I SA/Gd 235/21

Dnia 6 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 stycznia 2021 r., Sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty za magazynowanie odpadów postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 398 zł (trzysta dziewięćdziesiąt osiem złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi

"A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, podpisaną przez pełnomocnika substytucyjnego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 stycznia 2021 r., w przedmiocie opłaty za magazynowanie odpadów. Zarządzeniem z dnia 10 marca 2021 roku skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do podania numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numeru identyfikacji REGON albo numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numeru identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. W odpowiedzi pełnomocnik strony złożył wydruk informacji dotyczącej skarżącej Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej w skrócie p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W rozpatrywanej sprawie skarga wniesiona przez Spółkę została podpisana przez pełnomocnika działającego z substytucji adwokata L.S. Do skargi zostało załączone pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez L.S. radcy prawnemu M.B. Należy mieć na uwadze, że pełnomocnictwo substytucyjne, zwane pełnomocnictwem dalszym, jest udzielane przez pełnomocnika głównego kolejnej osobie (substytutowi). Udzielenie dalszego pełnomocnictwa jest wyjątkiem od zasady osobistego reprezentowania mocodawcy przez pełnomocnika. Ustanowienie substytuta ma taki skutek, że powstaje nowy stosunek prawny pełnomocnictwa między mocodawcą a pełnomocnikiem substytucyjnym, na mocy którego pełnomocnik substytucyjny będzie uprawniony do działania w imieniu i na rzecz mocodawcy. Jak stanowi art. 106 k.c. pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Przepisem ustawy, do którego odwołuje się wskazywane unormowanie jest art. 39 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem działania pełnomocnika substytucyjnego, jest udzielnie mu dalszego pełnomocnictwa przez pełnomocnika głównego tj. tego pełnomocnika, który został umocowany do działania bezpośrednio przez mocodawcę, w niniejszej sprawie Spółkę. Skoro upoważnienie dalszego pełnomocnika do zastępowania strony w postępowaniu wynika z uprzedniego udzielenia pełnomocnictwa pełnomocnikowi głównemu, to istnieje konieczność, aby pełnomocnik substytucyjny wykazał swoje umocowanie składając do akt sprawy właśnie to pełnomocnictwo główne. Z treści tego pełnomocnictwa można bowiem wywodzić, czy strona ustanowiła pełnomocnika upoważnionego do działa w jej imieniu przed sądem administracyjnym a w dalszej kolejności, czy ustanowiony pełnomocnik substytucyjny jest upoważniony do reprezentowania strony. W niniejszej sprawie do skargi zostało załączone pełnomocnictwo substytucyjne udzielone radcy prawnemu M.B. przez L.S. Brak jest jednak pełnomocnictwa, którego skarżąca Spółka udzieliła adwokatowi L.S. W związku z tym nie można stwierdzić, czy pełnomocnictwo takie zostało rzeczywiście udzielone przez stronę, a w konsekwencji, czy M.B. działający z substytucji L.S., jest osobą umocowaną do reprezentowania skarżącej Spółki. Do wykazania umocowania pełnomocnika substytucyjnego nie było przy tym wystarczające przesłanie informacji dotyczącej Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS. Umocowanie M.B. do działania w postępowaniu nie wynika bowiem z faktu udzielenia mu pełnomocnictwa przez członków zarządu Spółki, ale przez adwokata L.S. Dokument w postaci informacji z KRS pozwoliłby jedynie na stwierdzenie czy osoby, które udzieliły pełnomocnictwa głównego, były do tego umocowane. Dokumentem tym nie można jednak wykazać umocowania do działania pełnomocnika substytucyjnego, albowiem to nie członkowie zarządu skarżącej Spółki składali podpisy pod udzielonym pełnomocnictwem substytucyjnym. Mając powyższe na uwadze Sad uznał, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w związku z powyższym Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.