I SA/Bd 56/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (sprawozdawca) Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 listopada 2025 r. nr BP.501.2212.2025.2561.OL14 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B. J. (skarżącego) karę pieniężną w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenie określone w Ip. 19 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d."). W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowa organizacja, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (dalej: "rozporządzenie nr 561/2006"). Powyższe uchybienia stwierdzono w dniu [...] czerwca 2025 r. podczas kontroli w miejscowości O., zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki "M. " oraz naczepy marki "K. ". Pojazdem kierował H. N., który wykonywał krajowy transport drogowy, w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy W. T. sp. z o.o. Na podstawie danych uzyskanych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego ustalono, iż zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie W. T. sp. z o.o. jest B. J.. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2025 r. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Organ podał, że na podstawie analizy danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy N. H. oraz z tachografu zainstalowanego w pojeździe marki "M. " stwierdzono, iż w przedsiębiorstwie W. T. sp. z o.o. brak jest prawidłowego nadzoru nad działaniami kierowcy, zarządzający nie wydaje właściwych poleceń kierowcy, a w przedsiębiorstwie panuje niewłaściwa organizacja pracy kierowcy. Powyższe potwierdzają naruszenia wskazane w protokole kontroli. Organ odwoławczy zauważył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, iż do popełnienia stwierdzonych w sprawie naruszeń w rzeczywistości doszło. W kontrolowanym okresie kierowca kilkukrotnie naruszył obowiązujące przepisy z zakresu czasu pracy, wymaganych przerw i odpoczynków. Ujawniony w wyniku kontroli stan faktyczny dowodzi, iż zarządzający transportem nie organizuje pracy kierowców w sposób prawidłowy i nie kontroluje wykonywania przez nich zleceń zgodnie z obowiązującymi przepisami. W rezultacie, w ocenie organu, w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b u.t.d. Nie znajdzie również zastosowania art. 92c u.t.d. Strona nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów, iż do popełnienia naruszeń doszło w wyniku niemożliwych do przewidzenia okoliczności. Zdaniem organu, zarządzający mógł uniknąć ich popełnienia poprzez prowadzenie bieżącego nadzoru nad pracą kierowców, odpowiednią organizację pracy i wydawanie odpowiednich poleceń. Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego stwierdził, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Organ pierwszej instancji zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. poprzez przypisanie zarządzającemu transportem odpowiedzialności za naruszenia, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca, i na które zarządzający transportem nie miał wpływu, i któremu nie mógł zapobiec i nie mógł przewidzieć. Trasy zostały tak zaplanowane, że przewóz mógł zostać wykonany bez jakichkolwiek naruszeń prawa; 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu, i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1- 6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze z zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2025 r. w miejscowości O. dokonano kontroli drogowej zespołu pojazdów (pojazdu silnikowego i naczepy). Zespołem pojazdów kierował H. N.. Kierujący wykonywał transport drogowy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – W. T. sp. z o.o. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono szereg nieprawidłowości, które zostały szczegółowo opisane w decyzji organu drugiej instancji (str. 6-8). Na podstawie danych uzyskanych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego ustalono, iż zarządzającym transportem w spółce W. T. jest B. J.. W związku z tym organ wymierzył skarżącemu - jako zarządzającemu transportem w przedsiębiorstwie W. T., karę pieniężną w wysokości [...] zł, przewidzianą w załączniku nr 4 lp. 19 do u.t.d., za brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wskazać należy, że zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 4 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3.000 złotych. Stosownie zaś do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. W skardze strona nie kwestionuje stwierdzonych w toku kontroli drogowej nieprawidłowości. Podnosi natomiast, że nieprawidłowości te były wynikiem wyłącznie działania kierowcy, który był zaznajomiony z obowiązującymi przepisami dotyczącymi czasu prowadzenia pojazdów i konsekwencji związanych z ich naruszeniem. Skarżący uważa, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia i nie mógł ich przewidzieć. W ocenie strony wystąpiły przesłanki wyłączjące jego odpowiedzialność, wskazane w art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Twierdzi także, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie art. 189f § 1 k.p.a. W myśl art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Stosownie natomiast do art. 92b ust. 2 u.t.d. przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Natomiast art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zgodnie zaś z art. 92c ust. 1a u.t.d. przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Oceniając zasadność zarzutów należy podkreślić, że art. 92a ust. 2 u.t.d. - stanowiący podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, ustanawia odpowiedzialność administracyjną osób zarządzających transportem, która ma charakter obiektywny. Nie jest ona uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnienie wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Skarżący, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności, wskazuje na regulacje zawarte w art. 92b ust. 1 pkt 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W ocenie jednak Sądu nie wykazał on, żeby w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w tych przepisach. W art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. ustawodawca wskazał na możliwość wyłączenia odpowiedzialności, o ile zostanie wykazane, że zarządzający transportem zorganizował pracę w sposób, który zapewniał osobom wykonującym na jego rzecz transport drogowy wykonywanie go zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W judykaturze podkreśla się, że hipoteza art. 92b ust. 1 u.t.d. obejmuje swoim działaniem przypadki, w których naruszono normy dotyczące przestrzegania przez kierowców przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresów wypoczynku. Koresponduje to z rozdziałem II rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, które w art. 6-9 wskazuje, jaki może być dzienny czas prowadzenia pojazdu, wymagane przerwy oraz dzienne i tygodniowe okresy odpoczynku. Nieprzypadkowo ograniczono możliwość wyłączenia odpowiedzialności do przypadków naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw oraz okresów odpoczynku, warunkując je właściwą organizacją pracy i odpowiednim systemem wynagradzania (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Dla oceny, jakiego rodzaju działania świadczą o zapewnieniu właściwej organizacji i dyscypliny pracy, celowe jest w szczególności wzięcie pod uwagę art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, który wskazuje, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorca (przewoźnik) wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Sprawą osoby zarządzającej transportem jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować kierowców i eliminować naruszenia. Osoba zarządzająca ma możliwość reagowania na działania kierowców m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. wyroki NSA z dnia: 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2098/13; 15 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1990/14, 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 262/14; 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2527/14). Z kolei dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu osoby zarządzającej na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których osoba ta nie mogła przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej osobę zarządzającą od odpowiedzialności (por. wyroki NSA z dnia: 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13; 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności na kierowców (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06). Samowolne działanie kierowcy w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od osoby zarządzającej okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18). Wskazać należy, że przy interpretacji i stosowaniu rozporządzenia nr 561/2006 istotne znaczenie mają opracowane przez Komisję Europejską wytyczne - Prawo socjalne w transporcie drogowym. W wytycznej nr 1 Komisji Europejskiej podkreślono, że art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, regulujący odstępstwa od przepisów art. 6-9, został wprowadzony m.in. dlatego, by umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w sytuacjach niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży, tj. w sytuacjach nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Do takich wyjątkowych okoliczności zalicza się, przykładowo: poważny wypadek drogowy, ekstremalne warunki pogodowe, objazdy, brak miejsca na parkingu - akcentując jednak spoczywający przede wszystkim na przedsiębiorstwie transportowym obowiązek uważnego planowania przejazdu kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał, na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów. Innymi słowy, chodzi o taką organizację, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 4/20). W skardze strona ograniczyła się do stwierdzenia, że w firmie przewoźnika wdrożone są procedury, które powinny zapobiegać powstawaniu naruszeń prawa. Nie wiadomo jednak jakie to są procedury. Dla uwolnienia się skarżącego od odpowiedzialności nie jest także wystarczające jedynie zapewnienie w skardze, że kierowcy są szkoleni w zakresu przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku. W konsekwencji nie ma podstaw, aby uznać, że w rozpatrywanej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. i z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zarzuty naruszenia tych przepisów, nie zasługują na uwzględnienie. Organ zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał, aby organizacja i wykonywanie przewozów w zakresie działalności przedsiębiorstwa odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów dotyczących norm czasu pracy, co musiało skutkować stwierdzeniem braku zaistnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., uwalniających od odpowiedzialności skarżącego. Brak też podstaw by uznać, że strona wykazała wystąpienie przewidzianych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanek zwalniających ją od odpowiedzialności, tj. okoliczności nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć. Przy tym to na skarżącym spoczywał ciężar wykazania okoliczności wskazujących, że nie ponosi on odpowiedzialności za powstałe naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Niezasadny jest także zarzut braku zastosowania przez organ przepisów działu IV k.p.a. dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych. W tym kontekście strona podnosi brak zastosowania przez organ art. 189f k.p.a. Zdaniem Sądu, art. 92c ust. 1 u.d.t., jako odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a., reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.d.t. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., ponieważ za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym istotne to, że zakres unormowania w przepisach odrębnych zagadnienia określonego w art. 189a § 2 k.p.a. jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 717/21; 29 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1189/24; 25 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 1609/25, a także wyroki WSA: w Opolu z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 307/23; w Łodzi z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 606/23; w Gliwicach z dnia 6 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 361/23; w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 520/23). Zdaniem Sądu, brak użycia w art. 92c ust. 1 u.t.d. zwrotu "odstąpienie od wymierzenia kary", co zdaje się być istotnym argumentem skarżącego o odmienności relacji pomiędzy art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., niczego w sprawie nie zmienia. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, na osobę zarządzającą nie zostanie nałożona kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Nie jest przy tym prawdziwe twierdzenie, że czym innym jest odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej, a czym innym umorzenie postępowania bądź jego niewszczynanie. Wbrew twierdzeniu strony, w jednym i w drugim przypadku warunkiem ich zastosowania jest uprzednie ustalenie, że do czynu penalizowanego administracyjną karą pieniężną doszło. Nawiązując z kolei do powołanej w skardze uchwały NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21 zwrócić trzeba uwagę, że została ona podjęta na gruncie relacji pomiędzy przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie regulującymi wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy a przepisem art. 189f k.p.a., a więc w istocie jej tezy nie mogły stanowić wzorca normatywnego w niniejszej sprawie, w której przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają odrębną regulację wyłączającą stosowanie działu IVa k.p.a. w stosownym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 2665/24) Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.