I SA/Gd 444/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia kwoty do zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2017r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 lutego 2018 r., w przedmiocie zaliczenia kwoty do zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2017r., skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest więc instytucją wyjątkową i ma na celu przejściowe zabezpieczenie interesów skarżącego. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy takiego rozstrzygnięcia, które podlega wykonaniu, to znaczy takiego, które nakłada na stronę skarżącą obowiązek podjęcia określonych czynności w celu doprowadzenia do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym akcie. Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. może wstrzymać wykonanie tylko takiego postanowienia, które podlega wykonaniu w sposób dobrowolny, lub też w razie braku pożądanego działania przez zobowiązanego – w sposób przymusowy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu polega więc na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. W przypadku gdy zaskarżone postanowienie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie można wstrzymać jego wykonania. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia, którego przedmiotem jest zaliczenie zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2017r. na poczet zaległości podatkowych w tym podatku za miesiące sierpień i październik 2014 r. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Zaskarżone postanowienie nie ustala określonych obowiązków o charakterze prawno-materialnym, a jedynie stwierdza powstałe i dokonane ex lege zaliczenie na poczet zaległości podatkowych. Postanowienie o zaliczeniu kwoty zwrotu zostaje wydane dla wiedzy organu podatkowego i podatnika i w celu stworzenia możliwości zweryfikowania, a także wykorzystania jej w przyszłych rozliczeniach podatkowych. Ma ono jedynie odzwierciedlić i potwierdzać wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, że z mocy prawa, w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tym postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty zwrotu na dane zaległości podatkowe, nie konstytuując natomiast powyższego stanu prawnego. Skoro zatem jest to akt nie nadający się do wykonania, to nie może być też mowy o jego wstrzymaniu, gdyż brak mu cech wykonalności. Na marginesie należy dodać, że strona skarżąca nie wskazała okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak również nie przedłożyła żadnych dokumentów, wskazujących na konieczność udzielenia jej ochrony tymczasowej. Podkreślić trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.