zabezpieczonego obowiązku, a więc ze swej istoty nie nadającego się do wykonania, gdyż nie wymaga ono żadnej czynności stron. Postanowienie to nie nakłada na Skarżącą żadnych nowych obowiązków, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych. W związku z tym, za bezzasadny uznać należy złożony przez Skarżącą wniosek. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w postanowieniu.