I SA/Gd 1311/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 29 września 2017 r., skarżący D. L. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które orzekający w niniejszej sprawie uznał za wystarczające do dokonania oceny możliwości płatniczych skarżącego (okoliczności podnoszone we wniosku zostały bowiem udokumentowane przez skarżącego w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 781-783/17, w których referendarz sądowy uwzględnił żądania skarżącego i postanowieniami z dnia 9 sierpnia 2017 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy, zwalniając go od kosztów sądowych), referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe, jest właścicielem nieruchomości rolnej o obszarze 8 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym w złym stanie technicznym, posiada inwentarz żywy w postaci 6 owiec i 3 gęsi, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, uzyskuje nieregularne dochody z tzw. prac dorywczych (w ubojni drobiu), koszty swojego utrzymania określił na poziomie około 400 zł, dodatkowo uiszcza opłaty za energię elektryczną w średniej miesięcznej wysokości 10 zł. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.