I SA/Gd 1390/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 rok postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2017 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 11 maja 2017 r., którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 19 czerwca 2017 r., skarżący K. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Referendarz sądowy, na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do wniosku dokumentów, obrazujących wysokość kosztów opłat za media oraz zaległości z tego tytułu, ustalił, co następuje: jedyny majątek skarżącego stanowi mieszkanie o powierzchni 30 m2, którego wartość oszacował na kwotę około 30.000 zł. Skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty w wysokości 853 zł miesięcznie, którą w całości przeznacza na pokrycie wydatków związanych ze swoim bieżącym utrzymaniem, tj. na zakup żywności, opłaty za energię elektryczną oraz gaz (media te skarżący wykorzystuje również do ogrzewania mieszkania), wodę, wywóz śmieci, telefon i TV, a także na zakup leków. Skarżący nie reguluje terminowo należności z tytułu zużycia gazu, energii elektrycznej, wody oraz opłat za wywóz śmieci oraz usługi telekomunikacyjne, gdyż – jak wskazał – nie zawsze ma środki, aby uiścić je w terminie, co potwierdzają załączone kserokopie wezwań do zapłaty i upomnień. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.