I SA/Gd 477/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.

Wnioskiem z dnia 7 listopada 2016 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 20 grudnia 2016 r., M. K. (dalej jako Skarżący) zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z uwagi na wypełnienie wniosku w nieprawidłowy sposób referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 6 lipca 2017 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez czytelne wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryki 6 przez podanie danych personalnych, dat urodzenia i stopnia pokrewieństwa osób pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym; rubryki 7.1 przez podanie wszystkich wymaganych danych dotyczących posiadanych nieruchomości mieszkaniowych, rolnej oraz lokali użytkowych; rubryki 7.3 przez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn i urządzeń; rubryki 10 przez wskazanie źródeł i wysokości dochodu osiąganego przez wnioskodawcę oraz źródeł i wysokości dochodów osiąganych przez pozostałe osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym; rubryki 11 przez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z dnia 18 lipca 2017 r. podał dane personalne swoich dzieci, a także wskazał, że posiada "nieruchomość mieszkalną, działkę rolno-warsztatowo-usługową zabudowaną oraz lokale użytkowe (nieczytelne) oraz niezbędny sprzęt i maszyny oraz środki transportu do działalności usługowej." Uzyskany dochód przeznacza na utrzymanie siebie i rodziny. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 27 lipca 2017 r. pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W ocenie referendarza sądowego Skarżący nie uzupełnił w sposób prawidłowy braków formalnych wniosku, do usunięcia których został wezwany. Odpowiedź Skarżącego nadal bowiem nie zawiera podstawowych informacji, które winny zostać podane w rubrykach 7.1, 7.3, 10 oraz 11 urzędowego druku PPF, a które są niezbędne do przyjęcia wniosku do rozpoznania. Od powyższego zarządzenia pełnomocnik Skarżącego wniósł sprzeciw, podnosząc, że Sądowi z urzędu jest znana sytuacja Skarżącego, co przedstawił w oświadczeniu, oraz wnosząc o rozpoznanie wniosku i przyznanie prawa pomocy. Skarżący załączył kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 czerwca 2017 r. o zwolnieniu Skarżącego z kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają mu nadanie prawidłowego biegu tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. W związku z tym, że złożony przez Skarżącego formularz został wypełniony w sposób nieczytelny i nieprawidłowy, a tym samym uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, Skarżący został wezwany do uzupełnienia jego braków formalnych. W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 6 lipca 2017 r. zostało szczegółowo wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony i jakie dane, których złożony wniosek nie zawierał, powinny zostać wskazane w poszczególnych rubrykach formularza. W ocenie Sądu, prawidłowo referendarz sądowy uznał, że odpowiedź udzielona przez Skarżącego, nie czyni zadość wezwaniu i nie stanowi uzupełnienia wniosku w sposób, który pozwalałby na jego merytoryczne rozpatrzenie. Jakkolwiek w piśmie z dnia 18 lipca 2017 r. Skarżący podał dane personalne swoich dzieci, wskazał, że posiada "nieruchomość mieszkalną, działkę rolno-warsztatowo-usługową zabudowaną oraz lokale użytkowe (nieczytelne) oraz niezbędny sprzęt i maszyny oraz środki transportu do działalności usługowej", a także, iż uzyskany dochód przeznacza na utrzymanie siebie i rodziny, to jednak udzielona odpowiedź nie była pełna. Podane przez Skarżącego informacje nie stanowią bowiem uzupełnienia braków danych wymaganych w rubrykach 7.1, 7.3, 10 oraz 11 urzędowego druku PPF, o uzupełnienie których wzywał Skarżącego referendarz sądowy. Nieuzupełnienie w powyższym zakresie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, uzasadniało pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, o czym prawidłowo referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 27 lipca 2017 r. Na ocenę powyższego nie ma wpływu przyznanie Skarżącemu prawa pomocy w postępowaniu toczącym się w innej sprawie przed innym sądem. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.