I SA/Gd 1405/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 16 października 2017 r., skarżąca G. G. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Referendarz sądowy, na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku (zaświadczenia od pracodawcy, informacji z MOPS-u) oraz znajdujących się w aktach podatkowych sprawy (w szczególności rachunków za opłaty, dowodów potwierdzających wysokość zadłużenia z tytułu zaciągniętych kredytów i spłaty rat), ustalił, co następuje: skarżąca poza mieszkaniem o powierzchni 43,97 m2 i wartości 175.000 zł nie posiada żadnego innego majątku, utrzymuje się z renty w kwocie 846,89 zł netto, wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.800 zł brutto, przy czym w związku z chorobą, trwającą nieprzerwanie od 4 sierpnia 2017 r. zostało ono obniżone w sierpniu br. do kwoty 1.631,19 zł netto (1.990,80 zł brutto) a we wrześniu br. do kwoty 1.584,90 zł netto (1.932,90 zł brutto) oraz zasiłku pielęgnacyjnego przyznanego jej przez MOPS na okres od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2019 r. Skarżąca na stałe wydatki związane z opłatami za czynsz mieszkania (400 zł), energię elektryczną (90 zł), gaz (55 zł), telewizję i telefon (185 zł) oraz ubezpieczenie na życie (15 zł) przeznacza miesięcznie kwotę 745 zł. Nadto spłaca dwa kredyty, które – jak wynika z akt administracyjnych – zaciągnęła na spłatę zobowiązań byłego już małżonka oraz syna, a których miesięczna rata wynosi 2.273 zł. Skarżąca wskazała, że obecnie jej wydatki przewyższają osiągane dochody i z tego względu w ponoszeniu pozostałych kosztów utrzymania, takich jak wyżywienie, zakup odzieży, leków pomagają jej rodzina i przyjaciele. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.