I SA/Gd 124/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska, Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi P Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 21 listopada 2025 r., sygn. akt SKO Gd/1664/25 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu należności z tytułu dotacji przyznanej na 2023 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części obejmującej kwotę 132.786,40 zł (sto trzydzieści dwa tysiące siedemset osiemdziesiąt sześć złotych czterdzieści groszy); 2. oddala skargę w pozostałym zakresie to jest na łączną kwotę 19.696,77 zł (dziewiętnaście tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt sześć złotych siedemdziesiąt siedem groszy); 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 6455 (sześć tysięcy czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2025 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "SKO w Gdańsku", "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ drugiej instancji"), działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 439 ze zm.) – dalej jako "u.f.z.o." oraz art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 5 i art. 61 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1483 ze zm.) – dalej jako "u.f.p.", po rozpoznaniu odwołania złożonego przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka", "Skarżąca"), prowadzącej Punkt Przedszkolny "[...]" w [...] – zwanego dalej "Punktem Przedszkolnym" od decyzji Burmistrza Gminy [...] (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "Burmistrz") z dnia 17 stycznia 2025 r. w sprawie określenia należności z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: Decyzją z dnia 17 stycznia 2025 r. Burmistrz określił Spółce skarżącej, jako organowi prowadzącemu Punkt Przedszkolny, kwotę dotacji wynoszącą 152.483,17 zł wraz z odsetkami (jak dla zaległości podatkowych), przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy w terminie 15 dni od daty otrzymania decyzji na wskazany rachunek bankowy Urzędu Gminy. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż w związku z przeprowadzoną kontrolą dotyczącą wydatkowania przyznanej Spółce za rok 2023 r. dotacji oświatowej i przedstawioną dokumentacją, wydatki poniesione we wskazanej powyżej kwocie należało uznać za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. W treści uzasadnienia szczegółowo przedstawiono poszczególne wydatki. Organ po zakwestionowaniu prawidłowości wydatkowania części przyznanej dotacji uznał, iż środki w ww. kwocie podlegają zwrotowi do budżetu Gminy. Nie zgadzając się z wydaną decyzją, odwołanie złożyła Strona skarżąca. Po przeprowadzeniu postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w dniu 21 listopada 2025 r. wydało decyzję, w której orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazując na brzmienie przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych oraz wybrane w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podał, iż Strona 25 stycznia 2024 r. przedłożyła roczne rozliczenie dotacji otrzymanej z budżetu Gminy [...], za okres od 01 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W rozliczeniu tym Strona wskazała na wykorzystanie w całości środków z udzielonej dotacji w kwocie [...] zł. W wyniku przeprowadzonej przez Burmistrza kontroli stwierdzono, że poniesione przez beneficjenta dotacji wydatki wielkości 152.483,17 zł nie mogą być uznane za związane z bieżącą działalnością przedszkola. Na podstawie zgromadzonego materiału, w szczególności faktur VAT, obowiązujących umów zawieranych z kontrahentami Skarżącej oraz umów zawieranych z rodzicami o świadczenie usług opiekuńczo-wychowawczo-dydaktycznych Kolegium uznało, że podana wyżej kwota stanowi dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i jako taka podlega zwrotowi do budżetu Gminy. Zakwestionowane wydatki obejmują kwoty: 1) 17.586,40 zł – tytułem opłaty za catering. Organ wskazał, że w przedstawionym wzorze zawieranych z opiekunami prawnymi dzieci umów dotyczących świadczenia usług opiekuńczo-wychowawczo-dydaktycznych nie zawarto zapisów wskazujących na zobowiązanie usługodawcy do zapewnienia posiłków dzieciom. Co więcej, z Projektu organizacji Punktu Przedszkolnego, obowiązującego w 2023 r. wynika, że koszty wyżywienia dziecka w pełni pokrywane są przez rodziców lub opiekunów. Tym samym nie było podstaw do pokrywania z dotacji kosztów wyżywienia opłaconych przez rodziców. Przyjęcie możliwości pokrycia tych wydatków z dotacji, jak wskazał organ, oznaczałoby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci - raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu gminy. Pokrywanie zaś kosztów wyżywienia dzieci przez rodziców skutkuje tym, że wydatek ten nie mógł być sfinansowany z dotacji. Organ wskazał też, iż w związku z tym, że Skarżąca po przeprowadzonej kontroli przedstawiła oświadczenia części rodziców, którzy nie ponosili kosztów wyżywienia dzieci, po uwzględnieniu tych oświadczeń (z przyjęciem, że dzieci uczęszczały do przedszkola we wszystkie dni w miesiącu oraz podwyższonej opłaty za catering) za kwotę pobraną nienależnie uznano tylko część (tj. w wysokości 17.586,40 zł) z wykazanego w sprawozdaniu wydatku (w kwocie 44.111,20 zł); 2) 115.200 zł - z tytułu najmu lokalu w [...] przy ul. [...]. Jak wskazano, Skarżąca w dniu 1 września 2018 r. zawarła umowę z O. Sp. z o.o. (na czas nieokreślony). Tymczasem faktury z tytułu najmu wystawiane były przez inny podmiot – D.L., co samo w sobie uzasadnia zakwestionowanie wydatku. Co więcej, na fakturze VAT nr [...] z 09 maja 2023 r. ujęto wydatki na najem za okres 10-12.2022 r., które nie mogą być rozliczone w roku 2023. Ponadto, w opisie sprzedawanej usługi dwukrotnie wskazano, że stanowi ona wynajem części lokalu na cele realizacji wychowania przedszkolnego oraz wynajem części lokalu na cele realizacji kształcenia specjalnego (dot. I i II kwartału 2023 r.), natomiast w fakturze VAT za III i IV kwartał usługą był wynajem lokalu. Organ podkreślił, że przyznana dotacja dotyczyła świadczenia usług na rzecz dzieci z orzeczeniem potrzeby kształcenia specjalnego, w związku z tym, wydatki poczynione na najem na inne cele niż kształcenia specjalnego należało uznać za wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.; 3) 3.382,50 zł - za serwis kont pocztowych i zabezpieczeń antywirusowych oraz oprogramowania komputerów. Organ wskazał, iż Skarżąca odmówiła przedłożenia jakichkolwiek dowodów wskazujących na posiadanie przez nią komputerów oraz ich ilości. Nie mając żadnych dowodów na korzystanie z komputerów w bieżącej działalności przedszkola organ stwierdził, iż trudno uznać wydatki na nie poniesione za uzasadnione; 4) 1.832,50 zł - z tytułu przejazdu osób oraz wstępu do parku edukacyjnego Z. Kolegium oceniło, iż podany wyżej podany wydatek nie stanowi kosztów bieżącej działalności przedszkola. Z zakwestionowanych faktur wynika bowiem, iż były to wydatki poniesione na tzw. dodatkowe atrakcje dla dzieci, które (tak jak wyżywienie), zgodnie z umową o świadczenie usług opiekuńczo-wychowawczo-dydaktycznych miały być pokrywane przez opiekunów dzieci - zobowiązywał do tego § 5 pkt 4 tej umowy. Podobnie, jak w przypadku wyżywienia nie było też podstaw, aby wydatki finansowane były podwójnie - przez opiekunów oraz z dotacji Gminy; 5) 14.481,77 zł - za zakup wykładziny wraz z montażem. Z przedstawionych faktur VAT wynika, że Skarżąca dokonała zakupu wykładziny podłogowej 372 m2 za kwotę 24.727,43 zł. W złożonym sprawozdaniu ujęto 75% tych zakupów (tj. wykładzinę o pow. 279 m2 i wartości 18.545,57 zł). Kolegium zważywszy, że powierzchnia wynajmowanego lokalu wynosi 165 m2, oceniło, że przyjęcie "zapasu" wykładziny o pow. ponad 100 m2 (niemal 60%) jest nieuzasadnione. Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że wystarczającym było przyjęcie 10% wykładziny na ubytki (tj. 16,55 m2). Stąd, dotacja mogła służyć, jako finansowanie wykładziny o wartości 12.101,15 zł (dla wielkości powierzchni 189,95 m2 tj. sumy 165 m2 i 16,55m2). Proporcjonalnie należało też zdaniem organu rozliczyć wydatki na montaż (faktura VAT za montaż 372 m2 opiewała na 15.740,43 zł, stąd opłata za montaż 189,95 m2 wyniosła 7.703,08 zł). W związku z tym, organ uznał, że kwoty ponad podane wartości (6.444,42 zł wykładzina i 8.037 zł za montaż), jako wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi. Kolegium zwróciło też przy tym uwagę, że zakup wykładziny nastąpił w październiku 2023 r., w związku z czym była ona użytkowana przez 5 miesięcy, zważywszy, że zmieniono siedzibę przedszkola. Jak organ podał, zmiana siedziby przedszkola z uwagi na specyfikę działalności oraz wymogi jakie muszą spełniać pomieszczenia nie jest działaniem podejmowanym ad hoc. Doświadczenie życiowe wskazuje, że musi ono być poprzedzone chociażby poszukiwaniem odpowiedniego lokalu i rozpoznaniem dostępnych ofert. Skoro siedzibę przeniesiono [...] marca 2024 r. to przygotowania do tego kroku musiały nastąpić ze stosownym wyprzedzeniem. Z punktu widzenia gospodarności i celowości jako wątpliwe Kolegium oceniło ponoszenie w tym momencie wydatków o charakterze inwestycyjnym na dotychczasowy lokal. Niemniej uwagi powyższe Kolegium uczyniło jedynie na marginesie, ponieważ jak podało, związane jest zasadą reformationis in peius. Konkludując organ drugiej instancji wskazał, że ponieważ wskazane wydatki, ocenianie przez pryzmat doświadczenia życiowego i ogólnych zasad logiki nie wiążą się bezpośrednio z wykonywaniem zadań przedszkola, a Strona nie przedstawiła żadnych dowodów uzasadniających tezę przeciwną, uzasadnionym było uznanie tej części dotacji za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Organ w dalszej treści uzasadnienia decyzji przytoczył, że zgodnie z art. 252 ust 1 pkt 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 5 u.f.p). W sprawie postępowanie toczyło się o zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Wykorzystanie dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie, ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona albo realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach odrębnych stanowiących o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji. Środki pochodzące z dotacji nie mogą być bowiem wydatkowane przez podmiot prowadzący przedszkole w sposób dowolny, z dotacji mogą być pokryte jedynie wydatki określonego rodzaju. Zatem w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, Kolegium w ślad za organem pierwszej instancji, za uzasadnione uznało orzeczenie obowiązku zwrotu dotacji w kwocie 152.483,17 zł. Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium wskazało, że ich nie podziela. Przede wszystkim zauważyło, że w aktach sprawy znajdują się wszystkie dokumenty źródłowe przedstawione przez Skarżącą w postaci umów, faktur VAT, poleceń przelewów. Tylko jednym z wielu dowodów jest sprawozdanie z wykorzystania dotacji, protokół z kontroli oraz zastrzeżenia do niego złożone. Przy kwestionowaniu jakiegokolwiek wydatku organ pierwszej instancji wskazywał na dokument źródłowy z którego on wynikał (najczęściej poprzez wskazanie numeru faktury VAT oraz numeru pod jakim załączono ją do protokołu kontroli). Tym samym nie sposób było podzielić poglądu Skarżącej, jakoby organ pierwszej instancji bazował jedynie na tabelarycznych zestawieniach kontrolujących. Z akt postępowania nie wynika również, żeby Skarżąca przejawiała inicjatywę dowodową, nieuwzględnioną przez organ. Dokumenty wskazują raczej na unikanie składania wyjaśnień (np. odnośnie posiadanych komputerów). Co do drugiego zarzutu Kolegium wskazał również, że nie uznaje go za trafny. Wyjaśniło, że z wystąpienia pokontrolnego z dnia 27 listopada 2024 r. w sposób jasny i klarowny wynika jakie konkretnie wydatki i w jakich kwotach zostały kwestionowane. Zatem zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2024 r. informujące o wszczęciu postępowania dotyczącego zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w związku z przeprowadzoną kontrolą pozwoliło na wnioskowanie jaki będzie zakres postępowania. Organ przyznał, iż istotnie w toku postępowania nie wydano postanowienia o włączeniu dowodów zgromadzonych podczas kontroli, jednak naruszenie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ mimo braku formalnego ich wprowadzenia w istocie znajdowały się one w aktach sprawy, a Strona mogła się z nimi zapoznać i do nich odnieść. Podobnie Kolegium oceniło zarzut braku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Również w tym przypadku organ odwoławczy podkreślił, że dla skuteczności zarzutu należy wskazać w jaki sposób naruszenie to wpłynęło na rozstrzygnięcie. Zaznaczono, że organ pierwszej instancji nie zgromadził innych dowodów niż pozyskane w toku kontroli, zaś Skarżąca wniosła po kontroli zastrzeżenia, w których zakwestionowała część ustaleń i co więcej zostały one w dużej mierze przez organ uwzględnione. Zdaniem Kolegium nie doszło również do naruszenia prawa materialnego - w decyzji wskazano bowiem jakie wydatki pokrywane były z dotacji udzielonej przez Gminę oraz jaka jest przyczyna uznania wydatkowania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Na opisaną powyżej decyzję SKO w Gdańsku z dnia 21 listopada 2025 r. skargę złożyła Spółka reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, który skarżąc decyzję w całości zarzucił jej: I) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, a mianowicie: 1) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez rozstrzyganie sprawy administracyjnej w pierwszej instancji przez pracownika, który na mocy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. winien był wyłączony od udziału w postępowaniu administracyjnym, albowiem brał udział w poprzedzającym go postępowaniu kontrolnym, w którym był zaangażowany w merytoryczne rozpoznanie zarzutów stawianych wystąpieniu pokontrolnemu, gdzie oczywistym jest, że w tego rodzaju przypadkach, ze względu na wyrażone wcześniej poglądy, osoba taka nie będzie ona obiektywna przy ocenie podniesionych zarzutów, 2) czego wyrazem było naruszenie zasady informowania z art. 9 k.p.a. i brak udzielenia informacji na wniosek strony co do okoliczności mających znaczenie w postępowaniu tj. jakie konkretnie kategorie wydatków dotacyjnych (hasłowo) budzą obecnie wątpliwości organu i jakie z nich będą przedmiotem rozpoczynającego się postępowania administracyjnego, 3) art. 7, art. 77, art. 80, art. 86 k.p.a, jak również art. 8, oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu dokładnego wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa, w tym w szczególności: a) całkowicie dowolne ustalanie jakoby doszło do "podwójnego finansowania" wydatków na wyżywienie, w momencie w którym organy administracji nie dysponując żadnym materialnym, wiarygodnym dowodem na rzekome podwójne finansowanie, nie dysponowały wyciągiem z rachunku, z którego wynikałby taki proceder, nie dysponowały jakimkolwiek dowodem wpłaty choćby jednego rodzica, i nie przeprowadziły żadnych innych dowodów np. z przesłuchania świadków strony (jeżeli takie podejrzenia miały) a mimo to orzekły o zwrocie wszystkich wydatków strony na zakup wyżywienia i usług cateringowych; b) bezprawne ograniczanie, z naruszeniem art. 75 k.p.a. rodzaju dowodów, na podstawie których można było wykazać brak podwójnego finansowania, wyłącznie do oświadczeń rodziców, które traktowano wręcz jako dowód wyłączny; c) bezzasadne ustalenie, że D.L. i Skarżącą nie łączył stosunek najmu lokalu zajmowanego przez placówkę, bez wyjaśnienia uwag skarżącej i bez przeprowadzenia dowodu z wnioskowanego przesłuchania strony; d) bezzasadne i zastępcze skupienie się na ocenie wydatku zakupu i posiadania przez placówkę komputerów (które to wydatki nie występowały w roku 2023) przy zaniechaniu dokonania ustaleń i wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego właściwego wydatku na usługę IT, tym bardziej w sytuacji, w której żaden przepis prawa nie wymaga, aby laptopy z których korzysta placówka stanowiły własność skarżącej, a równie dobrze może to być sprzęt wynajęty, użyczony a nadto żaden przepis prawa nie wiążę, ani nie uzależnia prawidłowości usługi IT, wymaganej dla prawidłowej pracy placówki z prawem własności sprzętu, z którego pracownicy placówki korzystają; e) naruszenie art. 81a k.p.a poprzez brak ich zastosowania w stosunku do okoliczności faktycznych sprawy budzących wątpliwości, 4) art. 7, 77, 80, 86 k.p.a. oraz 136 § 1 k.p.a. i art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie i brak przeprowadzenia wnioskowanego w odwołaniu dowodu z przesłuchania strony – M.U., w tym również brak zlecenia przeprowadzenia uzupełniającego przeprowadzenia postępowania dowodowego co do ww. przesłuchania oraz dwukrotne naruszenie art. 10 k.p.a poprzez: a) brak wystosowania przez Burmistrza do strony zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło Skarżącej czynny udział w postępowaniu b) brak wystosowania przez SKO do strony zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło Skarżącej czynny udział w postępowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwiło Stronie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy dotyczących zaginięcia oraz zniszczenia dowodu z brakującej umowy najmu, pozbawiło stronę możliwości przedstawienia innych dowodów, w momencie uzyskania wiedzy z pisma art. 10 k.p.a., że do takiego przesłuchania jednak nie dojdzie, a SKO zmierza do wydania decyzji; II) naruszenie prawa materialnego w postaci: 1) art. 35 ust 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe poprzez jego pominięcie w procesie orzekania i stwierdzenie, że dotacją oświatową można pokrywać wyłącznie te wydatki, które służą bezpośrednio, celom wychowania, nauczania i opieki; 2) art. 35 ust 1 u.f.z.o. w związku z art. 10 Prawo oświatowe poprzez błędną wykładnię i brak zastosowania skutkujące uznaniem, że wydatki poczynione przez stronę na zakwestionowane kategorie stanową dotacje wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem; 3) art. 251 ust 4 poprzez brak uchylenia decyzji w sytuacji w której ograny nie poczyniły ustaleń, czy wydatki poczynione przez Spółkę na najem mogły być kwalifikowane jako wykorzystanie dotacji na realizację celów dotacji, a nie tylko wyłącznie poprzez zapłaty, co a maiori ad minus mogłoby znaleźć zastosowanie tym bardziej do sytuacji w której z powodu zniszczenia dokumentu, dany stosunek prawny [najem] nie jest udokumentowany w pełni. Na podstawie sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości, jak i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza z dnia 17 stycznia 2025 r. (wydanej faktycznie: 17 lutego 2025 r.) oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu wydatków poniesionych na opłatę skarbową za pełnomocnictwo. Dodatkowo wniesiono o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci: pisma Prezydenta G. z dnia 21 sierpnia 2024 r., odpisu pełnego KRS O. Sp. z o.o., pierwszej i drugiej strony pozwu M.U. p-ko D.L., postanowienia o wszczęciu dochodzenia z dnia 22 marca 2024 r., notatki urzędowej Policji z dnia 19 marca 2024 r., pisma Policji do Szpitala [...] z dnia 25 marca 2024 r. i fotografii 4 – ch numerów seryjnych laptopów. W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej podniesione. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi oraz o rozpoznanie sprawy z trybie uproszczonym. Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych w skardze - Kolegium wskazało, że ich nie podziela. Jako niezasadny Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 24 §1 pkt 5 k.p.a ponieważ jak podało, odnosi się on do sytuacji w której pracownik rozstrzyga w II instancji o decyzji, w której wydaniu brał udział podczas postępowania pierwszoinstancyjnego. Tymczasem kontrola oraz postępowanie w sprawie zwrotu dotacji to dwie odrębne sprawy, co Skarżąca mocno akcentuje w zarzucie dotyczącym braku postępowania dowodowego. W ocenie Kolegium Skarżąca przedstawiła zatem sprzeczne poglądy w zależności od sytuacji ich prezentowania. Kolegium podało, iż w okolicznościach niniejszej sprawy można byłoby ewentualnie zarzucać naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. z tym, że wówczas należałoby uprawdopodobnić brak obiektywizmu czy bezstronności pracownika. Najwyraźniej jednak uprawdopodobnienie takich okoliczności nie było możliwe, bo na żadnym etapie postępowania wniosku o wyłączenie nie składano, a dopiero na etapie skargi podniesione zostały twierdzenia o rzekomym braku obiektywizmu. SKO w Gdańsku wskazało, że również zarzut braku informowania strony co do okoliczności mających znaczenie w postępowaniu jest całkowicie niezrozumiały. Wraz z wszczęciem kontroli w zakresie wydatkowania dotacji oświatowej za rok 2023 Skarżąca otrzymała informację czego kontrola dotyczy i w jakim prowadzona jest zakresie. Co więcej z otrzymanego protokołu w sposób jasny wynikało jakie są ustalenia kontrolujących - które wydatki (z jakich dokumentów wynikające) i w jakich kwotach zostają uznane za niezwiązane z celem dotacji. Pouczono też Skarżącą o możliwości złożenia zastrzeżeń z czego skorzystała. Na etapie kontroli i późniejszego postępowania Skarżąca na bieżąco wzywana była do składania wyjaśnień. Dalej wobec podniesienia, że organy nie dysponują żadnym wiarygodnym dowodem podwójnego finansowania wydatków na wyżywienie dzieci w placówce Kolegium wskazało, iż trudno dociec z jakiej przyczyny jako niewiarygodne Skarżąca uznała zawierane przez siebie umowy z opiekunami oraz sporządzony przez siebie i przedstawiony przez Skarżącą projektu organizacji punktu przedszkolnego (tj. swego rodzaju regulaminu placówki) jako niewiarygodne. Organy natomiast rzetelności tych dokumentów nie podważyły, zatem wyciągnięto z nich logiczne wnioski. Uwzględniono też przy tym oświadczenia rodziców, którzy twierdzili, że nie ponosili opłat za wyżywienie dzieci (a kwotę do zwrotu odpowiednio pomniejszono). Zważywszy z kolei na wykazaną przez Stronę inicjatywę dowodową Kolegium przyjęło, że gdyby Strona dysponowała innymi dowodami na potwierdzenie stawianych przez siebie tez, niechybnie by je przedstawiła. A ponieważ dowodów takich nie przedłożyła trudno powiedzieć na jakiej podstawie uznaje obecnie, że organy ograniczyły rodzaje dowodów jakie można przedstawić. Zarzuty natomiast dotyczące wyłączenia wydatków na najem w ocenie Kolegium również nie zasługują na uznanie za słuszne. Ustalenia stanu faktycznego oparto na treści wystawionych faktur VAT oraz przedstawionej przez Skarżącą umowy najmu. Na żadnym etapie postępowania - ani pierwszoinstancyjnego ani odwoławczego Skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, ani dowodów dotyczących zawarcia umowy z D.L. Przedstawiany fakt spalenia umowy najmu z nieznanych pobudek pojawia się po raz pierwszy. Co ciekawe do spalenia doszło [...] marca 2024 r., a więc 2 miesiące po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium podkreśliło też przy tym, że w postępowaniu odwoławczym Skarżąca reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który doskonale zdawał sobie sprawę z możliwości i praw przysługujących Stronie- tj. składania wyjaśnień, przedkładania dowodów przez cały czas postępowania (od lutego do listopada 2025 r.). Z nieznanych przyczyn z uprawnień tych zamierzał skorzystać dopiero po wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Brak wyznaczenia natomiast owego terminu stanowi kolejny zarzut. Tymczasem, jak Kolegium podało, uznało kompletność zebranego materiału i nie przeprowadziło żadnych innych dowodów, których Strona by nie znała. W ocenie organu, w skardze nieuprawdopodobniono, że niewyznaczenie terminu 7 dniowego istotnie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z kolei, odnośnie zarzutu skupienia się na zakupie komputerów, organ wskazał, iż postępowanie miało na celu weryfikację wydatków na usługi IT. Skoro usługi dotyczyły m.in. zabezpieczeń antywirusowych i oprogramowania komputerów to siłą rzeczy wymagały posiadania sprzętu komputerowego. Organ podał, iż Skarżącą poproszono o przedstawienie dokumentów potwierdzających posiadanie (nie zakup) komputerów - tj. mogły to być zawarte umowy leasingu, najmu itp. Żadnych tego typu dokumentów jednak nie przedstawiono. Załączone zaś do skargi zdjęcia dotyczą oznakowania jakiegoś bliżej nieokreślonego sprzętu i żadną miarą nie dowodzą jego posiadania przez Skarżącą w roku 2023. Kolegium nie podzieliło także zarzutów naruszenia prawa materialnego. Podało, że przytoczone w uzasadnieniu decyzji orzecznictwo dotyczyło z kolei interpretacji pojęć ogólnych - m.in. wydatków bieżących placówki, zasadności ponoszonych wydatków, a rozumienie tych pojęć nie zmieniło się mimo zmiany stanu prawnego poprzez wprowadzenie ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Co do załączonych do skargi dowodów, Kolegium pozostawiło Sądowi zasadność ich przeprowadzenia, natomiast jak samo podało, nie wnoszą one nic nowego do sprawy. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik Skarżącej odpowiedział, iż wnosi aby sprawa została rozpoznana na rozprawie – z pominięciem trybu uproszczonego. Z kolei w dniu 2 kwietnia 2026 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy, po rozpoznaniu którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2026 r. odmówił wstrzymania wykonania zakwestionowanych aktów w zakresie żądanym przez Stronę (sygn. akt I SA/Gd 124/26). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie, w pozostałej zaś części zarzuty skargi są niezasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie natomiast nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. z kolei wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, (która to regulacja nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie). Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że doszło do naruszeń przepisów prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska organu o obowiązku zwrotu dotacji oświatowej wykorzystanej przez Spółkę, jako podmiot prowadzący Punkt Przedszkolny, niezgodnie z jej przeznaczeniem w łącznej kwocie 152.483,17 zł. Organy administracyjne zakwestionowały wydatkowanie przez Skarżącą dotacji na: catering, najem lokalu w [...], serwis kont pocztowych i zabezpieczeń antywirusowych oraz oprogramowania komputerów, przejazd osób i wstępu do parku edukacyjnego a także na zakup i montaż wykładziny. Strona skarżąca natomiast nie zgodziła się ze stanowiskiem przyjętym przez te organy, co do prawidłowości wydatkowania ww. potrzeb. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu - naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez rozstrzyganie sprawy administracyjnej w pierwszej instancji przez pracownika, który winien podlegać wyłączeniu od udziału w postępowaniu administracyjnym, albowiem (jak wskazano) brał on udział w poprzedzającym go postępowaniu kontrolnym, w którym był zaangażowany w merytoryczne rozpoznanie zarzutów stawianych wystąpieniu pokontrolnemu, Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 36 ust. 1 u.f.z.o., organ dotujący może kontrolować prawidłowość pobrania i wykorzystania dotacji udzielonych zgodnie z przepisami przedszkolom, innym formom wychowania przedszkolnego, szkołom i placówkom. W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., na który powołuje się pełnomocnik Skarżącego stanowi, iż pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Celem powyższej regulacji jest uniknięcie sytuacji, gdy treść rozstrzygnięcia decyzji organu drugiej instancji mogłaby być zdeterminowania wcześniejszym udziałem tej samej osoby w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie postępowania. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. W judykaturze wskazuje się, że przez "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej czynności procesowych, przewidzianych w przepisach prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, a także, jeżeli pracownik został upoważniony do wydania decyzji w imieniu organu lub pełni funkcję organu - załatwienie sprawy w drodze decyzji (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 331/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl, zwanej dalej "CBOSA"). Wskazuje się również, że wyrażenie "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się do stadium decyzyjnego postępowania i wiąże się z odpowiedzialnością za prawnie wiążące rozstrzygnięcie sprawy przez podpisanie projektu decyzji przez osobę zajmującą stanowisko organu albo pracownika imiennie upoważnionego przez osobę sprawująca stanowisko organu, tak jak w rozpoznawanej sprawie (zob. wyroki NSA: z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1357/10 i z 30 maja 2005 r. sygn. akt I GSK 253/05, CBOSA). Odnosząc powyższe do sformułowanego w skardze zarzutu należy wskazać, że wynik postępowania kontrolnego nie jest decyzją administracyjną. Prowadzenie zaś postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji przez pracownika, który prowadził kontrolę w placówce, czy też przygotowanie przez niego decyzji administracyjnej, nie stanowi o wypełnieniu się względem takiego pracownika dyspozycji art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżąca mogłaby ewentualnie zarzucać naruszenie art. 24 § 3 k.p.a z tym, że wówczas musiałaby ona uprawdopodobnić konkretny brak obiektywizmu, czy bezstronności ze strony pracownika. Takie jednak nie zostały podniesione, ani uprawdopodobnione. Podkreślić też należy, że na żadnym etapie toczącego się postępowania w sprawie Skarżąca ani jej pełnomocnik nie składali wniosku o wyłączenie. Zatem nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia powyższego przepisu prawa. Przechodząc do dalszej kontroli wskazania wymaga, iż z art. 252 ust. 1 u.f.p. wynika, że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1), pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (pkt 2) - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt w pkt 1 lub pkt 2. Stosownie do art. 252 ust. 5 u.f.p., zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta cześć dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Według art. 252 ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. - odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem oraz następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Kwoty dotacji podlegające zwrotowi, w przypadku o którym mowa w wyżej wskazanym przepisie, stanowią nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym (art. 60 u.f.p.). W myśl art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dotyczące w szczególności zasad ogólnych postępowania administracyjnego, terminów załatwienia spraw, doręczeń, wezwań, protokołów, dowodów, decyzji i postanowień, odwołań oraz nadzwyczajnych trybów wzruszania rozstrzygnięć) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Określenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi (jeśli jej beneficjent nie dokona dobrowolnego zwrotu) następuje w drodze decyzji (określającej kwotę dotacji do zwrotu oraz wskazującej początkowy termin naliczania odsetek), a przesłanką wydania takiej decyzji jest stwierdzenie, m.in. że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Co do wyznaczenia zakresu przedmiotowego pojęcia "dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem" w doktrynie przyjmuje się, że dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem to taka, która została wydatkowana w całości bądź w części na realizację innych zadań lub celów aniżeli te, na które została udzielona bądź służyła pokryciu wydatków innych niż te, na które miała być wykorzystana (zob. M. Stawiński Komentarz do art. 252 w: Ustawa o finansach publicznych. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2019). Tym samym dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, to taka, która została wydatkowana na inne cele aniżeli te, na które została udzielona bądź nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być wykorzystana. Jeżeli okaże się, że wydatki, na pokrycie których dotacja została przeznaczona nie wystąpiły, to także i taka dotacja nosi znamiona dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 235/18, Lex nr 2521406, CBOSA). Przechodząc do oceny podniesionych w skardze zarzutów Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 35 ust. 1 u.f.z.o., dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na: a) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy o pracę w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce w przeliczeniu na maksymalny wymiar czasu pracy - w wysokości nieprzekraczającej (...): aa) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej w publicznym lub niepublicznym przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej publiczne lub niepubliczne przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kwot określonych w lit. a. b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe (...), 2) pokrycie wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w placówkach wychowania przedszkolnego, szkołach i placówkach, c) sprzęt rekreacyjny i sportowy dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków i uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości określonej zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości w momencie oddania do używania. Z ust. 2 wynika, iż przez wydatki bieżące, o których mowa w ust. 1 pkt 1, należy rozumieć wydatki bieżące, o których mowa w art. 236 ust. 2 u.f.p. Dotacja, o której mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 1, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona, niezależnie od tego, którego roku dotyczą te zadania (ust.3). Dotacja, o której mowa w art. 16-21, art. 25, art. 26, art. 28, art. 29, art. 30-31a i art. 32, przekazana na uczniów i wychowanków, posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, uczestników zajęć rewalidacyjno -wychowawczych oraz na uczniów oddziałów integracyjnych w szkołach może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań związanych z organizacją kształcenia specjalnego, o którym mowa w art. 127 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz na organizację zajęć rewalidacyjno -wychowawczych, o których mowa w art. 36 ust. 17 ustawy - Prawo oświatowe (ust. 4). Z powołanych przepisów wynika zatem, iż dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi uczęszczającymi do punktu przedszkolnego. Dokonując analizy postępowania organu tut. Sąd stwierdza, że organ drugiej instancji odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do poszczególnych kwot dotacji uznanych przez organ pierwszej instancji, jako wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem - w rozumieniu art. 252 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 251 ust. 4 u.f.p. i stanowisko to zaakceptował. Po przeanalizowaniu jednak akt sprawy należało stwierdzić, że stanowisko organu co do dotacyjnego zobowiązania zwrotowego było prawidłowe jedynie do trzech kategorii wydatków. Co do pozostałych zaś kategorii wydatków stanowisko zostało podjęte bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania administracyjnego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji należało uznać za sprzeczne z wzorcem normatywnym zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Dokonując kontroli judykacyjnej działania Sąd stwierdza, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, że suma wydatków wynosząca łącznie 19.696,77 zł - dotycząca wydatków poniesionych z tytułu: zakupu i montażu wykładziny, przejazdu oraz wstępu do parku edukacyjnego a także serwisu kont pocztowych, zabezpieczeń antywirusowych oraz oprogramowania komputerów - zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Odnosząc się wpierw do kosztów zakupu wykładziny i jej montażu, należy wskazać, że do zadań organu prowadzącego placówkę oświatową, na które zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b u.f.z.o. może być przeznaczona dotacja oświatowa, zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe zalicza się w szczególności m.in.: zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki, zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym oraz wykonywanie remontów obiektów szkolnych i zadań inwestycyjnych w tym zakresie. Zakup wykładziny i jej montaż kwalifikują się do ww. wydatku, jako wydatku poniesionego ze środków uzyskanych z dotacji. Z przedstawionej dokumentacji wynika, iż Skarżąca dokonała zakupu wykładziny podłogowej o wielkości 372m2 za kwotę 24.727,43 zł. Ze złożonego sprawozdania wydatkowania dotacji wynika, iż ujęto 75% tych zakupów – wykładzinę w ilości 279 m2 i wartości 18.545,57 zł. W ocenie Sądu, zasadnym było przyjęcie, że wydatek poczyniony na "zapas" – tj. wykładziny o powierzchni ponad 100 m2 w stosunku do powierzchni wynajmowanego lokalu wynoszącej 165,5 m2 jest wydatkiem nieuzasadnionym. Sąd podziela też pogląd, iż wystarczającym było przyjęcie 10% wykładziny na ewentualne jej ubytki, uzupełnienia. Właściwym było zatem przyjęcie, że dotacja mogła służyć finansowaniu wykładziny – o wielkości 182,05 m2 (na nie jak błędnie podało Kolegium 189,95 m2) o wartości 12.101,15 zł. Zasadnie w sposób proporcjonalny organy rozliczyły również wydatki na montaż wykładziny, które w efekcie końcowym wyniosły 7.703,08 zł. Zatem kwoty ponad wartości wyliczone tj. 6.444,42 zł i 8.037 zł należało zaliczyć jako wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem i podlegające zwrotowi. Odpowiadając natomiast na argumentację pełnomocnika na temat niezasadności zwrotu wydatku w wyliczonej przez organ wielkości ze względu na metraż powierzchni, który jak stwierdził pełnomocnik wynikał w własnych wyliczeń matematycznych organu nie zaś z rzutów technicznych budynków, ani z opinii wykonawców tego rodzaju prac (biegłego) potwierdzających nieprawidłowość metraż, wskazać należy, iż metraż powierzchni wynika z treści umowy najmu, którą Skarżąca zawarła z O. Sp. z o.o. W związku z tym podniesiony zarzut należało uznać za chybiony. Należy też wskazać, że wydatek czyniony przez organ prowadzący w postaci zakupu nowej wykładziny i jej montażu w siedzibie placówki na kilka miesięcy przed jej opuszczeniem jest wyrazem wydatkowania niegospodarnego i niecelowego, niemniej jak zauważono, organ odwoławczy zgodnie z zasadą reformatonis in peius zasadnie nie mógł orzec na niekorzyść Strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przychylił się również do stanowiska wyrażającego, że koszty przejazdu osób oraz wstępu do parku edukacyjnego nie stanowią wydatku kosztów bieżącej działalności Punktu Przedszkolnego. Z zakwestionowanych bowiem przez organ pierwszej instancji i popartych oceną organu odwoławczego faktur VAT wynika, że były to wydatki poniesione na tzw. dodatkowe atrakcje dla dzieci. Zgodnie z postanowieniem umowy o świadczenie usług opiekuńczo – wychowawczo – dydaktycznych - § 5 ust. 4 – to usługodawca (Spółka) mogła zorganizować/polecać zajęcia dodatkowo płatne w ramach oferty rozszerzonej, z której – co należy podkreślić – odpłatnie mógł skorzystać usługobiorca (rodzic, opiekun prawny dziecka). Wobec tego zasadnie podano, iż nie było podstaw, by tego typu wydatki były pokrywane podwójnie – raz przez rodziców/opiekunów dzieci a następnie z dotacji Gminy. W związku z tym zarzut dotyczący realizacji zajęć mających odzwierciedlenie w zapisach w dziennikach zajęć nie znajduje uzasadnienia. Z kolei, w kwestii wydatku za serwis kont pocztowych i zabezpieczeń antywirusowych oraz oprogramowania komputerów organy przedstawiły, iż Skarżąca odmówiła przedłożenia jakichkolwiek dowodów wskazujących na posiadanie przez nią komputerów oraz ich ilości. Organ pierwszej instancji w decyzji sprecyzował, że kontrolujące precyzyjnie zadały pytanie o to ile komputerów było w posiadaniu Punktu Przedszkolnego, a pytanie to wynikało z treści faktury nr [...] wystawionej przez T. Skarżąca z kolei podniosła, iż kontrolujące w toku kontroli skupiły się wyłącznie na zapytaniu o faktury potwierdzające zakup komputerów czy laptopów w 2023 r. nie dostrzegając możliwości, że sprzęt IT mógł być kupiony w poprzednich latach, które nie są objęte kontrolą. Skarżąca wskazała, że przedmiotem ocenianego wydatku nie jest zakup komputerów w 2023 r. a usługa informatyka w stosunku do kont pocztowych jak i oprogramowania i antywirusów dla sprzętu jaki znajduje się w placówce od lat. Wskazała ponadto na uprawnienia osób kontrolujących i przebieg kontroli w odniesieniu do powyższego. Zdaniem Sądu, słuszność stanowiska w podanej wyżej materii należy przyznać organom administracyjnym. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że kontrola dotacji dokonywana jest pod względem zasadności i prawidłowości wydatkowania. W związku z tym dotacja ma za zadanie dofinansować te wydatki, które zostały wyraźnie dopuszczone przez prawo i znajdują uzasadnienie w odpowiedniej dokumentacji, dowodach zgromadzonych w sprawie. Z postępowania kontrolujących a następnie oceny dokonanej przez organy administracyjne wynika, że poczynione działania miały na celu weryfikację wydatków na usługi IT. Zapytanie wiązało się z wystawioną fakturą VAT przez T. na usługi m. in. zabezpieczeń antywirusowych oraz oprogramowania komputerów. Zatem podstawy kontroli nie mogła stanowić kwestia zakupu komputerów, a prawidłowość wydatkowania kwoty wynikającej z rzeczonej faktury na usługę, która musiała odnosić się do posiadanego już sprzętu komputerowego. Dowodów potwierdzających konkretnie posiadany sprzęt (przykładowo według numeru go indywidualizującego) jak i jego stanu ilościowego w placówce nie przedłożono na etapie postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego. Dopiero przy podniesionych zarzutach skargi pełnomocnik Strony wskazał na cztery numery laptopów z których jak podał, korzystają pracownicy placówki. Dołączył również fotografie numerów seryjnych 4 laptopów. Niemniej należy ocenić, iż wskazania co do sprzętu, jak i obecnie załączonych zdjęć nie zmieniają dotychczasowej oceny, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w żadnej dokumentacji sprawy. Ponadto, zdjęcia dotyczą oznakowania bliżej nieokreślonego sprzętu. W związku z tym żadną miarą nie dowodzą jego posiadania w badanym roku 2023 przez Skarżącą. Nadto zwrócenia uwagi wymaga, że jeżeli między stroną i organem występuje różnica co do istotnych dla sprawy okoliczności, to strona ma obowiązek (bo spoczywa na niej ciężar) przedstawienia konkretnych faktów i zdarzeń, potwierdzających jej stanowisko. Strona bowiem jest najlepiej zorientowana w okolicznościach faktycznych sprawy jej dotyczącej. Powinna zatem współdziałać z organem w postępowaniu dowodowym, w szczególności w sytuacjach, w których zaniechanie udowodnienia określonej czynności może skutkować dla niej negatywnie. W niniejszej sprawie Strona, nie przedłożyła stosownych dokumentów, dodatkowych wyjaśnień, które dokumentowałaby zasadność poniesionych wydatków wynikających z ww. faktury. Wobec przedstawionych okoliczności Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty odnoszące się do ww. wydatków i materii ich dotyczących, w tym również i tych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Za uzasadnione natomiast Sąd uznał zarzuty Strony skarżącej co do wydatku dotyczącego kosztów z tytułu najmu lokalu w [...] przy ul. [...]. Stanowisko kwestionujące oparto na argumentacji, że Skarżąca w dniu 1 września 2018 r. zawarła umowę najmu z O. Sp. z o.o. Tymczasem faktury VAT z tytułu najmu wystawiane były przez inny podmiot – D.L., co jak organ stwierdził, samo w sobie uzasadnia zakwestionowanie tego wydatku. Co więcej, na fakturze VAT nr [...] z 09 maja 2023 r. ujęto wydatki na najem za okres 10-12.2022 r., które nie mogą być rozliczone w roku 2023. Ponadto, w opisie sprzedawanej usługi dwukrotnie wskazano, że stanowi ona wynajem części lokalu na cele realizacji wychowania przedszkolnego oraz wynajem części lokalu na cele realizacji kształcenia specjalnego (dot. I i II kwartału 2023 r.), natomiast w fakturze VAT za III i IV kwartał usługą był wynajem lokalu. Odnosząc się do kwestii nieprzyjęcia przez organ rozliczenia z dotacji wydatku na najem lokalu za 2022 r. to jest on słuszny, bowiem wydatki te nie mogły być rozliczone w sprawozdaniu z wykorzystania dotacji otrzymanej z Gminy w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Niemniej przyjęcie przez organy obu instancji podstawy zakwestionowania realizacji pozostałych wydatków za najem ww. lokalu na potrzeby Punktu Przedszkolnego tylko z tego powodu, że wystawcą faktury był D.L. nie zaś sama Spółka (strona umowy) nie jest całkowicie zasadne. Rację należy przyznać organom, że wystawcą faktury dla wykazania prawidłowości rozliczenia środków z dotacji powinna być (co do zasady) strona umowy. Niemniej organ winien zbadać, czy wskazany podmiot wchodzi w skład organu zarządzającego i zarazem reprezentującego Spółkę, która jest stroną umowy najmu z dnia 1 września 2018 r. Organ powinien również wyjaśnić, czy ww. osoba dysponowała oddaną w najem Punktowi Przedszkolnemu nieruchomością (czy była jej właścicielem) ale i także, czy z nieruchomości tej faktycznie Punkt Przedszkolny korzystał w badanym roku 2023 i realizował w nim cele, dla którego został utworzony. Takich badań jednak nie przeprowadzono. Zakwestionowanie zaś zasadności wydatkowania kwot składających się na czynsz najmu lokalu dla Punktu Przedszkolnego oparto jedynie na wystawieniu faktur z ww. tytułu jako przez "przez inny podmiot". Tymczasem na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie organy miały możliwość ustalenia numeru KRS Spółki. Z Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS nr [...] wynika, że D.L. jest wspólnikiem Spółki, wchodzi w skład jej organu zarządzającego i pełni w organie reprezentującym funkcję Prezesa Zarządu, wcześniej Wiceprezesa Zarządu. Do odwołania od decyzji pierwszej instancji załączony został wydruk z księgi wieczystej wskazujący na stosunki własnościowe D.L., którego organ odwoławczy w ogóle nie wziął pod uwagę. Co istotne, pełnomocnik Strony podniósł też okoliczność zmiany umowy najmu z podanej wyżej Spółki na osobę D.L., który to wątek całkowicie został pominięty. W związku z powyższym Kolegium powinno dokonać powyższych ustaleń i przeprowadzić w tym zakresie postępowanie dowodowe, dopuszczając w myśl art. 75 zd.1 k.p.a, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dodatkowo Sąd wskazuje, iż w sytuacji gdyby nie uzyskano jednoznacznych dowodów na zmianę umowy najmu, należy rozważyć cel na jaki środki zostały przeznaczone i czy organ prowadzący Punkt Przedszkolny nie byłby zmuszony dla dalszego prowadzenia działalności uiszczać czynsz za najem lokalu z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy. Negatywnie należało również ocenić zaniechania co do ustaleń w kwestii wydatkowania kwot za najem lokalu w sytuacji, gdy z opisu części faktur wynika, że wynajem dotyczy części lokalu na cele realizacji wychowania przedszkolnego na kwotę 14.400 zł (z podatkiem VAT) oraz wynajmu części lokalu na cele realizacji kształcenia specjalnego także na podaną wyżej kwotę. Część faktur natomiast takiego opisu w ogóle nie zawiera. Jest to o tyle ważne, że jak podkreślały organy, Punkt Przedszkolny zawierał umowy z rodzicami dzieci posiadającymi orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego i na takie dzieci była przekazywana dotacja z budżetu Gminy. Wobec tego powinno zostać wyjaśnione, jak należy rozumieć powyższy opis faktur. Czy w wynajmowanym lokalu była wydzielona, osobna część przeznaczona na cele realizacji kształcenia specjalnego, a jeśli tak, to jaką miała powierzchnię itp. Ustalenie powyższego pozwoliłoby przykładowo ocenić, czy część środków z dotacji przeznaczona na ten cel była prawidłowo wydatkowana. Odnosi się to także do faktur, które takiego opisu nie posiadają. Badań w podanym zakresie zaniechano. Przyjęto natomiast, że tego typu opisy się powtarzają lub, że w opisie sprzedawanej usługi dwukrotnie wskazano, że stanowi ona wynajem części lokalu - na cele realizacji wychowania przedszkolnego - oraz na cele kształcenia specjalnego. Wydatki zaś czynione na najem na inne cele niż kształcenie specjalne uznały za wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem, co stanowiło ocenę przedwczesną i na tym etapie nie opartą o wyczerpujące wyjaśnienia. Ponadto, zdaniem Sądu, należało ocenić (czego w ogóle nie wzięto pod uwagę), czy wysokość czynszu w odniesieniu do wynajmowanej powierzchni Punktu Przedszkolnego nie jest zawyżona. Tej okoliczności nie poddano żadnej ocenie choćby zestawiając zbliżone powierzchnie lokalów przeznaczonych na wynajem podobnych placówek w bliskiej lokalizacji. Brak działań w podanym obszarze stanowiło w ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, co miało wpływ na wynik sprawy tj. dokonania pełnej i jednoznacznej oceny w zakresie prawidłowości dokonania przez podmiot dotowany rozliczeń z tytułu ponoszenia wydatków za najem lokalu w [...] przy ul. [...], ze środków dotacyjnych uzyskanych od Gminy. Za uzasadniony należało uznać także zarzut Strony, co do zakwestionowania wydatków na koszty wyżywienia niepełnosprawnych dzieci (catering). W istocie, w przedstawionym wzorze zawieranych z opiekunami prawnymi dzieci umów dotyczących świadczenia usług opiekuńczo-wychowawczo-dydaktycznych nie zawarto zapisów wskazujących na zobowiązanie usługodawcy do zapewnienia posiłków dzieciom. Z zapisu Projektu organizacji Punktu Przedszkolnego, obowiązującego w 2023 r. wynika, że koszty wyżywienia dziecka w pełni pokrywane są przez rodziców lub opiekunów. Niemniej, jak wynika z materiału sprawy organ prowadzący placówkę dostarczył oświadczenia rodziców dzieci, w których wprost wyrażali oni, że nie opłacali w badanym roku 2023 wyżywienia dla swojego dziecka, co zresztą zostało uwzględnione na korzyść Strony przy rozliczeniu środków dotacji na ten cel. Z kolei w zakresie, w którym oświadczeniami takimi organ nie dysponował, przyjął on, że na wyżywienie rodzice/opiekunowie prawni takie koszty ponosili. Niemniej organ nie poczynił w tym obszarze sprawdzenia, a przynajmniej na takie nie wskazuje uzasadnienie choćby zaskarżonej decyzji, czy na poczet wyżywienia dzieci ich rodzice/opiekunowie prawni dokonywali opłat (przykładowo poprzez sprawdzenie przelewów kierowanych na rachunek bankowy Spółki). Przyjęcie natomiast podwójnego finansowania bez przeprowadzenia w tym zakresie badania jest nieprawidłowe. Wobec tych okoliczności, przy ponownym przeprowadzeniu postępowania wymaganym jest, by dokonane zostały czynności mające na celu jednoznaczne ustalenie, czy na poczet wyżywienia dzieci korzystających z Punktu Przedszkolnego w roku 2023 były uiszczane przez rodziców/opiekunów prawnych koszty. Powyższe powinno z kolei zostać rozważone w odniesieniu również do pisma Prezydent G. z dnia 21 sierpnia 2024 r. nr [...], w którym m. in. odniesiono się do branych pod uwagę wydatków przy wyliczeniu podstawowej kwoty dotacji dla publicznych niesamorządowych przedszkoli. W związku z tym również i w tym przypadku Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, co miało wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu przypomnieć należy, iż wprawdzie dotacje przeznaczone na realizację zadań szkoły (przedszkola) ograniczone są do ich celowości oraz do bieżących wydatków szkoły (przedszkola). Rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę (przedszkole), czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyrok NSA z 25 września 2015 r., II GSK 1769/14, z 19 marca 2014 r., II GSK 1858/12). Z tych właśnie powodów dotacje oświatowe podlegają szczególnym zasadom rozliczania. Niemniej, organ realizując działania zmierzające do prawidłowego rozliczenia środków dotacji organy obu instancji powinny podjąć kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W ocenie Sądu, w toku niniejszego postępowania w części dotyczącej wydatków na catering oraz na najem lokalu nie został zebrany w całości wymagany materiał dowodowy. Zarzuty skargi co do wadliwości decyzji w zakresie wskazanym w art. 107 k.p.a. w odniesieniu do powyższych wydatków, zdaniem Sądu również znajdują uzasadnienie. W podanym obszarze zaskarżona decyzja w stopniu niewystarczającym przedstawia też stanowisko odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego, który pozwalałby na dokładną weryfikację jego zasadności. W konsekwencji Sąd uznał, że po nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu niezasadnie orzeczono o obowiązku zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za catering oraz za najem lokalu. Co do pozostałych zaś wydatków, jak już wcześniej Sąd orzekł, zgadza się z przyjętą oceną i zasadnością zwrotu dotacji: za serwis kont pocztowych, zabezpieczeń antywirusowych oraz oprogramowania komputerów, przejazdu oraz wstępu do parku edukacyjnego a także zakupu i montażu wykładziny. W związku z tym, ponownie prowadząc postępowanie niezbędnym będzie zgromadzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego ocena względem wydatków przeznaczonych na koszty: wyżywienia niepełnosprawnych dzieci (catering) oraz najmu lokalu w [...] przy ul. [...] biorąc przy tym pod wzgląd wywody i wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając zatem na uwadze powyższe uchybienia i nieprawidłowości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w kwestii wydatków na catering oraz na najem lokalu wynoszących łącznie kwotę 132.786,40 zł. W pozostałym zakresie (wydatków na łączną kwotę 19.696,77 zł Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 206 § 1 p.p.s.a. Wskazując na ostatni z wymienionych przepisów należy podać, iż Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11, sformułowanie art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy na rzecz strony skarżącej zasądzić w opisanej w nim sytuacji zwrot kosztów postępowania. Pod pojęciem częściowego uwzględnienia skargi, o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., należy rozumieć zarówno sytuację, w której sąd uchyli część zaskarżonej decyzji, jak i sytuację, w której z uwagi na niepodzielność decyzji podatkowej uchyli ją w całości, jednakże z treści uzasadnienia wyroku wynika, że tylko część zarzutów skargi została uwzględniona i że tylko one będą przedmiotem rozważań przed organem (...) (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 51 /08, publ.j.w.). Powyższe uwagi mają zastosowanie w realiach niniejszej sprawy. Mając na względzie, że skarga została uwzględniona w odniesieniu do ustalonej przez organy kwoty dotacji wynoszącej 19.696,77 zł, a zatem jedynie w części, Sąd uznał, że okoliczność ta winna mieć wpływ na wysokość zasądzonych kosztów postępowania. Wysokość tych kosztów została zatem ustalona w proporcji, w jakiej skarga została uwzględniona w stosunku do ogólnej wartości przedmiotu sporu, i wynosi ona 87%. Tym samym na zasądzoną na rzecz skarżącej Spółki kwotę składa się część uiszczonego przez Spółkę wpisu w wysokości 1.740 zł (2.000 zł x 87%), kwota wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 4.698 zł, stanowiąca 87% kwoty ustalonej na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) oraz kwota uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.