I SA/Bd 538/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (sprawozdawca) sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko - Pomorskiego z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr WR-IV-R.433.7.2.2021 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązanie spółki do zwrotu dofinansowania uchyla zaskarżoną decyzję

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. Zarząd Województwa [...] zobowiązał A. W. (skarżącą) do zwrotu dofinansowania oraz zapłaty odsetek z tytułu solidarnej odpowiedzialności członków zarządu B. sp. z o.o., wynikających z decyzji wydanej przez Zarząd Województwa [...] w dniu [...] lutego 2022 r., w związku z realizacją projektu pn. "B. [...]". W uzasadnieniu Zarząd podał, że spełnione zostały wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące dochodzenie odpowiedzialności od członka zarządu spółki. Przede wszystkim spełniony został warunek uprzedniego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji w stosunku do majątku spółki. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R., do którego wierzyciel skierował tytuł wykonawczy, stwierdził, iż dotychczasowe postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej spółki, obejmujące należności publicznoprawne okazało się w całości bezskuteczne. Ponadto, organ prowadzący czynności egzekucyjne, stwierdzając, iż dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2023 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku zobowiązanego - B. sp. z o.o. Organ podkreślił, iż spółka B. została rozwiązana bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Zarząd zauważył, że proces rozwiązana spółki z o. o. bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego ma na celu wyeliminowanie podmiotów nieaktywnych i nieposiadających żadnego majątku. Wobec tego Zarząd stwierdził, że nie ma dowodów na istnienie mienia spółki, co do którego możliwe jest zaspokojenie wierzytelności. W związku z powyższym, w ocenie Zarządu, spełniona została przesłanka bezskuteczności egzekucji. Analizując kolejną przesłankę orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki, dotyczącej okresu, w jakim członek zarządu pełnił swoją funkcję oraz zestawienie tego z terminem określonym w art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), Zarząd wskazał, że na podstawie pozyskanych informacji z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego pierwotnie ustalił, iż w świetle przepisów O.p. powyższa odpowiedzialność spoczywa na M. [...], pełniącym funkcję prezesa zarządu. Pismem z dnia [...] października 2023 r. M. W. poinformował jednak, iż w dniu [...] kwietnia 2020 r. sprzedał swoje udziały w spółce B. oraz został odwołany z funkcji prezesa zarządu. M. W. załączył kserokopię umowy sprzedaży udziałów w spółce zawartą pomiędzy zbywającymi: J. F. Ż. oraz M. W. a nabywcą: A. T., oraz kserokopię protokołu z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników, podczas którego został odwołany z funkcji prezesa zarządu spółki. Ponadto, pismem z dnia [...] listopada 2023 r. M. W. oświadczył, iż po przejrzeniu udostępnionych mu akt sprawy, podtrzymuje swoje stanowisko, iż od dnia [...] kwietnia 2020 r. nie pełnił żadnej funkcji w zarządzie spółki, a tym samym nie może ponosić odpowiedzialności za jej zobowiązania, gdyż w dniu podpisania umowy, tj. w dniu [...] grudnia 2020 r. jedynym członkiem zarządu i właścicielem spółki była A. W., która pełniła tę funkcję od dnia [...] października 2020 r. Zarząd wskazał, że z nadesłanych przez Sąd Rejonowy w R., XII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego dokumentów dotyczących B. sp. z o.o. wynikało, że na dzień podpisania umowy o dofinansowanie projektu pn. B. [...], tj. na dzień [...] grudnia 2020 r. M. W. nie był członkiem zarządu spółki, natomiast członkiem zarządu spółki, pełniącym funkcję prezesa zarządu B. sp. z o.o., była A. W.. Zdaniem organu, nie ulega zatem wątpliwości, iż powstanie zobowiązania oraz obowiązek ich uregulowania, powstały w czasie pełnienia obowiązków przez skarżącą. Oceniając wystąpienie przesłanek egzoneracyjnych Zarząd, analizując przedłożone przez skarżącą przy piśmie z dnia [...] września 2024 r. dokumenty, wskazał, że A. W. podejmując się pełnienia funkcji prezesa zarządu w spółce B. nie była zorientowana w sprawach finansowych i działalności spółki, co jednocześnie nie wyłącza jej odpowiedzialności. Od momentu wyrażenia zgody na pełnienie funkcji prezesa zarządu na stronie ciążyły zarówno prawo jak i obowiązek prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania. Uchwałą nr [...] nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki B. z dnia [...] października 2020 r. A. W. została powołana na członka jednoosobowego zarządu spółki, a oświadczeniem z dnia [...] października 2020 r. wyraziła zgodę na pełnienie tej funkcji. Według Zarządu, w interesie spółki, jak i własnym strona powinna po objęciu funkcji prezesa zarządu zapoznać się z sytuacją finansową podmiotu, w którego organie wykonawczym miała wolę zasiadać. Odnosząc się do twierdzenia strony, że za liczne nieprawidłowości i nadużycia w ramach działalności spółki, jak i nierzetelne prowadzenie księgowości winę ponosi prokurent spółki - A. T., organ zwrócił uwagę, iż istnienie w spółce prokurenta nie zwalniało prezesa zarządu w osobie A. W. z obowiązku monitorowania działalności prokurenta, jak i samej spółki, ponieważ ostatecznie to zarząd odpowiada za zobowiązania spółki, chociażby powstały z działania/zaniechania prokurenta. Skarżąca nie tylko nie interesowała się i nie kontrolowała działalności prokurenta, ale również nie ustanowiła odpowiednich procedur wewnątrz spółki, które zmniejszyłoby ryzyko niepożądanych działań prokurenta. Dodatkowo współdziałała z prokurentem, wykonując jego polecenia, nie mając nawet wiedzy, jakie skutki może takie działanie przynieść i wykazując się w tym zakresie lekkomyślnością. Zarząd podkreślił również, że złożenie wniosków o upadłość przez stronę nie zwalnia jej w tym przypadku z odpowiedzialności za zobowiązania B. sp. z o.o., ponieważ z powodu braków formalnych wnioski o ogłoszenie upadłości zostały przez Sąd zwrócone wnioskodawcy, a postępowanie upadłościowe nie zostało wszczęte. Mając na uwadze powyższe ustalenia Zarząd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki egzoneracyjne. Strona nie wykazała bowiem, iż we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne, nie wykazała też, że niezgłoszenie ww. wniosku nastąpiło bez jej winy ani nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. obrazę prawa procesowego, tj.: a) art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady prawnej obiektywnej na skutek zaniechania podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia tego, kiedy wystąpił stan niewypłacalności spółki i powinno dojść do ogłoszenia jej upadłości, w tym zaniechanie przeprowadzenia z urzędu opinii biegłego ds. księgowości/audytu na okoliczność stwierdzenia tego, kiedy B. sp. z o.o. stała się niewypłacalna, b) art. 120 w związku z art. 180 § 1 O.p. i art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady kompletności materiału dowodowego na skutek: - zaniechania podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - zaniechania podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia tego, kiedy wystąpił stan niewypłacalności spółki i powinno dojść do jej ogłoszenia upadłości, w tym zaniechanie przeprowadzenia z urzędu opinii biegłego ds. audytu na okoliczność stwierdzenia tego, kiedy B. sp. z o.o. stała się niewypłacalna, c) art. 191 O.p. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów w wyniku dokonania jednostronnej oceny dowodów z góry mającej potwierdzić tezę przyjętą przez organ administracji, 2) obrazę prawa materialnego, tj.: a) art. 66b ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: "u.f.p.") w związku z art. 189 ust 3 i art. 207 ust. 1 u.f.p. poprzez wydanie decyzji nakazującej dokonanie zwrotu środków dofinansowania wobec osoby niepełniącej obowiązków prezesa zarządu B. sp. z o.o. w dacie powstania nieprawidłowości w wydatkowaniu środków, b) art. 60 u.f.p. w związku z art. 116 § 1 pkt. 2 O.p. i art. 116 § 2 O.p. poprzez uznanie, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki w sytuacji, gdy termin złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości upłynął w dacie, kiedy nie była jeszcze powołana na stanowisko prezesa zarządu spółki, a zatem niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jej winy. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Zarządowi Województwa [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko sąd, niezależnie od zarzutów i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonej decyzji. Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji Sąd dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością jej uchylenia. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie uznał, że skarżąca ponosi odpowiedzialności jako członek zarządu B. spółki z o.o., rozwiązanej bez przeprowadzenia likwidacji, za zobowiązanie tej spółki do zwrotu dofinansowania w kwocie [...]zł z tytułu rozwiązania umowy o dofinansowanie z dnia [...] grudnia 2020 r. zawartej z Województwem [...], w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020, w związku z realizacją projektu pod nazwą "B. [...]". Wskazać należy, że zgodnie z art. 60 pkt 6 u.f.p. należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. W myśl art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w powołanym wyżej art. 60, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią art. 107 § 1 O.p. za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art. 108 § 1 O.p.), przy czym postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p.). W myśl art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Stosownie do treści art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz 52a O.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W myśl art. 116 § 4 O.p przepisy art. 116 § 1-2 stosuje się do byłego członka zarządu. W świetle powyższych unormowań organ powinien wykazać, że skarżąca pełniła funkcję członka zarządu spółki B. w okresie, kiedy powstało zobowiązanie do zwrotu dofinansowania, bezskuteczność egzekucji, oraz zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. W pierwszej jednak kolejności należy ustalić, czy istniały przesłanki do wszczęcia przez organ postępowania w sprawie odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej. Jak to już wskazano z art. 108 § 2 pkt 1 lit. a) O.p. wynika, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może być wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej. Postępowanie takie musi być zatem poprzedzone wydaniem decyzji zobowiązującej do zwrotu dofinansowania, która jak to słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji ma charakter deklaratoryjny. Decyzja ta określa wysokość zobowiązania do zwrotu i zakres odpowiedzialności osoby trzeciej. Samo jednak wydanie takiej decyzji nie wystarcza do wszczęcia postępowania wobec osoby trzeciej. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, decyzja taka powinna być doręczona beneficjentowi. Jest to ustawowy warunek umożliwiający prowadzenie postępowania wobec osoby trzeciej. Czynność taka dokonywana jest przed wszczęciem postępowania, choć wywołuje bezpośrednie skutki dla następnie wszczętego i toczącego się postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Jeżeli w jego trakcie okaże się, że decyzja zobowiązującej do zwrotu dofinansowania nie została beneficjentowi skutecznie doręczona, istnieje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Stanie się bowiem ono bezprzedmiotowe, z uwagi na stwierdzenie braku podstaw do prowadzenia takiego postępowania. Bezprzedmiotowość, o której mowa w powyższym przepisie ma miejsce nie tylko wówczas, gdy okoliczności ją uzasadniające pojawiły się w trakcie postępowania, lecz również wówczas, gdy istniały one od samego początku (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2022 r., III FSK 857/21). Wobec powyższego na organ nałożony został nie tylko obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej określone w poszczególnych przepisach regulujących tę odpowiedzialność, lecz również obowiązek ustalenia, czy zaistniała podstawa do wszczęcia postępowania w tym przedmiocie w postaci doręczenia beneficjentowi decyzji zobowiązującej do zwrotu dofinansowania. Na tę okoliczność organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w pełnym zakresie z wykorzystaniem wszelkich możliwych środków dowodowych. W takim postępowaniu badaniu podlega - w związku z wymogami art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p. - data i skuteczności doręczenia decyzji (por. wyroki NSA z dnia 6 września 2022 r., III FSK 857/21 i z dnia 17 maja 2022 r., III FSK 570/21). Samo doręczenie decyzji odbywa się na podstawie przepisów o doręczeniach określonych w k.p.a. Odnosząc powyższe wywody do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że Zarząd Województwa [...] decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. zobowiązał spółkę B. do zwrotu dofinansowania w wysokości [...] zł. Decyzja ta została doręczona w trybie zastępczym uregulowanym w art. 44 k.p.a. i organ uznał te doręczenie za dokonane (str. 6 zaskarżonej decyzji). Zgodnie z treścią art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Przewidziana w art. 44 k.p.a. fikcja doręczenia rodzi domniemanie, że pismo zostało skutecznie doręczone adresatowi. Muszą być jednak ściśle przestrzegane zasady i procedury odnoszące do doręczenia w tym trybie. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1942/21; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2253/19; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 861/20). Co ważne to na organie, a nie na adresacie spoczywa obowiązek wykazania przestrzegania wymogów określonych w art. 44 k.p.a. Wprawdzie z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] lutego 2022 r. o zwrocie dofinansowania była awizowana dwukrotnie, tj. w dniu [...] lutego 2022 r. i w dniu [...] lutego 2022 r., jednakże doręczyciel na potwierdzeniu odbioru nie zaznaczył w jakiej placówce pocztowej pozostawiono przesyłkę do dyspozycji adresata, oraz gdzie pozostawiono zawiadomienie o tej przesyłki, tj. czy umieszczono je w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a jeżeli nie było to możliwe: na drzwiach mieszkania adresata, jego biura; innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe; w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W rezultacie potwierdzenie odbioru zawiera braki, które uniemożliwiają uznanie, że decyzja z dnia [...] lutego 2022 r. została skutecznie doręczona spółce w trybie zastępczym określonym w art. 44 k.p.a. W tym zakresie Zarząd Województwa [...] nie wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, naruszając przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ wyjaśni, w jakiej placówce pocztowej została pozostawiona przesyłka zawierająca wskazaną decyzję oraz gdzie pozostawiono zawiadomienia o przesyłce, a tym samym ustali, czy spełnione zostały warunki określone w art. 44 § 1-4 k.p.a. umożliwiające przyjęcie przez organ fikcji doręczenia. Z uwagi na stwierdzone uchybienie przedwczesne byłoby wypowiadanie się co do merytorycznej poprawności zaskarżonej decyzji i podniesionych w skardze zarzutów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania nie orzeczono, ponieważ skarżąca nie złożyła wniosku o ich zwrot.