I SA/Gd 182/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 20 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca W. N. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 33,20 m2 i wartości 80.000 zł, z którego prowadzona jest egzekucja. Innego majątku nie posiada. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest zasiłek przedemerytalny, który otrzymuje w kwocie 620,71 zł netto. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem, który nie posiada żadnego majątku. Syn skarżącej osiąga dochody ze stosunku pracy – jego wynagrodzenie wynosi 1.355,69 zł netto miesięcznie. Skarżąca i jej syn całość miesięcznych dochodów przeznaczają na pokrycie swoich kosztów utrzymania. Do stałych wydatków z tego tytułu skarżąca zaliczyła opłaty za mieszkanie i media (550 zł), abonament TV (60 zł), telefon swój i syna (po 30 zł), zakup środków czystości (100 zł), higieny (150 zł) oraz wyżywienie (1.100 zł). Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które uznał za wystarczające do oceny sytuacji finansowej skarżącej. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania i podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.