I SA/Gd 832/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 maja 2022 r. nr 2201-IEW.4253.44.2022.MP w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące luty i marzec 2019 r. oraz orzeczenia zabezpieczenia na majątku oddala skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 27 maja 2022 r. w związku z odwołaniem z 14 marca 2022 roku od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 24 lutego 2022 roku nr 328000-CKK-5.4253.14.2021.4, sprostowanej postanowieniem z 28 lutego 2022 roku nr 328000-CKK-5.4253.14.2021.7 określającej K. M. z tytułu podatku od towarów i usług przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego za: • luty 2019 roku w wysokości 42.965 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 15.072 zł, • marzec 2019 roku w wysokości 12.163 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 4.143 zł, oraz orzekającej o zabezpieczeniu na majątku kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od lutego do marca 2019 roku w wysokości łącznej 55.128 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 18.530 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przypomniano, że na podstawie upoważnienia z 9 lipca 2021 roku nr 328000-CKK-5.500.13.2021.1 Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wszczął wobec podatnika kontrolę celno-skarbową w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 lutego 2019 roku do 31 marca 2019 roku. Organ podatkowy na podstawie całości zgromadzonego w trakcie kontroli celno-skarbowej materiału dowodowego uznał, że Przedsiębiorstwo Usługowe K.M. w okresie od lutego do marca 2019 roku dokonało nabycia towarów i usług między innymi od P.T.H.U. B, ujmując w rejestrach zakupu faktury VAT pochodzące od ww. kontrahenta. W toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej wezwano L. D. właściciela firmy P.T.H.U. B. do: • przedstawienia dokumentów księgowych, ewidencji sprzedaży, deklaracji VAT-7, PIT-4, faktur sprzedaży na rzecz kontrolowanego K. M. oraz ewidencji środków trwałych, • osobistego stawiennictwa w charakterze świadka celem złożenia wyjaśnień dotyczących współpracy z Przedsiębiorstwem Usługowym K. M., od kiedy została nawiązana współpraca - czy była podpisana umowa o współpracy, czego ona dotyczyła, jaki był zakres prac, usług wykonywanych, kto z ww. firmy kontaktował się z Panem, utrzymywał współpracę w okresie od 1 lutego 2019 roku do 31 marca 2019 roku. W wyznaczonym terminie L. D. nie przedstawił żadnej dokumentacji finansowo - księgowej, a także nie złożył pisemnych wyjaśnień dotyczących sprzedaży usług i prac na rzecz firmy Przedsiębiorstwo Usługowe K.M. Postanowieniem z 29 listopada 2021 roku nr 328000-CKK-5.500.13.2021.44 Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni dopuścił jako dowód w sprawie wynik kontroli z 25 listopada 2021 roku nr 328000-CKK-5.500.10.2019.151, w którym wskazano, że faktury VAT, na których jako wystawca figuruje P.T.H.U. B. stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W trakcie prowadzonej wobec P.T.H.U. B. kontroli celno-skarbowej ustalono, że firma ta nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a jedynie pozorowała zachowania podmiotu zajmującego się sprzedażą prac, usług w szerokim rozumieniu prac związanych z remontem samochodów, maszyn, transportem, specjalistycznymi pracami budowlanymi, sprzedażą części i akcesoriów do samochodów, adaptacją samochodów użytkowych dla podmiotów widniejących na wystawionych fakturach. O powyższym świadczą m.in. następujące ustalenia organu kontrolnego: • L. D. jest właścicielem P.T.H.U. B. oraz jedynym pracownikiem firmy wykonującym rzekomo prace związane z obsługą klientów, dokonywaniem napraw sprzętów u kontrahentów (blisko 70), a także zajmującym się transportem; w kontrolowanym okresie od stycznia 2018 roku do czerwca 2019 roku nie zatrudniał on pracowników (jedna złożona w 2015 roku deklaracja PIT-4R wskazywała na zatrudnienie jednego pracownika), • P.T.H.U. B. nie posiadało jakiegokolwiek majątku trwałego, samochodów ciężarowych, sprzętu budowlanego (ładowarki, koparki, zagęszczarki, spycharki), nie dokonywało również wynajmu takiego sprzętu, • P.T.H.U. B. nie dokonywało zakupu podzespołów, części do naprawy samochodów, maszyn budowlanych, samochodów ciężarowych, • P.T.H.U. B. za okres od stycznia do marca 2018 roku dokonywało nabyć towarów i usług głównie od K.K.S. Sp. z o.o., która w rzeczywistości nie istniała od 2016 roku (została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego 11 maja 2016 roku, a w toku prowadzonej kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie oraz kontroli celno-skarbowej wobec L. D. nie przedłożyła żadnej dokumentacji finansowo - księgowej, rejestrów, deklaracji, faktur, umów, czy dowodów płatności), • zapłaty za wykonywane przez P.T.H.U. B. prace, usługi nie były dokonywane przez kontrahentów na konto bankowe firmy, a rzekomo płatności osobiście odbierał L.D., • przesłuchiwany L. D. zeznał, że prace na rzecz Przedsiębiorstwa Usługowego K. M. wykonywała K.K.S. Sp. z o.o.. W związku z powyższym kontrolujący na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz przeprowadzonych przesłuchań stwierdzili, że P.T.H.U. B. nie dokonywało sprzedaży towarów i usług dla kontrahentów widniejących w ewidencji sprzedaży firmy w okresie od stycznia 2018 roku do czerwca 2019 roku, a dokumenty wystawione przez L. D. nie poświadczają rzeczywistej działalności gospodarczej, a zatem fakt ich wystawienia spowodował wprowadzenie do obrotu prawnego fikcyjnych dowodów, wykorzystywanych do obniżenia zobowiązań podatkowych przez Jego kontrahentów. Nie mogło więc dojść do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem przez wystawcę faktury P.T.H.U. B. E. na Przedsiębiorstwo Usługowe K. M., gdyż L. D. sam nim nie dysponował. Wobec powyższego organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że wystawione przez ten podmiot faktury nie odzwierciedlają prawdziwych zdarzeń gospodarczych i nie mogą wywoływać żadnych skutków prawnych u wystawcy jak również u odbiorcy. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że na dzień wydania przedmiotowej decyzji istnieje obawa, iż zobowiązania podatkowe nią określone w przybliżonej wysokości nie zostaną przez skarżącego wykonane. Ustalenia dokonane wtoku kontroli celno-skarbowej wskazują bowiem, że zakwestionowane faktury VAT nie są rzetelne i nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego w nich wskazanego, gdyż dotyczą zdarzeń gospodarczych, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Posługiwanie się tego typu dokumentami jednoznacznie wskazuje, że skarżący trwale nie reguluje swych zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa. Okoliczności te nie dają zatem gwarancji wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych, wskazują natomiast na "uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania", gdyż skarżący nie rozliczał w sposób prawidłowy podatku od towarów i usług za kontrolowany okres. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, już samo wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. trwałego nieregulowania zobowiązań publicznoprawnych oznacza spełnienie przesłanki zabezpieczenia. Analizując sytuację finansową i majątkową organ pierwszej instancji wskazał - opierając się na dostępnych systemach (w tym aplikacji o czynnościach, majątkowych, w której odnotowano zgłoszone umowy sprzedaży z 2017 roku) - że podatnik posiada dwie nieruchomości o nr KW: [...] oraz [...]. Jednakże jak wynika z Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości - która co do zasady stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego - w dziale II dotyczącym własności tych nieruchomości nie odnotowano strony jako ich właściciela. Ponadto z ewidencji pojazdów uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach wynika, że skarżący jest w posiadaniu 31 pojazdów mechanicznych, jednakże ich ilość pozwala na wyciągnięcie wniosku, iż dotyczą one prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek. Powyższe może potwierdzać również uzyskana przez organ pierwszej instancji ewidencja środków trwałych wskazująca, że na rok 2019 podatnik posiadał pojazdy: Ford Transit (nr rej.: GKA 33434) oraz Mercedes-Benz Sprinter G3 SKP. Jedynym pojazdem figurującym w obu zestawieniach jest Ford Transit o nr rej. GKA 33434 (rok prod. 2012), który jak można domniemywać jest faktycznie w posiadaniu strony i został przyjęty do użytkowania w lutym 2019 roku o wartości początkowej 19.788,74 zł. Dochody skarżącego w latach 2018-2020 wykazane w PIT-36L kształtowały się następująco: • 2018 rok - dochód 111.553,82 zł, • 2019 rok - dochód 28.159,32 zł, • 2020 rok - strata 110.169,22 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach odnotował również czynności majątkowe, w których podatnik wystąpił jako obdarowany: w 2017 roku środkami pieniężnymi w wysokości 50.000 zł (dwukrotnie) i 250.000 zł oraz w 2020 roku niezabudowaną działką, której wartość określono na kwotę 50.000 zł. Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy organ uznał, że nawet posiadanie składników majątkowych o wartości przekraczających prognozowane zobowiązanie podatkowe nie gwarantuje wcale wykonania przyszłej decyzji. Obawę niewykonania zobowiązań podatkowych uzasadnia także, w ocenie organu fakt nieterminowego regulowania zobowiązań podatkowych z tytułu: • PIT-4 za 02/2019 - wpłata dokonana 22 czerwca 2020 roku, • PIT-4 za 03/2019 - wpłata dokonana 22 czerwca 2020 roku, • VAT-7 za 10/2018 - wpłata dokonana 21 stycznia 2019 roku, • VAT-7 za 07/2019 - wpłata dokonana 27 sierpnia 2019 roku, • VAT-7 za 01/2020 - wpłata dokonana 28 lutego 2020 roku oraz 24 marca 2020 roku, • VAT-7 za 02/2020 - wpłata dokonana 24 czerwca 2020 roku, • VAT-7 za 05/2020 - wpłata dokonana 27 lipca 2020 roku, • VAT-7 za 08/2020 - wpłata dokonana 14 stycznia 2021 roku, • VAT-7 za 04/2021 - wpłata dokonana 26 maja 2021 roku, • PIT-5L za 06/2019 - wpłata dokonana 23 lipca 2019 roku, • PIT-5L za 01/2021 - wpłata dokonana 25 lutego 2021 roku. Jak wynika z powyższego, opóźnienia wpłat zobowiązań podatkowych wynosiły nawet ponad rok, a tymczasem nieterminowe regulowanie wymagalnych zobowiązań, bez względu na ich wysokość oraz długość opóźnienia w spłacie, stanowi obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. W związku z nieterminowym regulowaniem zobowiązań publicznoprawnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach wielokrotnie prowadził również do majątku skarżącego postępowania egzekucyjne z wniosku następujących wierzycieli, jak Wójt Gminy Stara Kiszewa , Burmistrz Miasta Kościerzyna , Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny , Wojewoda Pomorski , Wojewoda Kujawsko - Pomorski , Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach , czy Marszałek Województwa Pomorskiego i Zarząd Województwa Pomorskiego. Podkreślono , że skoro skarżący nie wywiązuje się terminowo z obowiązku regulowania należności publicznoprawnych w kwocie niższej, niż ta objęta zaskarżoną decyzją o zabezpieczeniu, to rodzi to uzasadnioną obawę, iż może nie uiścić przedmiotowej należności, która wysokością przekracza ww. nieuiszczone w ustawowym terminie płatności zobowiązania. Organ uznał więc, że skoro skarżący nie reguluje terminowo zobowiązań publicznoprawnych, przez co konieczne staje się ich dochodzenie w drodze postępowań egzekucyjnych, a przede wszystkim zaistniała okoliczność nieprawidłowego rozliczania podatku od towarów i usług poprzez posługiwanie się fakturami VAT nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych - organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził istnienie uzasadnionej obawy, że przybliżone zobowiązania określone decyzją Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 24 lutego 2021 roku nr 328000-CKK-5.4253.14.2021.4 - nie zostaną wykonane. Ponadto w przedmiotowej sprawie zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych następuje przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2019 roku, a więc de facto zabezpieczenie dotyczy zobowiązań, które już nie zostały wykonane w terminie. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że z istoty zabezpieczenia uregulowanego w art. 33 o.p. wynika, że jest ono dokonywane przed wystąpieniem przesłanek do wszczęcia egzekucji administracyjnej i ma na celu zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych. W związku z tym, na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość tego zobowiązania. Prowizoryczny charakter wymiaru powoduje, że nie przeprowadza się dla celów ustalenia wysokości zabezpieczenia pełnego postępowania dowodowego. Wystarczające są takie dane, które pozwalają ustalić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Uznano więc, że Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydając decyzję zabezpieczającą kierował się zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej, a ustalenia w sprawie zostały dokonane na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona decyzji z 27 maja 2022 r. zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 33 O.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, w sytuacji braku przesłanek do zabezpieczenia, w szczególności gdy nie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, zaś podatnik uiszcza wymagalne zobowiązania o charakterze publicznoprawnym oraz nie dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 120 O.p. i art. 121 § 1 O.p., przez prowadzenie postępowania zabezpieczającego niezgodnie z przepisami prawa i w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych; 3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p., przez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegające w szczególności na wykazaniu i udowodnieniu przesłanek zabezpieczenia uiszczenia zobowiązań podatkowych; 4. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 127 O.p., przez brak rozpoznania przez organ sprawy w drugiej instancji i bezrefleksyjnym przyjęciu argumentami przytoczonej w decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Gdyni; 5. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 180 O.p. i art. 181 O.p., przez orzeczenie o zabezpieczeniu w oparciu o nieznane dowody oraz wbrew stanowi faktycznemu, stwierdzonemu dowodami zgromadzonymi przez organ pierwszej instancji; 6. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 233 § 1 O.p. w zw. z art. 33 O.p., przez wydanie decyzji podtrzymującej decyzję organu pierwszej instancji, zabezpieczającej przyszłe zobowiązania podatkowe, w sytuacji braku przesłanek do jej wydania; 7. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 210 § 1 pkt 6 O.p. i § 4 O.p., przez brak podania w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego określenia przybliżonej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług, 8. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 210 § 4 O.p., przez brak podania w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Mając na uwadze powyższe, wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracyjnej w Gdańsku z dnia 27 maja 2022 roku wydanej w sprawie 2201-IEW.4253.44.2022.MP oraz decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Ceno - Skarbowego w Gdyni z dnia 24 lutego 2022 roku, wydanej w sprawie 328000-CKK-5.4253.14.2021.4 sprostowanej postanowieniem z dnia 28 lutego 2022 roku wydanym w sprawie 328000-CKK-5.4253.14.2021.4; 2. ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym koszów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych prawem. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał prezentowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania nie naruszono przepisów, w szczególności wskazanych w skardze, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Istotą sporu między stronami w rozpoznawanej sprawie jest kwestia legalności decyzji z dnia 27 maja 2022 r.. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W myśl art. 33 § 2 pkt 2 ww. ustawy zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W tym przypadku zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, o czym stanowi art. 33 § 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto stosownie do treści art. 33 § 4 pkt 2 tej ustawy w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Jak wynika z treści przytoczonego powyżej art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, przesłanką do wydania decyzji zabezpieczającej zobowiązanie podatkowe na majątku podatnika jest obawa (prawdopodobieństwo) niewykonania w przyszłości przez podatnika ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. Okoliczności faktyczne, z których organ podatkowy może wywieść wniosek, iż zachodzą przesłanki dokonania zabezpieczenia, oceniane są w każdym przypadku odrębnie, a decyzja organu podatkowego wydawana w tym zakresie musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych świadczących o tym, że w danej sprawie może nie dojść do wykonania zobowiązania podatkowego z przyczyn leżących po stronie podatnika. Wymienione przez ustawodawcę w treści art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej - okoliczności trwałego nieuiszczania przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję, są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej do dokonania zabezpieczenia w trybie ww. regulacji prawnych. W przedmiotowej spawie organ podatkowy na podstawie całości zgromadzonego w trakcie kontroli celno-skarbowej materiału dowodowego uznał, że Przedsiębiorstwo Usługowe K.M. w okresie od lutego do marca 2019 roku dokonało nabycia towarów i usług między innymi od P.T.H.U. B., ujmując w rejestrach zakupu faktury VAT pochodzące od ww. kontrahenta. W trakcie prowadzonej wobec P.T.H.U. B. kontroli celno-skarbowej ustalono, że firma ta nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a jedynie pozorowała zachowania podmiotu zajmującego się sprzedażą prac, usług w szerokim rozumieniu prac związanych z remontem samochodów, maszyn, transportem, specjalistycznymi pracami budowlanymi, sprzedażą części i akcesoriów do samochodów, adaptacją samochodów użytkowych dla podmiotów widniejących na wystawionych fakturach. W związku z powyższym kontrolujący na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz przeprowadzonych przesłuchań stwierdzili, że P.T.H.U. B. nie dokonywało sprzedaży towarów i usług dla kontrahentów widniejących w ewidencji sprzedaży firmy w okresie od stycznia 2018 roku do czerwca 2019 roku, a dokumenty wystawione przez L. D. nie poświadczają rzeczywistej działalności gospodarczej, a zatem fakt ich wystawienia spowodował wprowadzenie do obrotu prawnego fikcyjnych dowodów, wykorzystywanych do obniżenia zobowiązań podatkowych przez jego kontrahentów. Nie mogło więc dojść do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem przez wystawcę faktury P.T.H.U. B. na Przedsiębiorstwo Usługowe K.M., gdyż L. D. sam nim nie dysponował. W takiej sytuacji zdaniem Sądu prawidłowo organ ocenił, że ustalenia dokonane w toku kontroli celno-skarbowej wskazują, że zakwestionowane faktury VAT nie są rzetelne i nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego w nich wskazanego, gdyż dotyczą zdarzeń gospodarczych, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Sąd podziela pogląd wynikający z orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie wskazano, że obawę niewykonania zobowiązań podatkowych uzasadnia już sama okoliczność posługiwania się przez stronę fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Oznacza to zdaniem Sądu spełnienie przesłanki zabezpieczenia. Zauważyć należy również, że organ podatkowy - chcąc zastosować art. 33 Ordynacji podatkowej - musi uprawdopodobnić, a nie - jak żąda tego skarżący - udowodnić, możliwość spełnienia się przesłanki niewykonania zobowiązań podatkowych przez stronę. Sąd zauważa, że organy analizując sytuację majątkową strony zwróciły uwagę, że K. M. posiada dwie nieruchomości o nr KW: [...] oraz [...]. Jednakże jak wynika z Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości - która co do zasady stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego w dziale II dotyczącym własności tych nieruchomości, nie odnotowano skarżącego jako ich właściciela. Ponadto z ewidencji pojazdów uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach wynikało, że skarżący jest w posiadaniu dużej ilości pojazdów mechanicznych, jednakże ich ilość pozwala na wyciągnięcie wniosku, iż dotyczą one prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek. Powyższe może potwierdzać również uzyskana przez organ pierwszej instancji ewidencja środków trwałych wskazująca, że na rok 2019 K. M. posiadał pojazdy: Ford Transit oraz Mercedes-Benz Sprinter. Jedynym pojazdem figurującym w obu zestawieniach jest Ford Transit (rok prod. 2012), który jak można domniemywać jest faktycznie w posiadaniu skarżącego i został przyjęty do użytkowania w lutym 2019 roku o wartości początkowej 19.788,74 zł. W tym aspekcie Sąd podziela pogląd, że mimo posiadania dochodów i składników majątkowych w okolicznościach niniejszej sprawy nie gwarantuje to wykonania przyszłej decyzji. Sąd również podziela pogląd organu, że obawę niewykonania przez K. M. zobowiązań podatkowych uzasadnia fakt nieterminowego regulowania licznych zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy wynika, że opóźnienia wpłat zobowiązań podatkowych wynosiły nawet ponad rok, a tymczasem nieterminowe regulowanie wymagalnych zobowiązań, bez względu na ich wysokość oraz długość opóźnienia w spłacie, stanowi obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. Wskazać bowiem należy, że zobowiązania podatkowe określone ustawami mają charakter powszechny, zasadą jest ich płacenie, zaś względy społeczne wymagają i przemawiają za tym, aby zobowiązania były realizowane w terminie. Należy też pamiętać, że w związku z nieterminowym regulowaniem przez skarżącego zobowiązań publicznoprawnych były prowadzone wielokrotnie do jego majątku liczne postępowania egzekucyjne. Reasumując Sąd uznał, że prawidłowy jest pogląd, iż w przypadku postępowań zabezpieczających wykonanie zobowiązań podatkowych uzasadniona obawa ich niewykonania musi się odnosić do całokształtu działań i zachowań podatnika, a nie tylko do analizy jego sytuacji majątkowej. W przypadku jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, gdy skarżący nie reguluje terminowo zobowiązań publicznoprawnych, przez co konieczne staje się ich dochodzenie w drodze postępowań egzekucyjnych, a przede wszystkim zaistniała okoliczność nieprawidłowego rozliczania podatku od towarów i usług poprzez posługiwanie się fakturami VAT , które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych - organ, zdaniem Sądu ,zasadnie stwierdził istnienie uzasadnionej obawy, że przybliżone zobowiązania określone decyzją Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 24 lutego 2021 roku nr 328000-CKK-5.4253.14.2021.4 - nie zostaną przez skarżącego wykonane. Odnosząc się do kolejnej kwestii Sąd wskazuje, że decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 Ordynacji podatkowej jest odrębną decyzją, nie zastępuje decyzji wymiarowej, a jedynie wskazuje prawdopodobną wysokość zobowiązania i nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej, która w wyniku postępowania wymiarowego może ulec zmianie. Instytucja zabezpieczenia należności podatkowych na majątku podatnika stanowi szczególną formę skutecznego egzekwowania zobowiązań podatkowych i zapewnia, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania. Podstawowym jego elementem jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela, natomiast nie prowadzi do wykonania zobowiązania, gdyż zgodnie z art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Podsumowując, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organy obu instancji podjęły- wbrew zarzutom skargi, wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonana analiza materiału dowodowego jest rzetelna i szczegółowa, a przedstawiona argumentacja jest logiczna i spójna. Wydane decyzje zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne, a także przywołana została podstawa prawna rozstrzygnięć. Mając to na uwadze Sąd skargę jako niezasadną oddalił (art. 151 p.p.s.a.).