I SA/Gd 578/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A.. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lutego 2020 r., [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił na panią A. M., będącą następcą prawnym pana Z. M. zgodnie z orzeczeniem z dnia 3 października 2018 r. - jako zobowiązaną - tytuł wykonawczy z dnia 6 grudnia 2018r. obejmujący należności z tytułu podatku od towarów i usług: za luty 2013r. w kwocie należności głównej 179.991 zł oraz za marzec 2013r. w kwocie należności głównej 86.709 zł. Powyższy tytuł wykonawczy został przekazany Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, celem wszczęcia na jego podstawie egzekucji administracyjnej do majątku zobowiązanej. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony stronie w dniu 24 grudnia 2018r. razem z wydrukami zawiadomień o zajęciach wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego: w Banku A S.A., w B S.A., w C S.A. oraz w D S.A. Wszyscy dłużnicy zajętej wierzytelności otrzymali zawiadomienia w dniu 6 grudnia 2018 r. Pismem z dnia 28 grudnia 2018r. zobowiązana zgłosiła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym i wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie wszystkich zastosowanych środków egzekucyjnych. Jako podstawę zarzutów wskazała: wykonanie, wygaśnięcie, nieistnienie, przedawnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; określanej dalej jako "u.p.e.a."); brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.); określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 października 2018r. (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.); niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.); niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.); brak uprzedniego doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.); zastosowanie zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.); niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Naczelnika Urzędu Skarbowego do ustosunkowania się do zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel, postanowieniem z dnia 8 lutego 2019 r. uznał: 1. za niedopuszczalne zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 6 grudnia 2018r., braku jego wymagalności, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych, niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów ustawowych w zakresie niedoręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji; 2. za nieuzasadnione zarzuty: określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji; niedoręczenia upomnienia przedegzekucyjnego oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów ustawowych w zakresie błędnej wysokości zaległości podatkowej, odsetek oraz braku podstawy prawnej prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2019r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora przy ponownym rozpoznaniu sprawy wierzyciel powinien odnieść się w sposób merytoryczny do zarzutów: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia, braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji i zastosowanych środków egzekucyjnych. Wskutek powtórnego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 21 maja 2019r. wydał postanowienie, którym uznał za nieuzasadnione zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 6 grudnia 2018r., braku jego wymagalności, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych, niedoręczenia upomnienia przedegzekucyjnego, niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów ustawowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 25 lipca 2019r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika rzędu Skarbowego z dnia 21 maja 2019r. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia 3 października 2019r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Jednocześnie, postanowieniem z dnia 3 października 2019r. zawiesił - na wniosek wierzyciela - prowadzone do majątku zobowiązanej postępowanie egzekucyjne, z uwagi na wstrzymanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2019r. sygn. akt I SA/Gd 1314/19 wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 maja 2019r. (utrzymującej w mocy decyzję z dnia 3 października 2018r.). W wyniku rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 6 grudnia 2019 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora organ egzekucyjny nie dokonał samodzielnej oceny zasadności zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia 18 lutego 2020r. odmówił uznania za zasadne wszystkich wniesionych zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1-3, 6-8 i 10 u.p.e.a., tj.: wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązku braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych, braku uprzedniego doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych i niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2020r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt przedmiotowej sprawy wynika ponadto, że pismami z dnia 4 stycznia 2019r. pani A. M. wniosła do organu egzekucyjnego skargi na czynności egzekucyjne w postaci: zajęcia zawiadomieniami z dnia 6 grudnia 2018r. wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w D S.A. i C S.A. oraz wystosowania zawiadomień z dnia 6 grudnia 2018r. o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w B S.A. i Banku A S.A. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 18 lutego oddalił 2020r. oddalił wniesione skargi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa w dokonanych przez organ egzekucyjny czynnościach egzekucyjnych w postaci zajęcia zawiadomieniami z dnia 6 grudnia 2018r. wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w D S.A. i C oraz w postaci wystosowania zawiadomień z dnia 6 grudnia 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych w B S.A. i Banku A S.A., Przedmiotowe zawiadomienia dotyczyły jednego ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważnia ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a wskazanej ustawy, tj. egzekucja z rachunku bankowego (art. 80 u.p.e.a.). W ocenie Dyrektora organ egzekucyjny dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że Banki otrzymały przedmiotowe zawiadomienia w dniu 6 grudnia 2018r. Wydruki tych zawiadomień wraz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia 6 grudnia 2018r. prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanej w dniu 24 grudnia 2018r. Sporne zawiadomienia pozbawione są także uchybień formalnych, zawierają bowiem wszystkie niezbędne elementy, przewidziane w art. 67 § 2 i 67 § 2a u.p.e.a. W wyniku rozpoznania wniesionych przez zobowiązaną zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 grudnia 2018r., w oparciu o który dokonano skarżonych czynności, organ egzekucyjny nie stwierdził wadliwości tego postępowania i postanowieniem z dnia 18 lutego 2020r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W ocenie organu odwoławczego bez wpływu na prawidłowość czynności egzekucyjnych pozostaje również okoliczność zawieszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego - na wniosek wierzyciela - postanowieniem z dnia 3 października 2019r. przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, że co prawda zawieszenie nastąpiło w związku ze wstrzymaniem wykonania przez WSA w Gdańsku decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 maja 2019r., utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego I instancji z dnia 3 października 2018r., w oparciu o którą wystawiono przedmiotowy tytuł wykonawczy, to jednak stanowiącą podstawę prawną dochodzonego w trakcie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego obowiązku decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 października 2018r. podlegała wykonaniu, bowiem nadany jej został rygor natychmiastowej wykonalności. Dyrektor wskazał, że oceniane są czynności dokonane przez organ egzekucyjny w grudniu 2018 r., natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dn. 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1314/19. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani A. M. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego a także o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; art. 15 zzs ust. 1 i 9 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568) - wydanie przedmiotowego postanowienia w okresie stanu epidemii nie było dopuszczalne; art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a, § 6 w zw. z art. 80 § 1 - § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 124 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postępowanie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Powoływany przez stronę skarżącą zarzut wydania zaskarżonego postanowienia w okresie ograniczeń dotyczących rozpoznania spraw w okresie stanu epidemii w ocenie Sądu nie jest uzasadniony. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w dniu 18 lutego 2020 r., natomiast postanowienie zaskarżone – w dniu 24 kwietnia 2020 r. W dacie wydania zaskarżone postanowienia obowiązywał art. 15 zzs ust. 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) – dalej określanej jako "ustawa o COVID-19" w brzmieniu obowiązującym od dnia 18 kwietnia 2020 r., zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie powyższej ustawy. W dniu biegu zagrożenia epidemicznego organy administracyjne mogły wydać decyzję uwzględniającą w całości żądanie strony, zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, wyrazić stanowisko albo wydać decyzję indywidualną. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, że przepis art. 15 zzs ust. 9 ustawy o COVID-19 nie miał zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 718/20). Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a., o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Z powyższych przepisów wynika, że przepisy u.p.e.a., co do zasady, jako formę rozstrzygnięcia przewidują orzeczenie w formie postanowienia, a nie decyzji. Ustawodawca w art. 15zzs ust. 9 ustawy o COVID-19 zawarł uprawnienie do wydawania decyzji korzystnych dla stron, w celu ochrony ich interesów. Zdaniem Sądu powyższy przepis należy odczytywać literalne, więc w odniesieniu do decyzji. Z uwagi na powyższe przepis ten nie ma zastosowania w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, skoro żaden przepis ustawy o COVID-19 nie rozszerza stosowania art. 15zzs ust. 9 do postanowień. Tym samym zarzut w powyższym zakresie jest bezzasadny. Jedynie marginalnie można wskazać, że literalne brzmienie przepisu uzasadnia również wskazanie, że w istocie ograniczenie wydania decyzji dotyczy wyłącznie postępowań wszczynanych na wniosek strony (por. L. Etel, Jaką decyzję podatkową można wydać w czasach zarazy?; PPLiFS 2020/6/9-13). Zaskarżone postanowienie dotyczy dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych należących do katalogu wskazanego w art. 1a pkt 12 lit.a u.p.e.a. Procedury dokonania zajęcia rachunku bankowego reguluje art. 80 i nast. u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że D S.A., C S.A., B i A S.A. zawiadomienia o zajęciu otrzymały w dniu 6 grudnia 2018 r. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 80 § 1 i 2 u.p.e.a. dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłaconej w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi, a zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. W rozpoznawanej sprawie dopełniony został wskazany w art. 80 § 3 u.p.e.a. obowiązek zawiadomienia zobowiązanej o zajęciu. W dniu 24 grudnia 2018 r. doręczono pani A. M. odpisy zawiadomienia z 6 grudnia 2018 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego z 6 grudnia 2018 r. W odrębnym postępowaniu w związku z wniesionym przez panią A. M. zaskarżeniem w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie zostały uznane za zasadne zarzuty dotyczące wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia, przedawnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia, niedopuszczalności środków egzekucyjnych, braku upomnienia przedegzekucyjnego. Istotny zarzut skargi dotyczy nieuwzględnienia, że postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone w związku ze wstrzymaniem postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2019 r. w sprawie I SA/Gd 1314/19 wykonania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe. Organ zauważył, że postanowienie Sądu dotyczyło wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 20 maja 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z 3 października 2018 r., w oparciu o którą wystawiono tytuł wykonawczy z 6 grudnia 2018 r. Organ stoi na stanowisku, że decyzja z 3 października 2018 r. podlega wykonaniu, gdyż został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał również, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1314/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę pani A. M. na decyzję wymiarową. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji zostało wydane w dniu 28 sierpnia 2019 r. na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej określanej jako "p.p.s.a."). W konsekwencji postanowieniem z dnia 3 października 2019 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił postępowanie egzekucyjne. Skarżąca stwierdziła, że wbrew twierdzeniu organu przed wystawieniem tytułu wykonawczego z 6 grudnia 2019 r. nie zostało jej doręczone postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 3 października 2018 r. W ocenie skarżącej doręczenie do rąk osoby, która nie była pełnomocnikiem w sprawie, nie było skuteczne. Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z 20 listopada 2018 r. było przedmiotem zażalenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia 20 marca 2019 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie, Pani A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, która została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gd 900/19. Wyrokiem z dnia 17 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę – wyrok nie jest prawomocny. Chronologia czynności podejmowanych w związku z odpowiedzialnością skarżącej za zobowiązania spadkodawcy z tytułu podatku od towarów i usług uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżona czynność egzekucyjna została podjęta w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskutek wstrzymania postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2019 r. wykonania decyzji o odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania podatkowe. Wywód organu dotyczący skutku wstrzymania wykonalności decyzji wyłącznie do decyzji organu drugiej instancji – decyzji z dnia 20 maja 2019 r. nie jest uzasadniony. Skutkiem postanowienia z 28 sierpnia 2019 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest udzielenie stronie skarżącej ochrony przed skutkami wykonania orzeczenia poddanego kontroli sądowoadministracyjnej. W sytuacji, gdy zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania podatkowe nie jest zasadny wywód organu, że prawnie dopuszczalne było wystawienie tytułu wykonawczego na podstawie decyzji z dnia 3 października 2018 r. i dokonywanie czynności egzekucyjnych. Kwestia nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na wcześniejszym etapie postępowania nie jest istotna wobec treści postanowienia Sądu z 28 sierpnia 2019 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji o odpowiedzialności strony za zobowiązania podatkowe. W ocenie Sądu nie jest również istotna okoliczność wskazywana przez organ, że w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1314/19 Sąd wyrokiem oddalił skargę. W przypadku oddalenia skargi w sprawie, w której wcześniej Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). W przypadku oddalenia skargi strona nie musi zwracać się ponownie o wstrzymanie wykonania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. Podjęcie czynności egzekucyjnej pomimo zaistnienia przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) narusza art. 58 § 1 u.p.e.a., albowiem zaskarżona czynność nie należy do katalogu czynności, które mogą być podejmowane w tym trybie. Z tych względów Sąd, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.