I SA/Bk 71/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Justyna Siemieniako, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. Spółki Akcyjnej w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 grudnia 2025 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.603.2025.1.EJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla interpretację indywidualną w zaskarżonej części, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz J. Spółki Akcyjnej w B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 6 listopada 2025 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek J. Spółka Akcyjna w B. (dalej jako: "Spółka", "Wnioskodawca") o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku Spółka wskazała, że jest spółką akcyjną, polskim rezydentem podatkowym, klubem sportowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Zgodnie ze Statutem Wnioskodawcy, jego celem jest prowadzenie działalności w zakresie upowszechniania kultury fizycznej i sportu, w szczególności w zakresie zapewnienia najlepszych warunków rozwoju i upowszechniania piłki nożnej. Opisane powyżej cele Spółka osiąga m.in. poprzez prowadzenie działalności zarobkowej, w tym w szczególności w ramach: a) udziału w rozgrywkach krajowych i międzynarodowych (m.in. przychody z praw mediowych, nagród sportowych, udziału w rozgrywkach europejskich), b) działalności komercyjnej i marketingowej (umowy sponsorskie, reklamowe, sprzedaż produktów i usług związanych z marką klubu), c) przychodów z dnia meczowego (sprzedaż biletów, karnetów, gadżetów oraz usług związanych z organizacją wydarzeń sportowych), d) transferów zawodników (na rynku krajowym i zagranicznym). W statucie Spółki wskazano, że prowadzona przez nią działalność zarobkowa służy wyłącznie realizacji celów statutowych Spółki. Osiągany zysk przeznaczany jest w całości na cele statutowe, w tym na: a) realizację programów szkolenia sportowego, b) zakup sprzętu sportowego, c) pokrycie kosztów organizowania zawodów sportowych lub uczestnictwa w owych zawodach, d) pokrycie kosztów korzystania z obiektów sportowych dla celów szkolenia sportowego, e) sfinansowanie stypendiów sportowych i wynagrodzenia kadry szkoleniowej, f) rozbudowę infrastruktury sportowej, g) zapewnienie sprawnego i efektywnego systemu szkolenia zawodników wszystkich kategorii wiekowych. W tym, uzyskane środki finansowe przeznaczane są m.in. na szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży. W 2019 r. Wnioskodawca zrealizował na wynajmowanej nieruchomości inwestycję polegającą na budowie Ośrodka Treningowego, stanowiącego zbiór kompletnych, zdatnych do użytku składników majątkowych, o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż 1 rok: - pełnowymiarowe boisko ze sztuczną nawierzchnią i halą pneumatyczną, - pełnowymiarowe boisko z nawierzchnią naturalną i podgrzewaniem, - boisko o wymiarach 68 x 33 metry z nawierzchnią naturalną, - budynki szatniowo-administracyjne oraz magazynowe. Całkowity koszt realizacji inwestycji wyniósł ponad 15 mln zł netto (18,9 mln zł brutto). Większość kosztów (12,3 mln zł) została pokryta ze środków własnych Wnioskodawcy, z czego 57,88% odpowiadało dochodowi, który został przeznaczony i wydatkowany na szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży w kategoriach wiekowych młodzików, juniorów młodszych, juniorów i młodzieżowców do 23. roku życia i tym samym korzystał ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej jako: "u.p.d.o.p."). W pozostałym zakresie inwestycja została dofinansowana dotacją w wysokości 6,6 mln zł przyznaną przez Ministerstwo Sportu i Turystyki ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej. W dniu 13 maja 2019 r. Wnioskodawca wprowadził składniki majątkowe wchodzące w skład Ośrodka Treningowego do ewidencji środków trwałych. Dotychczas jednak, zarówno w zakresie jakim inwestycja została sfinansowana z dotacji Ministerstwa Sportu i Turystyki, jak i ze środków własnych w części odpowiadającej dochodowi korzystającemu ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p., Wnioskodawca nie zaliczał do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych z tytułu ich zużycia. Obecnie jednak, Wnioskodawca powziął wątpliwości odnośnie do prawidłowości przyjętej kwalifikacji. W oparciu o powyższy opis Spółka sformułowała następujące pytania: 1. Czy przy zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład Ośrodka Treningowego, Wnioskodawca powinien wyłączyć tę część odpisów, która odpowiada wydatkom pokrytym z otrzymanej dotacji? 2. Czy przy zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład Ośrodka Treningowego, Wnioskodawca może uwzględnić odpisy amortyzacyjne w części pokrytej ze środków własnych odpowiadających dochodowi korzystającemu ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p.? Zdaniem Spółki, odpowiedzi na ww. pytania powinny być twierdzące. W interpretacji indywidualnej z 30 grudnia 2025 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.603.2025.1.EJ, Dyrektor KIS uznał stanowisko Spółki w części za prawidłowe i w części za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że skoro część wydatków poniesionych na budowę Ośrodka Treningowego została sfinansowana dotacją, to Spółka nie będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tej części środków trwałych wytworzonych w ramach inwestycji, w jakiej inwestycja ta została sfinansowana z dotacji. Tym samym należy zgodzić się z jej stanowiskiem, że przy zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład Ośrodka Treningowego, Spółka powinna wyłączyć tę część odpisów, która odpowiada wydatkom pokrytym z otrzymanej z Ministerstwa Sportu i Turystyki dotacji. Stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało zatem uznać za prawidłowe. Dyrektor KIS nie zgodził się natomiast ze stanowiskiem Spółki w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład Ośrodka Treningowego w części pokrytej ze środków własnych odpowiadającej dochodowi zwolnionemu z opodatkowania na mocy art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p. Organ zauważył, że wydatkowanie środków, zwolnionych od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p. na cele określone w tym przepisie, nie może być rozpatrywane w kategorii kosztów uzyskania przychodów. Czynność ta polega bowiem na rozdysponowaniu środków, pochodzących z dochodu zwolnionego od podatku, na cele określone w art. 17 u.p.d.o.p. i zgodnie ze wszystkimi wymogami określonymi w tym artykule. Jeżeli bowiem równowartość dochodu odpowiadająca wydatkom poniesionym na preferowane przez ustawodawcę cele podlega zwolnieniu, to ponowne ujęcie tych wydatków w kosztach uzyskania przychodów, spowodowałoby podwójne obniżenie podstawy opodatkowania, jako koszt podatkowy i dochód zwolniony. Skoro zatem część wydatków poniesionych na budowę Ośrodka Treningowego została sfinansowana z dochodu zwolnionego, to Spółka nie będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tej części środków trwałych wytworzonych w ramach inwestycji, w jakiej inwestycja ta została sfinansowana z tego dochodu. Stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 2 uznano za nieprawidłowe. Nie zgadzając się z wydaną interpretacją indywidualną, Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając interpretację w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia do pytania nr 2, w którym stanowisko skarżącej zostało uznane za nieprawidłowe, zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej jako: "o.p."), polegające na ograniczeniu się przez Organ w uzasadnieniu interpretacji do wskazania, że "skoro część wydatków poniesionych na budowę Ośrodka Treningowego została sfinansowana z dochodu zwolnionego, to Spółka nie będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tej części środków trwałych wytworzonych w ramach inwestycji, w jakiej inwestycja ta została sfinansowana z tego dochodu"’, nie wyjaśniając przy tym na jakich podstawach prawnych organ opiera swoje stanowisko oraz nie przywołując żadnych przepisów podatkowych, które mogłyby uzasadnić takie twierdzenie - powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do braku wskazania norm prawa materialnego, których subsumpcja do stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, pozwoliłaby na uznanie stanowiska w zaskarżanej części za nieprawidłowe, a w konsekwencji również zaniechanie umotywowania kierunku rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, jednoznaczny, tak by możliwe było odtworzenie przesłanek negatywnej oceny organu, podczas gdy tylko takie uzasadnienie przyczynia się do realizacji zasady zaufania do organów podatkowych, zaś instytucja interpretacji indywidualnej może spełniać swoją funkcję ochronną. II. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na dopuszczeniu się błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p., poprzez przyjęcie, że wydatkowanie środków, zwolnionych od podatku na cele określone w tym przepisie nie może być rozpatrywane w kategorii kosztów uzyskania przychodów, a dalej, że wydatki sfinansowane z dochodu zwolnionego z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5a ustawy o CIT, nie mogą zostać ujęte w kosztach uzyskania przychodu - prawidłowa wykładnia ww. przepisu powinna skutkować przyjęciem, że skoro wykładany przepis w żaden sposób nie odnosi się ani do kosztów uzyskania przychodów ani do odpisów amortyzacyjnych (co było przedmiotem zapytania Skarżącej), to na tej podstawie nie ma przeszkód, aby do kosztów uzyskania przychodów zaliczać odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, w części w jakiej nabycie bądź wytworzenie tych środków trwałych zostało pokryte ze środków własnych podatnika, odpowiadających dochodowi korzystającemu ze zwolnienia z opodatkowania. W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi wniósł o: uwzględnienie skargi oraz uchylenie w zaskarżanej części interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS oraz potwierdzenie w tej części prawidłowości stanowiska skarżącej wyrażonego we wniosku, zgodnie z którym skarżąca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wchodzących w skład Ośrodka Treningowego w części pokrytej ze środków własnych odpowiadającej dochodowi zwolnionemu z opodatkowania na mocy art. 17 ust. 1 pkt u.p.d.o.p.; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlegała uwzględnieniu. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnych sprawach, uchyla tę interpretację. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W myśl tego ostatniego przepisu, stosowanego odpowiednio, sąd uwzględniając skargę, uchyla interpretację, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zasadny jest zarzut naruszenia art. 120 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Należy zgodzić się z Organem, że interpretacja ma na celu w sposób zwięzły udzielenie właściwej odpowiedzi na zadane pytanie przy jednoczesnej ocenie stanowiska Wnioskodawcy, co w zaskarżonej interpretacji Organ uczynił. Powyższe twierdzenie nie zmienia jednak faktu, że zarówno w klasycznym postępowaniu podatkowym, jak i w postępowaniu interpretacyjnym – na mocy odesłania z art. 14h O.p. – organy związane są art. 120 O.p. Zatem – zdaniem Sądu – każde ich działanie, w tym również ocena stanowiska wnioskodawcy w postępowaniu interpretacyjnym, powinna być oparta na konkretnym przepisie prawnym. Przepis ten (podstawa prawna) powinien być również wyraźnie wskazany w treści rozstrzygnięcia (decyzji, interpretacji), gdyż zarówno Strona jak i Sąd muszą mieć pewność co do stanowiska Organu i jego podstawy prawnej, nie mogą zaś się tego jedynie domyślać. Przedmiotem zaskarżenia, a także badania Sądu objęta jest odpowiedź na pytanie 2 zawarte w zapytaniu interpretacyjnym. W odniesieniu do pytania 1 organ zgodził się ze stanowiskiem strony zaprezentowanym w zapytaniu i rozstrzygnięcie organu w tym zakresie nie podlegało dalszemu zaskarżeniu. Odpowiedź organu na pytanie nr 2 pomimo, że zajmuje aż dwie strony interpretacji, nie spełnia wymogów przewidzianych prawem, w tym w szczególności nie wskazuje wyraźnej podstawy prawnej, pozwalającej na uznanie stanowiska Strony za nieprawidłowe, jak uznał Dyrektor. W tym zakresie Organ przywołał przepisy ustawy w zakresie pojęcia dochodu i zwolnień od podatku (w tym art. 7 ust. 1, ust. 2 , art. 17 ust. 1 pkt 5a oraz art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p.). Swoje rozważania podsumował przywołaną w części historycznej konkluzją, w której dwukrotnie przewija się zdanie: "Wydatkowanie środków, zwolnionych od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5a ustawy CIT na cele określone w tym przepisie nie może być rozpatrywane w kategorii kosztów uzyskania przychodów. Czynność ta polega bowiem na rozdysponowaniu środków, pochodzących z dochodu zwolnionego od podatku, na cele określone w art. 17 ustawy o CIT i zgodnie ze wszystkimi wymogami określonymi w tym artykule". Stanowisko Organu nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa i nie odwołuje się do żadnego przepisu prawa dotyczącego kosztów uzyskania przychodów oraz odpisów amortyzacyjnych (art. 15, art. 16 i art.16a-16m u.p.d.o.p.), które mogłoby mieć ewentualnie zastosowanie w sprawie. Zatem zarzut naruszenia art. 120 O.p. należy uznać za całkowicie uzasadniony. W konsekwencji należy również zgodzić się ze Skarżącą, że tak sformułowane uzasadnienie interpretacji, niepoparte racjonalnymi argumentami oraz podstawą prawną, stanowi również naruszenie zasady zaufania. Przedmiotem zaskarżonej interpretacji indywidualnej było ( w odniesieniu do pytania 2) zagadnienie możliwości ujęcia przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych ( wchodzących w skład Centrum Treningowego), od tej części ich wartości, która odpowiada wydatkom poniesionym na ich wytworzenie sfinansowanym dochodem zwolnionym z podatku na p[odstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 a w zw. z art. 1 b updop. Analizując treść zaskarżonej interpretacji zauważyć trzeba, że organ interpretacyjny zacytował treść przepisów art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o CIT oraz at. 17 ust. 1 pkt 5 a ustawy o CIT, które przewidują zwolnienie od opodatkowania dochodów klubów sportowych, wydatkowanych na szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży, w tym również na nabycie i wytworzenie m.in. środków trwałych służących tym celom. Organ w żadnym miejscu nie wskazuje wyraźnie, że jest on bezpośrednią podstawą prawną uznania stanowiska za nieprawidłowe, uznania, że nie ma możliwości do zaliczenia w koszty podatkowe tej części odpisów amortyzacyjnych, która przypada na wartość początkową środków trwałych, finansowanych środkami własnymi, w tym dochodami, które na mocy art. 17 ust. 1 pkt 5a u.p.d.o.p. podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT. Zdaniem Sądu, z twierdzenia tego nie wynika, że ww. przepis jest samodzielną podstawą do uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe. Gdyby jednak tak było to jest to oczywiście stanowisko w ocenie Sadu błędne i błędna wykładnia tego przepisu. Przepis ten w żaden sposób nie dotyczy (i nie odnosi się do) kosztów uzyskania przychodów, nie dotyczy (i nie odnosi się do) odpisów amortyzacyjnych, a ta kwestia jest przedmiotem pytania nr 2 we wniosku o interpretację. Przepis ten stanowi jedynie podstawę do zwolnienia od podatku dochodów klubów sportowych, o których mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1133), przeznaczonych i wydatkowane w roku podatkowym lub w roku po nim następującym na szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży w kategoriach wiekowych młodzików, juniorów młodszych, juniorów i młodzieżowców do 23. roku życia. Zwolnienie z art. 17 ust. 1 u.p.d.o.p. dotyczy różnych dochodów, które mogą być wydatkowane na wskazane tamże cele – co do zasady – bez ograniczeń czasowych (co wynika z art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p.). W tym przepisie wprowadzono jednak ograniczenie, tzn. te konkretne dochody muszą być wydatkowane tylko w roku podatkowym i w roku po nim następującym. I tylko w tym zakresie (ograniczenie czasowe umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia) ów przepis wypowiada się o wydatkowaniu dochodów. Zatem w żadnym wypadku nie może to stanowić podstawy do uznania za nieprawidłowe stanowiska Spółki w zakresie uznawania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych. Ostatnim przepisem, który powołuje Organ, a który mógłby ewentualnie stanowić podstawę uznania stanowiska Strony za nieprawidłowe, jest art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p. (choć i ten przepis nie jest wskazywany wyraźnie przez Organ jako podstawa uznania stanowiska Strony za nieprawidłowe). Przepis przewiduje wprost możliwość wydatkowania wszelkich dochodów zwolnionych od podatku na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów. Zdaniem Sądu, gdyby ustawodawca miał zamiar wykluczenia z ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dotyczących środków trwałych nabytych z dochodów zwolnionych od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 u.p.d.o.p., uczyniłby jakieś zastrzeżenie właśnie w tym przepisie. Ustawodawca tego jednak nie uczynił, dokonał natomiast wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów – na podstawie wspomnianego wyżej art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. – odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Jak sam stwierdził Organ w treści interpretacji (w zakresie stanowiska odnośnie pytania nr 1) powyższe dotyczy m.in. – określonych w art. 17 ust. 1 pkt 21 u.p.d.o.p. – dotacji, subwencji, dopłat i innych nieodpłatnych świadczeń, z zastrzeżeniem pkt 14a, otrzymanych na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a-16m. Skoro zatem nie ma ogólnego wykluczenia od zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dotyczących środków trwałych nabytych z dochodów zwolnionych od podatku na podstawie wszystkich przypadków przewidzianych w art. 17 ust. 1 u.p.d.o.p., a jest takie wykluczenie (i Organ je wskazuje) dotyczące jednego z tychże zwolnień (art. 17 ust. 1 pkt 21 u.p.d.o.p.), to aby wykluczyć odpisy amortyzacyjne dotyczące środków trwałych nabytych z dochodów zwolnionych od podatku na podstawie innych przypadków przewidzianych w art. 17 ust. 1 u.p.d.o.p., w tym art. 17 ust. 1 pkt 5a, należy wskazać inny konkretny przepis, który tego zabrania (np. podobny do ww. art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p.). W ponownie przeprowadzonym postępowaniu rolą Organu będzie wskazanie podstawy prawnej uznania za nieprawidłowe stanowiska Strony w zakresie pytania 2, tzn. wskazanie konkretnego przepisu (przepisów) prawa uzasadniającego uznanie stanowiska Strony za nieprawidłowe i potwierdzający stanowisko Organu. Będzie przy tym miał na względzie stanowisko i pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA w sprawie o sygn.. II FSK 1364/22 z dnia 9.07.2025 r., a także treść interpretacji indywidualnej nr 0111-KDIB2-1.4010.236.2021.10.DD z dnia 18.12.2025 r. dotyczące tożsamego problemu prawnego jak w niniejszej sprawie. Godzi się w tym miejscu wskazać, ze zupełnie niezrozumiałe dla Sądu pozostaje, że w tożsamym stanie prawnym analogiczny problem zostaje zinterpretowany przez organ interpretacyjny rozbieżnie na przestrzeni zaledwie dwóch tygodni, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym w obu interpretacjach ( zaskarżonej i powołanej wyżej). Jest to tym bardziej sytuacja kuriozalna gdy się zważy, że powołana wyżej interpretacja wydana została na skutek uprzedniego uchylenia jej przez WSA w Krakowie, i oddaleniu skargi kasacyjnej przez NSA, a więc w warunkach wyraźnych wytycznych i wskazań wyartykułowanych w uzasadnieniach sądowych rozstrzygnięć. Co istotne, we wskazanej wyżej interpretacji- wobec braku istnienia podstawy prawnej – organ wskazał, że "... ustawodawca w ustawie o CIT nie zawarł ogólnego wykluczenia od zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dotyczących środków trwałych nabytych z dochodów zwolnionych od podatku na podstawie wszystkich przypadków przewidzianych w art. 17 ust. 1 ustawy o CIT. Żaden przepis szczególny również nie odnosi się do tej kwestii. Tym samym należy zgodzić się, iż brak jest przeszkód do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład Centrum Treningowego, w tym w części pokrytej ze środków własnych odpowiadającej dochodowi, który na mocy art. 17 ust. 1 pkt 5 a ustawy o CIT podlegał zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 697 zł, na które składa się wpis sądowy, wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego w sprawie oraz 17 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Justyna Siemieniako Małgorzata Anna Dziemianowicz Marcin Kojło