I SA/Gd 1134/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za 2020 rok oddala skargę.

Decyzją Nr [...] z dnia 10 stycznia 2020 roku w sprawie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 Wójt Gminy ustalił R.P. łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości 282,00 zł. Od powyższej decyzji, podatnik złożył odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. art. 2 ust. 3 pkt 4, oraz art. 2 , art. 32 pkt 1 Konstytucji RP, wskazując, iż działki nr [...] oraz [...], przeznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako droga, stanowią publiczny ciąg pieszo-jezdny, wobec czego nie podlegają - zdaniem odwołującego - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując przedmiotową sprawę decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie organ podatkowy na podstawie złożonej przez podatnika informacji podatkowej oraz danych widniejących w ewidencji gruntów i budynków wydał decyzję w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020. Z akt sprawy wynika, że podatnik jest właścicielem działek gruntu - oznaczonej numerem [...], o powierzchni 0,0327 ha, oraz działki numer [...] o powierzchni 0,0373 ha - położonych w miejscowości R. Określony sposób użytkowania ww. działek, wynikający z informacji z rejestru gruntów, to "dr - Drogi". Działki te, nie stanowią jednak dróg (publicznych) w rozumieniu ww. ustawy o drogach publicznych. Natomiast działka gruntu nr [...], o powierzchni 0,0440 ha, zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowi użytek "LsVI" - lasy i podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym, co uwzględnia zaskarżona decyzja. Biorąc powyższe pod uwagę, nie ma podstaw do twierdzenia, że działki gruntu o numerach [...] i [...] - użytkowane jako drogi - objęte są wyłączeniem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zatem organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przyjął stawkę opodatkowania, przewidzianą dla gruntów pozostałych, zarówno dla działki gruntu oznaczonej numerem [...], jak i działki numer [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucił wydanej decyzji rażące naruszenie: - art. 187 ustawy Ordynacka podatkowa poprzez brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego, - art. 191 Op poprzez pominięcie milczeniem twierdzeń strony, - art. 192 Op poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, - art. 210 § 4 Op poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, dlaczego twierdzenia strony nie zostały uwzględnione w zw. z art. 7 oraz 32 Konstytucji, - art. 120, art. 121,122, 123 Op, - art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niezastosowanie tego przepisu do przedmiotu opodatkowania (drogi), - art. 2, art. 7,art. 32 Konstytucji, - rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Mając to na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz decyzji organu pierwszej instancji z dnia 10 stycznia 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jak wynika z akt sprawy organ podatkowy, na podstawie złożonej przez podatnika informacji oraz danych widniejących w ewidencji gruntów i budynków wydał decyzję w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020. Z akt sprawy wynikało, że podatnik jest właścicielem następujących działek gruntu: nr [...], o powierzchni 0,0327 ha; nr [...] o powierzchni 0,0373 ha; oraz działki numer [...], o powierzchni 0,0440 ha, - położonych w miejscowości R. Sposób użytkowania działek nr [...] i [...], wynikający z informacji z rejestru gruntów, to "dr-Drogi". Natomiast działka numer nr [...], o zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowi las i podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym. Organ podatkowy pierwszej instancji, w decyzji z dnia 10 stycznia 2020 r. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020, przyjmując stawkę podatku od nieruchomości od działek numer [...] i [...] przewidzianą dla gruntów pozostałych w wysokości 0,40 zł/m2 zgodnie z § 1 ust. 1 lit. c) Uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 24 października 2019 r. , oraz objął podatkiem leśnym działkę numer [...]. Jak wynika ze skargi i akt administracyjnych skarżący kwestionuje objęcie podatkiem od nieruchomości działek gruntu stanowiących ciąg komunikacyjny pieszo-jezdny, twierdząc, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powyższe działki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2019 poz.888), wskazując, że podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, oraz art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 poz. 1170), z którego wynika, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż utrzymanie dróg publicznych lub eksploatacja autostrad płatnych. Zdaniem Kolegium wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odnosi się wyłącznie do gruntów zajętych pod pasy drogowe dróg publicznych - w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068). W ocenie Sądu, pogląd ten jest prawidłowy. Zawarta w ustawie definicja drogi składa się z dwóch elementów - materialnego dotyczącego ogólnej dostępności drogi i elementu formalnego - zaliczenia drogi do jednej z przewidzianych w ustawie kategorii dróg. Z mocy art. 2a ustawy o drogach publicznych, drogi publiczne to drogi stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu województwa, powiatu lub gminy. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu wskazanej ustawy, droga należąca do osoby fizycznej i niezaliczona do kategorii drogi gminnej. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, który twierdzi, iż z faktu ogólnej dostępności, przeznaczenia działek na publiczny ciąg pieszo-jezdny wynika, że działki te nie podlegają opodatkowaniu. W art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych rozróżniono cztery kategorie dróg publicznych, dzieląc je według kryterium funkcji, jaką droga pełni w sieci dróg publicznych. Są to jak wskazano wyżej, drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Przepisy od art. 5 do art. 7 tej ustawy wskazują, jakie drogi są zaliczane do poszczególnych kategorii dróg publicznych i określają procedurę ich zaliczania do danej kategorii dróg. W przypadku dróg gminnych, zaliczenie do tej kategorii drogi następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu, co wynika z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W świetle powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż grunt przeznaczony pod drogę prywatną podlega wyłączeniu zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia art. 192 Ordynacji podatkowej ,w ocenie Sądu zarzut ten jest nieuzasadniony. Na podstawie art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisów dotyczących wszczęcia postępowania nie stosuje się do postępowań w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Zatem w niniejszej sprawie organ podatkowy nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów Konstytucji RP, realizuje bowiem obowiązek podatkowy wskazany w ustawie podatkowej. Sąd nie podzielił również metod wnioskowania skarżącego zmierzających do wykazania braku obowiązku podatkowego. Przepisy, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję, w sposób zrozumiały i oczywisty regulują bowiem sporną kwestię. Sąd nie podzielił poglądu, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów tak Ustawy Zasadniczej, jak i prawa materialnego oraz procesowego. Zgodnie bowiem z art. 145 p.p.s.a. tylko takie naruszenia prawa i procedury mogą skutkować uchyleniem decyzji, które mają wpływ na ostateczny wynik sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Stąd też orzeczono oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.).