I SA/Bd 823/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi S.P. i G. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę G.P.

S. P.i G.P. ("Skarżący") wnieśli skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.z dnia [...] r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne wydaną dla S. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga G.P. podlegała odrzuceniu jako niepoduszczana z uwagi na brak naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). W tym miejscu wyjaśnić należy, iż legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się, tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 – ONSA 1997 Nr 2 poz. 89). Nadto naruszenie musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, aktualny i realny. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia powinno więc być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa wnoszącego skargę z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia na dzień zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało wydane dla S. P.. Powyższe zdaniem Sądu oznacza, iż wniesiona przez G. P. skarga jest niedopuszczalna, ponieważ w postępowaniu prowadzonym przed organami stroną postępowania jest S.P.. W związku z powyższym, z uwagi na brak interesu prawnego G.P., jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.