I SA/Gd 1636/17

Dnia 1 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.M. z 21 sierpnia 2019 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lipca 2019 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki. w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie zażaleniowe

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2019 r. (k. 145) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sprostował oczywiste omyłki zawarte w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2019 r. o odrzuceniu zażalenia A.M. na postanowienie tego Sądu z dnia 27 grudnia 2017 r. o odrzuceniu skargi. Na wskazane postanowienie pismem z dnia 21 sierpnia 2019 r. (k. 167) skarżący wniósł zażalenie. Zarządzeniem z dnia 26 września 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. W odpowiedzi na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi, pismem z dnia 18 października 2019 r. (k. 180) strona złożyła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II FZ 808/19 (k. 191) oddalił zażalenie strony. Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2020 r. (k. 204) skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 26 września 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2020 roku (k. 211) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie z dnia 21 sierpnia 2019 r. (k. 167). Po rozpoznaniu wniesionego przez stronę zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 grudnia 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 19 czerwca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zażalenie strony z dnia 21 sierpnia 2019 r., wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lipca 2019 r. o sprostowaniu oczywistych omyłek zawartych w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2019 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 27 grudnia 2017 r. o odrzuceniu skargi. Obowiązek ponownego rozpatrzenia zażalenia jest konsekwencją uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2020 roku o odrzuceniu zażalenia. Zgodnie z treścią art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a., jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z uzasadnienia projektu do ustawy z dnia z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) wynika, że dodanie § 3 w art. 195 p.p.s.a. miało na celu uzupełnienie luki, jaką jest brak regulacji prawnej dotyczącej sytuacji, gdy postępowanie zażaleniowe stanie się bezprzedmiotowe jeszcze przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W takim przypadku sąd ten będzie umarzał to postępowanie, bez konieczności przekazywania zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zwrot normatywny: "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, gdy postępowanie zażaleniowe staje się bezprzedmiotowe jeszcze przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wniesienie zażalenia nie zawsze musi prowadzić do jego rozpoznania przez wyższą instancję. W określonych w p.p.s.a. przypadkach dopuszcza się kontrolę takiego zaskarżonego orzeczenia na wstępnym etapie np. przez wcześniejsze jego merytoryczne rozpatrzenie w ramach autokontroli (art. 195 § 2 p.p.s.a.) lub umorzenie postępowania gdy sąd ustali, że wystąpiły okoliczności świadczące o bezprzedmiotowości wywołanego zażaleniem postępowania (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II OZ 898/18, LEX nr 2550536). Należy mieć na uwadze, że w rozpatrywanej sprawie przestała istnieć sprawa sądowoadminisatrcyjna, która rozpoczęła się w następstwie wniesienia przez stronę skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok. W dniu 27 grudnia 2017 r. (k. 11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A.M. na przedmiotową decyzję. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie z dnia 19 stycznia 2018 r. (k. 18)., które zostało odrzucone na mocy postanowienia Sądu z dnia 25 czerwca 2019 r. (k. 137). Jednocześnie zażalenie strony na postanowienie z dnia 25 czerwca 2019 r. zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 stycznia 2020 r. wydanym w sprawie II FZ 807/19 (k. 188). Oddalenie zażalenia strony na postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2019 r. (k. 137) skutkowało uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu skargi z dniem 14 stycznia 2020 r. Tym samym zamknięta została możliwość merytorycznego rozpoznania skargi strony. Prawomocne odrzucenie skargi oznacza, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, w ramach której zostało zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r. o sprostowaniu oczywistych omyłek. Rozpoznanie zażalenia na postanowienie z dnia 23 lipca 2019 r., które było rozstrzygnięciem wpadkowym (dotyczącym sprostowania oczywistych omyłek zawartych w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2019 r. o odrzuceniu zażalenia), stało się zatem bezprzedmiotowe (por. postanowienia NSA z 5 sierpnia 2021 r. II GZ 262/21, z 22 grudnia 2020 r. II GZ 384/20). W ocenie Sądu istniały zatem podstawy do umorzenia postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia z dnia 21 sierpnia 2019 r., o czym Sąd na mocy art. 195 § 3 p.p.s.a., orzekł w sentencji postanowienia.