I SA/Gd 1369/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Wnioskiem z dnia 9 października 2017 r. M.K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Z uwagi na to, że powyższy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, przesłano skarżącemu urzędowy formularz celem jego wypełnienia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Ponieważ M.K. nie uczynił zadość ww. wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 30 października 2017 r., referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1369/17 pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W złożonym od powyższego zarządzenia sprzeciwie M.K. wniósł o jego uchylenie jako wydanego niezgodnie z prawem, a przede wszystkim jako stojącego w sprzeczności z postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. odmawiającym mu przyznania prawa pomocy. Zdaniem skarżącego, zaskarżone zarządzenie i postanowienie z dnia 11 stycznia 2018 r. wzajemnie się wykluczają. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Należy dodać, że konsekwencją wynikającą z przytoczonej powyżej regulacji jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Z treści art. 252 § 2 P.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W judykaturze przyjmuje się, że niezachowanie wymogu złożenia wniosku na urzędowym formularzu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a. (uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008/5/74). Skoro tak, to na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. należy wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji, uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że w wyznaczonym siedmiodniowym terminie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (uczynił to dzień po terminie). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braki strona uzupełniła po terminie, należało pozostawić bez rozpoznania. Odnosząc się końcowo do zarzucanej przez skarżącego sprzeczności pomiędzy zaskarżonym zarządzeniem a postanowieniem z tego samego dnia należy zauważyć, że złożony po terminie do uzupełnienia braków (w dniu 31 października 2017 r.) wniosek o przyznanie prawa pomocy został potraktowany jako nowy wniosek, któremu nadano bieg, a o jego zasadności rozstrzygnięto postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie 260 § 1 i 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.