I SA/Gd 269/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.

Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 17 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący T. M. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dodatkowego oświadczenia nadesłanego w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 25 kwietnia 2018 r., referendarz sądowy ustalił, iż skarżący posiada nieruchomość o powierzchni 826 m2 (wartość gruntu wynosi 21.000 zł), na której posadowiony jest dom o powierzchni 110 m2 i wartości około 39.000 zł oraz budynek gospodarczy o powierzchni 32 m2 i wartości około 800 zł, innego majątku nie posiada. Skarżący ma 83 lata, jest osobą niedosłyszącą (korzysta z aparatu słuchowego), prowadzi sam gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jego utrzymania jest emerytura, która wynosi 1.997 zł netto. Do swoich stałych miesięcznych wydatków skarżący zaliczył opłaty za energię elektryczną (95 zł), wodę (4 zł), wywóz śmieci (9 zł), telefon (90 zł), za zakup gazu w butli (5 zł), zakup drewna na opał (100 zł), ubezpieczenie domu (23 zł), zakup koniecznych leków (średnio 75 zł, przy czym w marcu br. na ten cel wydatkował kwotę 278 zł), opłaty za przejazdu środkami komunikacji do urzędów, lekarzy, na pocztę i sklepów (180 zł). Dodatkowo na remont (przestawienie) dwóch pieców, którego łączny koszt według wyceny z 2014 r. wynosić będzie około 4.200 zł, skarżący zabezpiecza miesięcznie kwotę około 600 zł. Uzasadniając ten wydatek jako konieczny skarżący wskazał, że ostatni remont pieców miał miejsce 16 lat temu a winien być dokonywany co 8 lat. Z powyższego wynika, iż do dyspozycji skarżącego pozostaje kwota około 800 zł, z której – zdaniem referendarza sądowego – nie jest on w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Dokonując oceny możliwości finansowych skarżącego referendarz sądowy wziął pod uwagę, że pomimo trudnej sytuacji, w dniu 13 kwietnia 2018 r. skarżący uiścił 200 zł tytułem należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.