I SA/Gd 86/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. F. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. Z. i L. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej postanawia: przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 147,60 zł /słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącym A. Z. i L. Z. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżących z urzędu adwokata P. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r. oddalił skargę. Pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, w której wniósł o przyznanie kosztów z tego tytułu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone przez skarżących w całości ani w części. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461; dalej jako rozporządzenie). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł, c) w innej sprawie – 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu podatkowego w sprawie zaliczenia nadpłaty skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2000 r., a nie należność pieniężna – wysokość tej nadpłaty przyjęta przez organ na podstawie złożonej przez skarżących korekty zeznania podatkowego za rok 2012 w kwocie 2.799 zł. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zastosowanie będzie miała stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, nie zaś w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 3 rozporządzenia. Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził on sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 147,60 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.