I SA/Gd 668/17

Dnia 3 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy za skargi E.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 lutego 2017 roku, nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a: przywrócić skarżącemu termin do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 29 października 2017 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 668/17.

Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku umorzył postępowanie w niniejszej sprawie (k. 22). Pismem z dnia 29 października 2017 r. skarżący E.J. złożył zażalenie na powyższe postanowienie (k. 29). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 stycznia 2018 r., doręczonym skarżącemu w dniu 5 lutego 2018 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez złożenie jego odpisu, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 43). Wyznaczony stronie termin upłynął bezskutecznie w dniu 12 lutego 2018 r. W piśmie z dnia 5 lutego 2018 r. skarżący zwrócił się o przypomnienie mu czego sprawa dotyczy, pogubił się bowiem. Wskazał, że jest na zwolnieniu lekarskim od półtora roku po wypadku, w związku z którym ma kłopoty z pamięcią. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na wniosek skarżącego z dnia 15 marca 2018 r., przyznał mu prawo pomocy w niniejszej sprawie poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. 92). Pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odpisu zażalenia z dnia 29 października 2017 r., do wniosku załączając odpis zażalenia (k.116). W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z pisma skarżącego z dnia 5 lutego 2017 r. stracił on rozeznanie we własnych sprawach na skutek okoliczności od niego niezależnych, wobec czego nie rozumiał i nie był w stanie wykonać wezwania do złożenia jednego egzemplarza zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak podkreślono wyżej przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Z okoliczności sprawy wynika, że zachowany został termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. Pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił też zaistnienie okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. Z pism kierowanych przez skarżącego do Sądu, zwłaszcza jego pisma z dnia 5 lutego 2018 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, wynika, że ma on trudności z rozumieniem przekazywanych mu informacji i kłopoty z pamięcią. W tej sytuacji za uprawdopodobnione Sąd uznał, że stan zdrowia mógł uniemożliwić skarżącemu prawidłowe wykonanie zarządzenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.