I SA/Gd 44/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 października 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2015 rok postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.

Wnioskiem z dnia 20 lipca 2017 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 16 sierpnia 2017 r., M. K. - dalej jako "Skarżący" zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z uwagi na to, że powyższy wniosek zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 22 sierpnia 2017 r. zobowiązano Skarżącego do ich usunięcia przez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z treścią pouczenia. Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 28 sierpnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 60 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 4 października 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stwierdził, że Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków wniosku w terminie, pomimo takiego wymogu. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie Skarżący wniósł sprzeciw, w którym zaskarżył wskazane zarządzenie w całości i wniósł o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W związku z istniejącymi brakami, szczegółowo wymienionymi w treści zarządzenia referendarza z dnia 22 sierpnia 2017 r. (k. 58 akt sadowych), strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący nadesłał pismo, w którym wskazał jedynie powierzchnię każdej z zadeklarowanych we wniosku nieruchomości, ponownie nie podając ich szacunkowej wartości. Skarżący uchylił się także od podania szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn. Ponadto, nie podał źródeł ani wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Skoro Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu referendarza w żądanym zakresie i wyznaczonym terminie, to istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.