II FZ 206/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 727/15 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 8 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2012-2013 postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 727/15 oddalił skargę E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 8 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 i 2013 rok. W dniu 9 stycznia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia i doręczenia uzasadnienia ww. wyroku. Uzasadniając swój wniosek wskazał m.in., że prowadzi gospodarstwo rolne i przyznał, że "poszczególne postępowania zaczęły mi się mieszać". Następnie Skarżący wskazał, że w kwietniu 2012 roku uległ poważnemu wypadkowi kręgosłupa. W dniu 2 maja (Skarżący nie podał roku) został przyjęty na Oddział Neurochirurgii w G.w trybie pilnym z silnym zespołem bólowym kręgosłupa, utrudniającym samodzielne poruszanie się. Skarżący zauważył, że niejako powiązane z zaburzeniami neurologicznymi okazały się również w tym samym czasie dolegliwości okulistyczne, które w krótkim terminie spowodowały konieczność przeprowadzenia operacji lewego oka. Skarżący wyjaśnił, że jego stan zdrowia spowodował, iż od 2012 roku musiał prosić różnych ludzi o pomoc nie tylko w prowadzeniu gospodarstwa, ale nawet w zakresie podstawowych spraw życia codziennego. W okresie rekonwalescencji otrzymał wezwanie na rozprawę w dniu 22 października 2015 r. Kilka dni po tym zmuszony był poddać się rehabilitacji. Z sanatorium wypisany został w połowie listopada 2015 roku. Do wniosku Skarżący załączył dokumentację medyczną, w tym zwolnienia lekarskie. Odpowiadając na wezwanie Sądu, Skarżący wskazał, że zgodnie z przepisami prawa skierował wniosek natychmiast, gdy tylko zorientował się, że chodzi o podatek za lata 2012 – 2013. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 28 lutego 2017r. odrzucił powyższy wniosek wskazując, że wyrok został ogłoszony w dniu 22 października 2015 r., zatem 7-dniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (wynikający z art. 141 § 2 p.p.s.a.) upłynął w dniu 29 października 2015 r. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wniesiony został dopiero w dniu 9 stycznia 2017 r., a więc po upływie roku od uchybionego terminu. W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek podlegał odrzuceniu, gdyż w sprawie nie zaistniały wyjątkowe okoliczności, które mogłyby uzasadniać przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Okoliczności takich nie stanowią wskazywane przez stronę choroby czy długotrwała rehabilitacja, nie można bowiem przyjąć, że są to okoliczności nadzwyczajne, które uniemożliwiały złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym czasie. Uznanie powyższych okoliczności za przypadek wyjątkowy oznaczałoby w istocie obowiązek przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności niemalże w każdym przypadku uchybienia terminu przez osobę, która kilkakrotnie w ciągu roku przebywała w szpitalu czy na zwolnieniu lekarskim. W zażaleniu z dnia 13 marca 2017 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 5 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu winno być wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że wyrok został ogłoszony w dniu 22 października 2015 r., zatem 7-dniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (wynikający z art. 141 § 2 p.p.s.a.) upłynął w dniu 29 października 2015 r. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wniesiony został dopiero w dniu 9 stycznia 2017 r., a więc po upływie roku od uchybionego terminu. Słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które mogłyby uzasadniać przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Okoliczności takich nie stanowią wskazywane przez stronę choroby czy długotrwała rehabilitacja, nie można bowiem przyjąć, że są to okoliczności nadzwyczajne, które uniemożliwiały złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym czasie. Zasadnie również zauważono, że uznanie powyższych okoliczności za przypadek wyjątkowy oznaczałoby w istocie obowiązek przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności niemalże w każdym przypadku uchybienia terminu przez osobę, która kilkakrotnie w ciągu roku przebywała w szpitalu czy na zwolnieniu lekarskim. Ponadto z przedłożonej dokumentacji lekarskiej w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że Skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z niezdolnością do pracy nieprzerwanie od wypadku w 2012 roku do 29 października 2015 r. Zgodnie zaś z art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mogłoby to bowiem nastąpić w rzeczywiście wyjątkowych okolicznościach typu działanie siły wyższej np. długotrwałej poważnej klęski żywiołowej. W sprawie tej zaś nie mamy do czynienia z sytuacją nadzwyczajną. Tym samym nie można uznać, aby we wniosku o przywrócenie terminu złożonym po roku od jego upływu strona wskazała na "wyjątkowy przypadek". Co prawda ustawa p.p.s.a. nie precyzuje, co mieści się w znaczeniu tego sformułowania, ale niewątpliwie nie może być ono rozumiane rozszerzająco jako każdy przypadek W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o nadzwyczajną sytuację uniemożliwiającą działanie strony w normalnym trybie, tj. z zachowaniem terminów do dokonywania czynności procesowych (por. postanowienia NSA z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 991/11, z 5 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 109/13, z dnia 7 października 2014 r. I FZ 345/14). Reasumując, wniosek skarżącego został złożony z przekroczeniem roku od uchybienia terminu do wniesienia skargi i skarżący nie wskazał wyjątkowych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przywrócenia tego terminu. W tej sytuacji uznać należy, iż wniosek ten podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.