I SA/Gd 172/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi ,,P." w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 8 sierpnia 2022 r. nr SKO.413.9.2022 w przedmiocie zwrotu części dotacji oddala skargę.

Decyzją z dnia 16 maja 2022 r., wydaną wobec Instytutu w C. (dalej: Strona, Instytut), Burmistrz Czerska, działając na podstawie art. 60 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 67, art. 251 ust. 1 i 3 oraz art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 305 ze zm., dalej u.f.p.), określił do zwrotu część dotacji otrzymanych na realizację zadań publicznych, jako dotacji niewykorzystanej, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranej w nadmiernej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej: SKO) decyzją z dnia 8 sierpnia 2022 r. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że Instytut zobowiązał się do wykonania dwóch zadań publicznych zgodnie ze złożonymi ofertami. Zadania publiczne miały zostać zrealizowane w oparciu o umowy Nr [...] z dnia 14.08.2017 r. oraz Nr [...] z dnia 20.08.2018 r. Strona zobowiązała się do przeprowadzenia szkoleń, kursów i staży dla określonej liczby uczestników. Zatem, podstawę oceny, czy środki zostały wydatkowane zgodnie z przeznaczeniem powinny stanowić dokumenty potwierdzające wydatkowanie środków finansowych otrzymanych z dotacji. SKO podkreśliło, że w rozpatrywanej sprawie wysokość dotacji nie została określona w odrębnych przepisach, lecz ustalona została umownie i z tego względu ocena, czy dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, czy nienależnie pobrana, czy też wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem może być dokonana wyłącznie z perspektywy postanowień zawartej przez strony umowy. Organ na mocy ww. umów udzielił stronie dotacji w łącznej kwocie 96.000 zł (dotacja z każdej umowy po 48.000 zł). Na podstawie materiału dowodowego w postaci dokumentacji przedłożonej przez Stronę stanowiącej dowody na rozliczenie dotacji organ I instancji ustalił, iż kwota 3800 zł (dotyczy umowy nr [...] ) i kwota 6000 zł (dotyczy umowy [...]) stanowią kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i z tego tytułu podlegają zwrotowi do organu. Kwoty te zostały przez stronę zapłacone innym podmiotom za realizację określonych szkoleń. Zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie zadanie publiczne nie może być realizowane przez podmiot niebędący stroną umowy, o której mowa w ust. 1, chyba że umowa ta zezwala na wykonanie określonej części zadania przez taki podmiot. Żadna z umów nie dopuszczała możliwości realizacji części zadania przez inne osoby niż strona umowy. W odniesieniu do kwot uznanych za kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości SKO wskazało, że Strona nie uwzględniła w zestawieniu kosztów, kosztów realizacji zadania w tym zakresie (oferta). Koszty składające się na te kwoty (koordynowanie zadania publicznego, księgowość, prowizje bankowych inaczej koszty obsługi zadania) nie zostały przez stronę zaplanowane w ofercie, nie zostały uwzględnione w kosztorysie i nie są zgodne z umową, zatem należało je uznać za niekwalifikowane. W odniesieniu do kwot określonych jako kwoty dotacji przypadającej do zwrotu jako niewykorzystanej SKO zauważyło, że w przypadku pierwszej umowy nr [...] Strona przedstawiła rozliczenie na kwotę 38.508,36 zł (dotacja 48.000,00 zł), zaś co do umowy nr [...] Strona przedstawiła rozlicznie na kwotę 25.258,20 zł. Część wydatków nie ma zatem pokrycia w rozliczeniu przedstawionym przez Stronę. Rozliczenie dotacji następuje na podstawie dowodów księgowych, które zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości są podstawą stwierdzającą dokonanie operacji gospodarczej. Wartość poniesionych kosztów okazała się niższa niż kwota zadeklarowana w ofercie zatem Strona miała obowiązek dokonania zwrotu niewykorzystanych środków publicznych zgodnie z art. 251 i 252 u.f.p. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Strona zarzuciła organowi odwoławczemu: 1. Naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. poprzez uznanie, że udzielona dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy Fundacja zrealizowała w całości zadanie, na które dotacja została przyznana, a zatem nie można twierdzić, że spełnione zostały przesłanki żądania jej zwrotu. 2. Naruszenie art. 16 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. z 2022, poz. 1327 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że realizacja umowy nastąpiła przez podmiot nie będący stroną umowy. 3. Naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa i zasady legalności wyrażonych w art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz zaufania obywateli do organów przez obarczenie konsekwencjami wadliwych postępowań konkursowych w postaci braku w ogłoszonych konkursach pełnej informacji o zasadach przyznawania dotacji w zakresie kosztów/ okoliczność bezsporna / jedynie Instytutu. 4. Naruszenie art. 7 i 77 Kpa poprzez niewskazanie przez organ, aby cel przyznania dotacji w zakresie realizacji zadania publicznego nie został osiągnięty oraz poprzez uznanie za wydatki niekwalifikowane kwot 5526 zł i 6000 zł. 5. Naruszenie art. art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i ustalenie, że dotacja w kwocie 5526zł oraz 5013 zł zostały pobrane w nadmiernej wysokości. 6. Naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i ustalenie, że dotacja w kwocie 9491,64 zł oraz 22741,80 zł została niewykorzystana i podlega zwrotowi podczas gdy - w oparciu o treść umowy i oferty oraz jaki w istocie był cel udzielenia dotacji i czy ten cel, w świetle dowodów zgromadzonych w sprawie, został przez Instytut zrealizowany, dotacja została wykorzystana na cele określone w umowie. 7. Naruszenie art. 7, 8, 9, 77 i 80 oraz 107 § 3 Kpa przez brak wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego, brak dokonania ustaleń faktycznych bez odniesienia się do całości działań podejmowanych w sprawie przez organ i Instytut i w konsekwencji zaakceptowanie dokumentów złożonych przez Fundację /ofert, sprawozdania/, brak odniesienia się do zarzutu strony o wcześniejszym zaakceptowaniu sprawozdania i rozliczenia, powielenie ustaleń z kontroli pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego i zakwestionowania wydatków w wyniku w/w kontroli bez rozważenia wszystkich argumentów strony podniesionych w odwołaniu co winno skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 kpa, 8. Naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kpa przez brak uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia i nie wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, tak aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu, tj. ogłoszenia konkursów na realizację zadań z wadami formalnymi, nie wyjaśnienie jaki wpływ wady te miały na złożoną ofertę i dalsze procedowanie w sprawie, zaakceptowanie oferty i sprawozdania za 2017 r. przez co strona była przekonana, że pobrała i rozliczyła dotację udzieloną w 2017 r. prawidłowo, zaakceptowanie oferty i sprawozdania za 2018 r. przez organ, wydania decyzji o zwrocie bez rozważenia interesu strony w zakresie jakim to na stronę przerzucono konsekwencje wadliwych postępowań konkursowych. 9. Naruszenie art. 252 ust. 1 u.f.p. oraz art. 107 Kpa i brak orzeczenia o terminie zwrotu dotacji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Z niespornego stanu faktycznego wynika, że Instytut na realizację zadania publicznego, które było przedmiotem umowy nr [...] z dnia 14 sierpnia 2017 r. o realizację zadania publicznego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie pod tytułem: "[...] " otrzymał od Gminy Czersk środki finansowe w kwocie 48.000 zł w formie dotacji. Następnie na podstawie umowy nr [...] z dnia 20 sierpnia 2018 r. o realizację zadania publicznego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie pod tytułem: "[...] " Instytut otrzymał od Gminy Czersk środki finansowe również w kwocie 48.000 zł w formie dotacji. Zgodnie z art. 221 ust. 1 u.f.p. podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe na cele publiczne, związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie inwestycji związanych z realizacją tych zadań. Zgodnie zaś z ust. 2 ww. przepisu zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a jeżeli dotyczy ono innych zadań niż określone w tej ustawie - na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem, o którym mowa w ust. 1. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, umowa, o której mowa w ust. 2, powinna określać: 1) szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin jego wykonania; 2) wysokość dotacji udzielanej podmiotowi wykonującemu zadanie i tryb płatności; 3) termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego; 4) tryb kontroli wykonywania zadania; 5) termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji; 6) termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, nie dłuższy niż terminy zwrotu dotacji określone w niniejszym dziale. W myśl art. 252 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Natomiast ust. 5 tego przepisu stanowi, że zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami. Wobec takiego uregulowania omawianej instytucji pierwszorzędne znaczenie w procesie wykładni ma odtworzenie znaczenia pojęcia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Na tej podstawie można określić zakres niezbędnych ustaleń a następnie zastosować przepis. W doktrynie pojęcie wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem rozumiane jest wąsko. Polega w szczególności na zapłacie, ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona (wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 777/08, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie ze słownikowym rozumieniem termin "przeznaczyć" oznacza "określić z góry cel, któremu ma służyć dana rzecz, przekazać coś dla kogoś, na czyjś użytek, na czyjąś korzyść". "Przeznaczeniem" jest z kolei "praktyczny cel, do którego coś jest przeznaczone, zakwalifikowanie, któremu dana rzecz służy, zastosowanie" (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1988, t. II, s. 1025, por. L. Lipiec, Komentarz do art. 145 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, LEX/el 2008 oraz wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 455/12, LEX nr 1374782, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 717/14, LEX nr 1654608, jak i wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1231/10, LEX nr 992022). Dodać do powyższego należy, że w pojęciu "wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem", którym posłużył się ustawodawca w art. 145 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), nie mieści się naruszenie procedur obowiązujących na podstawie umowy o udzielenie dotacji, w tym zasady kasowości, zgodnie z którą dochody i wydatki ujmowane są w terminie ich zapłaty (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II GSK 711/12, ONSAiWSA 2015/3/49). Z powołanego orzecznictwa i literatury jednoznacznie wynika, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie, ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona. Wprawdzie przedstawione poglądy dotyczą regulacji zawartej w poprzedniej ustawie o finansach publicznych, jednak ze względu na tożsamą treść aktualnego uregulowania art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, są aktualne dla potrzeb ustalenia rozumienia pojęcia "dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem". Istotne jest też to, że w ramach tego pojęcia nie mieści się naruszenie procedur określonych w umowie o udzielenie dotacji. Naruszenie zatem warunków umowy przy zachowaniu wydatkowania środków z dotacji na zadania objęte umową o udzielenie dotacji, nie stanowi o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Należy jednocześnie zauważyć, że w myśl art. 16 ust. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie zadanie publiczne nie może być realizowane przez podmiot niebędący stroną umowy, o której mowa w ust. 1, chyba że umowa ta zezwala na wykonanie określonej części zadania przez taki podmiot. Przedmiotem obu zadań publicznych było przeprowadzenie 152 godzin szkoleń/kursów zawodowych dla 19 osób m.in. z zakresu florystyki, obsługi wózków widłowych (umowa z dnia 14.08.2017 r.) oraz m.in. z grafiki komputerowej, obsługi wózków widłowych, florystyki, pomocy kuchennej (umowa z dnia 20.05.2018 r.). W § 1 ust. 3 obu umów wprost wskazano, że umowy te są umowami o powierzenie realizacji zadnia publicznego w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. W umowie z dnia 14 sierpnia 2017 r. zawarto dodatkowo § 4 gdzie wprost zaznaczono, że Zleceniodawca nie wyraża zgody na realizację działań we współpracy z podmiotami trzecimi. Należy zaznaczyć, że warunkiem przystąpienia do obu konkursów na realizację zadania publicznego był wpis do Rejestru Instytucji Szkoleniowych. Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z orzekającymi w sprawie organami, że Fundacja dopuściła się niedopuszczalnej w świetle art. 16 ust. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie realizacji zadania publicznego przez podmioty nie będące stroną umowy. Zasadniczą, merytoryczną częścią zadania publicznego (co znalazło wręcz odzwierciedlenie w nazwie zadania), było przeprowadzenie szkoleń i kursów. Zadanie to miało być przeprowadzone przez podmiot uprawniony, tj. wpisany do Rejestru Instytucji Szkoleniowych, albowiem tylko takie mogły brać udział w konkursie na realizację przedmiotowych zadań publicznych. Zgodzić należy z orzekającymi w sprawie organami, że w tym zakresie dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem, albowiem realizacja szkoleń (stanowiąca istotę zadań) została przeprowadzana przez podmioty niebędące stroną umów i nie posiadające odpowiednich uprawnień, tj. przez podmioty nie wpisane do Rejestru Instytucji Szkoleniowych. W ocenie Sądu na akceptację zasługuje także stanowisko organów w zakresie kwot uznanych za kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. W zakresie umowy z 2017 r. z przedstawionych przez Instytut dokumentów wynika, że kwoty 1.700 zł oraz 3.040 zł zostały przeznaczone na koordynowanie zadania publicznego, kwoty 500 zł oraz 260 zł zostały przeznaczone na księgowość zadania publicznego oraz kwota 26 zł na prowizje bankowe, tj. łączna kwota 5.526 zł została przeznaczona na tzw. koszty obsługi zadania. W § 6 ust. 1 umowy strony zawarły zapis, że jeżeli dany wydatek finansowany z dotacji wykazany w sprawozdaniu z realizacji zadania publicznego nie jest równy odpowiedniemu kosztowi określonemu w umowie, to uznaje się go za zgodny z umową wtedy, gdy nie nastąpiło zwiększenie tego wydatku o więcej niż 10%. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, naruszenie ww. postanowienia "uważa się za pobranie części dotacji w nadmiernej wysokości." W umowie, z uwagi na brak przedstawienia takich kosztów w ofercie, nie ustalono, jakoby Instytut mógł przeznaczyć jakiekolwiek środki z uzyskanej dotacji na tzw. koszty obsługi zadania, takie jak wskazano powyżej. Analogicznie, w odniesieniu do umowy nr z 2018 r. z przedstawionych przez Instytut dokumentów wynika, że kwota 5.000 zł została przeznaczona na koordynatora zadania publicznego oraz kwota 13 zł na "prowizje", tj. łączna kwota 5.013 zł została przeznaczona na tzw. koszty obsługi zadania. W § 5 ust. 1 ww. umowy strony zawarły zapis, że jeżeli dany wydatek finansowany z dotacji wykazany w sprawozdaniu z realizacji zadania publicznego nie jest równy odpowiedniemu kosztowi określonemu w umowie, to uznaje się go za zgodny z umową wtedy, gdy nie nastąpiło zwiększenie tego wydatku o więcej niż 10%. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, naruszenie ww. postanowienia "uważa się za pobranie części dotacji w nadmiernej wysokości". W umowie, z uwagi na brak przedstawienia takich kosztów w ofercie, nie ustalono, jakoby Instytut mógł przeznaczyć jakiekolwiek środki z uzyskanej dotacji na koordynację zadania publicznego czy prowizje. Należy zaznaczyć, że w ust. 2 art. 252 u.f.p. ustawodawca przesądził, iż dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej, niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Na aprobatę zasługuje także stanowisko organów orzekających w sprawie w zakresie kwot określonych jako kwoty dotacji przypadającej do zwrotu jako niewykorzystanej. W myśl art. 251 § 4 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Potwierdzeniem powyższego były również zapisy ww. umów z Instytutem. W umowie z dnia 14 sierpnia 2017 r. w § 11 ust. 2 wprost wskazano, że niewykorzystaną kwotę dotacji przyznaną na dany rok budżetowy Zleceniobiorca jest zobowiązany zwrócić w terminie 15 dni od dnia zakończenia realizacji zadania publicznego, w którym mowa w § 2 ust. 1. Natomiast w umowie z dnia 20 sierpnia 2018 r. w § 10 ust. 2 zapisano, że niewykorzystaną kwotę dotacji przyznaną na dany rok budżetowy Zleceniobiorca jest zobowiązany zwrócić w terminie 15 dni od dnia zakończenia realizacji zadania publicznego, w którym mowa w § 2 ust. 1. W odniesieniu do umowy z 2017 r. Instytut przedstawił jedynie rozliczenie na kwotę 38.508,36 zł. Na kwotę 9.491,64 zł nie przedstawiono natomiast jakiegokolwiek rozliczenia. W odniesieniu do umowy z 2018 r. Instytut przedstawił jedynie rozliczenie na kwotę 25.258,20 zł. Na kwotę 22.741,80 zł nie przedstawiono jakiegokolwiek rozliczenia. Sad orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 7 lipca 2021 r. sygn. I GSK 1999/18 (przytoczony przez organ I instancji), że "Obowiązek rozliczenia wynika z celowego charakteru przekazanych środków, jest to też obowiązek, który odróżnia dotację od subwencji. Rozliczenie dotacji to czynności podejmowane przez beneficjenta, zmierzające do udokumentowania sposobu wykorzystania dotacji oraz czynności podejmowane przez podmiot dotujący polegające na sprawdzeniu i weryfikacji dokumentów rozliczeniowych. Rozliczenie dotacji następuje najczęściej przez przedłożenie dokumentów rozliczeniowych (rachunków, faktur) za wykonane zadania i potwierdzeń zapłaty." Nie sposób zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, że w obecnym stanie prawnym zleceniodawca nie może zażądać przedstawienia dokumentów rozliczeniowych pozwalających rozliczyć dotację. Brak dowodów dokumentujących poniesione wydatki, uniemożliwia organowi weryfikację realizacji zadania na które przyznano środki publiczne bowiem nie sposób odtworzyć jakie konkretnie wydatki poniesiono, na co, w jakiej wysokości i czy faktycznie wydatków dokonał beneficjent a nie np. inny podmiot. W sprawie poddanej osądowi nie można tracić z pola widzenia także i tego aspektu sprawy, że środki z dotacji przekazane beneficjentom na podstawie umowy nie tracą publicznego charakteru, bowiem beneficjent nie staje się ich właścicielem, a jedynie dysponentem środków publicznych przyznanych z budżetu państwa na realizację ściśle określonego zadania (celu). Z tych wszystkich względów zarzuty skargi dotyczące bezpodstawnego orzeczenia o zwrocie części obu dotacji należało uznać za nieuzasadnione. Sąd rozpoznając niniejsza sprawę nie stwierdził także, aby organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszeń w zakresie gromadzenia czy oceny materiału dowodowego. Wydane w sprawie decyzje czynią także zadość wymaganiom art. 107 Kpa. W odniesieniu do zarzutu podniesionego pkt 9 skargi należy zauważyć, że w końcowej części uzasadnienia decyzji określającej kwoty dotacji do zwrotu Burmistrz Czerska wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 umowy nr [...] z dnia 14 sierpnia 2017 r. termin realizacji umowy strony określiły na dzień do dnia 31 grudnia 2017 r., niemniej w ust. 2 ustalono termin poniesienia wydatków środków pochodzących z dotacji do dnia 14.01.2018 r. Na mocy art. 251 § 2 u.f.p. termin do zwrotu dotacji upływał z dniem 29 stycznia 2018 r., dlatego też na mocy § 6 ww. przepisu należy naliczyć odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu, tj. od dnia 30 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty. Natomiast w myśl z § 2 ust. 1 umowy nr [...] z dnia 20 sierpnia 2018 r. termin realizacji umowy strony określiły na dzień do dnia 31 grudnia 2018 r., niemniej w ust. 2 ustalono termin poniesienia wydatków środków pochodzących z dotacji do dnia 14.01.2019 r. Zgodnie z art. 251 § 2 u.f.p. ustawy termin do zwrotu dotacji upływał z dniem 29 stycznia 2019 r., dlatego też na mocy § 6 ww. przepisu należy naliczyć odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu, tj. od dnia 30 stycznia 2019 r. do dnia zapłaty. Z tych też względów oddalono skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r. poz. 259 ze zm.)