I SA/Gd 166/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2013 roku do lutego 2014 roku postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem z dnia 29 marca 2018 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący D. K. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 10.047 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 4 kwietnia 2018 r. (dodatkowych oświadczeń skarżącego i jego konkubiny z dnia 12 kwietnia 2018 r., wyciągu z rachunku bankowego konkubiny za okres od 18 grudnia 2017 r. do 16 marca 2018 r., odpis informacji PIT-11A o dochodach konkubiny za 2017 r., kopię decyzji z dnia 5 października 2017 r. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego oraz z dnia 24 października 2017 r. w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego, dowodów obrazujących wysokość IV raty podatku od nieruchomości, opłat za korzystanie z gruntu, opłat za energię elektryczną, gaz, wodę oraz wywóz śmieci) referendarz sądowy ustalił, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z konkubiną oraz dwójką ich małoletnich dzieci (rok i 6 lat), nie osiąga żadnych dochodów (z dniem 24 maja 2016 r. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, co potwierdzają dane zawarte w CEIDG), poszukuje pracy, natomiast jego konkubina od 13 stycznia 2018 r. przebywa na urlopie wypoczynkowym (do tego czasu korzystała z zasiłku macierzyńskiego, który w grudniu 2017 r. został jej wypłacony w kwocie 1.754,93 zł a w styczniu br. w kwocie 679,36 zł), aktualnie źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny są przyznane konkubinie świadczenia wychowawcze (500 plus) i zasiłki rodzinne na dzieci w łącznej kwocie 1.219 zł miesięcznie oraz pomoc finansowa, jakiej udziela skarżącemu rodzina w wysokości 600-700 zł miesięcznie. Zatem łączna kwota dochodów skarżącego i jego rodziny wynosi 1.819-1.919 zł miesięcznie. Skarżący ani jego konkubina nie posiadają żadnego majątku, w tym oszczędności (saldo końcowe rachunku bankowego konkubiny wynosiło 128,36 zł, zaś konta skarżącego podlegają zajęciu egzekucyjnemu – zaległości skarżącego z tytułu VAT wynoszą 1.004.661 zł). Skarżący zamieszkuje z rodziną w lokalu położonym na terenie ogródków działkowych, za który właściciel nie pobiera czynszu najmu. Skarżący uiszcza natomiast podatek od nieruchomości, opłatę za korzystanie gruntu oraz ponoszą opłaty związane z eksploatacją lokalu, tj. za zużycie energii elektrycznej, gazu, wody oraz za wywóz odpadów. Średnie udokumentowane wydatki z tego tytułu kształtują się na poziomie 693,01 zł miesięcznie. Dodatkowo skarżący z konkubiną ponoszą koszy przedszkola, które średnio wynoszą 159,86 zł miesięcznie oraz opłaty za zajęcia sportowe córki w wysokości 200 zł miesięcznie. Z powyższego wynika, że do dyspozycji skarżącego i jego rodziny pozostają środki w kwocie 766-866 zł miesięcznie, które bez wątpienia przeznaczają na pozostałe niezbędne potrzeby swoje i dzieci takie jak wyżywienie, zakup odzieży, obuwia, środków czystości. W ocenie referendarza sądowego w obecnej sytuacji skarżący nie jest w stanie poczynić jakiekolwiek oszczędności, które bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym czteroosobowej rodziny mógłby przeznaczyć na koszty sądowe w niniejszej sprawie. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.