I SA/Wr 865/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o uzupełnienie postanowienia w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania odmówić uzupełnienia postanowienia.

W niniejszej sprawie skarżący, zastępowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 13 marca 2018 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (1.), a w pozostałym zakresie postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało umorzone (2.). Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia "poprzez wskazanie, w jakiej konkretnie części zwolniono skarżącego z kosztów sądowych". Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba, iż podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Ze wskazanej regulacji wynika, że złożenie wniosku o uzupełnienie postanowienia jest zasadne, jeżeli rozstrzygnięcie w nim zawarte nie obejmuje całości żądania wniosku lub nie zawiera orzeczenia, które winno być zamieszczone z urzędu. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie postanowienia z dnia 13 marca 2018 r. dotyczy całości żądania, które we wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało zakreślone (zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego). W punkcie 1. sentencji referendarz wyraźnie wskazał, iż prawo pomocy zostało przyznane w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, z kolei w punkcie 2. umorzył postępowanie co do pozostałego zakresu wniosku, gdyż prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego zostało skarżącemu już przyznane na wcześniejszym etapie postępowania sądowego. Odczytując sentencję przedmiotowego postanowienia należy mieć na uwadze treść przepisów regulujących prawo pomocy, a zwłaszcza art. 245 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wskazać przy tym również trzeba na definicję kosztów sądowych zawartą w art. 211 p.p.s.a., który stanowi, iż koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.