I SA/Gd 121/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zwrotu podatku postanawia: odrzucić skargę.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w dniu [...] 2016 r. wydał postanowienie przedłużające termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. W postanowieniu tym zawarto pouczenie o przysługującym prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej. Pismem z dnia 7 listopada 2016 r. spółka, po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest przedwczesna, zatem podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżone postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2016 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, wydane zostało w toku kontroli podatkowej. Wątpliwości dotyczące trybu, w jakim organ podatkowy wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku oraz środków zaskarżenia tego postanowienia przysługujących podatnikowi, rozstrzygnięte zostały uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16 (dostępnej na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że stan faktyczny sprawy podatkowej, w której zapadło zaskarżone postanowienie z dnia 13 maja 2016 r. poddane kontroli sądu, jest analogiczny do stanu faktycznego sprawy, stanowiącej tło przytoczonej wyżej uchwały o sygn. akt I FPS 2/16. Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanej wyżej uchwale określił procedurę, w ramach której naczelnik urzędu skarbowego postanawia o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku, wskazując, że są to czynności sprawdzające. Wskazano przy tym, że na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku przysługuje stosowne zażalenie. Dopiero po jego rozpoznaniu w postępowaniu odwoławczym podatnikowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W rezultacie postanowienie naczelnika urzędu skarbowego może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako rozstrzygnięcie mieszczące się w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), obejmującym postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Warunkiem dopuszczalności złożenia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług jest więc zaskarżenie tego postanowienia zażaleniem, skierowanym do dyrektora izby skarbowej jako organu wyższego stopnia nad naczelnikiem urzędu skarbowego. Zaskarżone postanowienie naczelnika urzędu skarbowego wydane zostało w toku kontroli podatkowej, zatem zgodnie z uchwałą NSA o sygn. akt I FPS 2/16, na postanowienie to przysługiwało zażalenie. W tej sytuacji skarżący powinien najpierw wnieść zażalenie na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego i dopiero postanowienie wydane przez organ drugiej instancji mogłoby stanowić przedmiot skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że spółka, nie wyczerpała właściwego toku instancji przed organami podatkowymi, co czyniło wniesioną przez nią skargę przedwczesną. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.