I SA/Bd 159/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wójcik Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi I.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 10 stycznia 2024 r. nr KO.411.2176.2023 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku na rzecz I. K. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. Prezydent M. [...] orzekł wobec organu prowadzącemu Przedszkole Niepubliczne M. we [...] zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...]zł i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2021 r. w kwocie [...]zł. P. z dnia [...] października 2023 r. I. K. reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego R. K. złożyła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Pełnomocnik wyjaśnił, że decyzja nie została mu doręczona, a w odpowiedzi na pisemną interwencję organ poinformował go o skutecznym doręczeniu decyzji w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Pełnomocnik wyjaśnił, że zarówno on jak i strona dokonali sprawdzenia w urzędach pocztowych przyczyn niedoręczenia pism. Wskazał, że w tym czasie pełnomocnik przebywał na urlopie i korespondencja była awizowana. Po powrocie pełnomocnika z urlopu Urząd Pocztowy wydał oczekującą korespondencję, poza jedną, w której była wydana w sprawie decyzja. Nastąpiło to wskutek przeoczenia pracownika urzędu, który pominął jeden list. Pełnomocnik złożył w Urzędzie Pocztowym skargę, której kopię dołączył do wniosku. Również skarżąca sprawdziła sprawę braku doręczenia jej decyzji i okazało się, że list w ogóle nie był awizowany, a nawet została fałszywie podana data. Pełnomocnik wskazał, że nie można wykluczyć, iż w sprawie zaszedł zbieg okoliczności, że oba listy nie zostały doręczone ani nawet awizowane adresatom, ale nie można także wykluczyć świadomego działania jakichś niezidentyfikowanych dotąd osób. Z przyczyn całkowicie niezależnych od adresatów pism - pełnomocnika i strony, nie zostały im doręczone decyzje. W takiej sytuacji, zdaniem pełnomocnika, nie zachodzą okoliczności określone w art. 44 k.p.a., tj. doręczenie zastępcze. Termin 7 dni, określony w art. 58 § 2 k.p.a. należy liczyć od daty doręczenia informacji organu o okolicznościach uznania decyzji za doręczoną, czyli w realiach niniejszej sprawy od [...] października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku postanowieniem z dnia [...] stycznia 2024 r. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu, pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Za takie uprawdopodobnienie nie można bowiem uznać argumentacji, że przy przeszukiwaniu przesyłek nadanych do adresata, pracownik Poczty [...] pominął i nie wydał przesyłki zawierającej decyzję Prezydenta M. [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta została doręczona na podstawie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."). Z treści adnotacji wpisanej na kopercie zawierającej przesyłkę skierowaną do pełnomocnika, z dokumentu śledzenia przesyłek zawartego w aktach sprawy organu I instancji i z pisma Poczty [...] z dnia [...] listopada 2023 r. wynika, że przesyłka polecona o numerze [...] została awizowana w dniu [...] sierpnia 2023 r. Awizo powtórne wystawione zostało i przekazane do doręczenia w dniu [...] sierpnia 2023 r. W piśmie Poczta wskazała, że według danych z systemu lokalizacyjnego placówki, listonosz był pod adresem odbiorcy we wskazanych dniach. Pracownik wyjaśnił, że całą korespondencję adresowaną do Spółki P. N. & P. L. O. Sp.k. doręcza codziennie, a gdy awizuje listy polecone, to druki awizacji pozostawia pod jej adresem. Dodatkowo Poczta podkreśliła, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek poleconych oraz ich awizowania przez operatora nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania, a formularze awizacji nie są drukami ewidencjonowanymi. Kierownictwo Urzędu Pocztowego W. [...] odnosząc się do zarzutu braku wydania przedmiotowej przesyłki poinformowało, że wskazany list (przesyłka polecona o numerze [...] był adresowany na firmę. Pracownik, który w dniu [...] sierpnia 2023 r. wydawał przesyłki wskazał, iż przeszukując bazę korespondencji awizowanej na prośbę odbiorcy po nazwisku oraz adresie nie natrafił na przedmiotową przesyłkę, która została nadana przez Urząd M. [...] do Kancelarii P. N. & P.. Brak jest możliwości bezspornego ustalenia przebiegu wizyt adresata w placówce i zidentyfikowania wszystkich aspektów związanych ze wskazanym brakiem wydania awizowanej przesyłki przy odbiorze innej korespondencji. Organ zauważył, że z adnotacji zawartej na kopercie wynika, iż przesyłka była złożona w Urzędzie Pocztowym na okres 14 dni i po tym czasie została zwrócona do nadawcy. Ponadto pełnomocnik przy odbiorze przesyłek w Urzędzie Pocztowym podawał wyłącznie imię i nazwisko, choć z akt postępowania wynika, że jako adres do doręczeń wskazał P. N. & P. L. O. Sp. k., czyli nazwę firmy. Organ podniósł również, że wizyty pełnomocnika w Urzędzie Pocztowym świadczą o tym, iż korespondencja doręczana pełnomocnikowi była regularnie awizowana. Odnosząc się do okoliczności związanych z doręczeniem decyzji bezpośrednio stronie postępowania - I. K., organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z akt sprawy wynika, że strona pismem z [...] lipca 2023 r. upoważniła radcę prawnego - R. K. do reprezentowania jej przed organami samorządu terytorialnego, Samorządowym Kolegium Odwoławczym, sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnictwo złożone zostało do akt postępowania wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji, stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a., doręczył decyzję ustanowionemu pełnomocnikowi. W sposób sprzeczny z przepisami decyzja została doręczona również stronie postępowania. W związku z tym, uchybienia w doręczeniu przesyłki stronie postępowania nie mogły stanowić o tym, że termin do złożenia odwołania uchybiony przez pełnomocnika, może być dla niego lub strony przywrócony. W złożonej do tut. Sądu skardze strona, działając poprzez ustanowionego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie: - art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 poprzez brak uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, błędne ustalenie stanu faktycznego i przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie i bezpodstawną odmowę przywrócenia terminu; - art. 6, art. 7, art. 7a § 1 i art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych polegającym na niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, a niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej; - art. 7 i art. 7a k.p.a. poprzez działania całkowicie niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej, polegające na ignorowaniu faktów i dowodów oraz interpretowaniu realnego stanu faktycznego na niekorzyść strony, sprzecznie także z art. 7a k.p.a.; - art. 80 w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonym orzeczeniu całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia dla wydanego orzeczenia i ustalenia niezgodne ze stanem faktycznym, a przede wszystkim ze stanem prawnym w sprawie. Pełnomocnik skarżącej w uzasadnieniu skargi podkreślił, że nieprawdziwe jest ustalenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż prosił o wydanie listu po nazwisku, a adresem była firma. W aktach znajduje się kopia koperty, w której została nadana decyzja i widnieje na niej nazwa kancelarii (Kancelaria P. N. & P. Sp.K.) oraz poniżej: radca prawny R. K.. Ponadto zgodnie z informacją, powtórna awizacja miała nastąpić [...] sierpnia 2023 r., a w tym dniu, jak podał, był już w biurze, gdyż skończył urlop [...] sierpnia 2023 r. Powtórne awizo na tę przesyłkę w dniu [...] sierpnia 2023 r. nie zostało faktycznie doręczone. Pełnomocnik wyjaśnił, że całą zaległą korespondencję z okresu urlopu odebrał w dniach 29 i 31 sierpnia oraz [...] września 2023 r., a od [...] sierpnia 2023 r. wszystkie przesyłki były doręczane bezpośrednio w Kancelarii. Na dowód przedstawił wyciąg z książki korespondencji Kancelarii za ten okres, na którym widnieją przesyłki adresowane do niego, podjęte 29 i 31 sierpnia oraz 4 września 2023 r. po awizacji (z adnotacją "awizowany"). Nie ma tam pisma z Urzędu M. [...]. Natomiast w tym samym czasie, pisma adresowane tylko do Kancelarii, chociaż był ich odbiorcą, były doręczane bez awizacji (gdyż w adresie nie było jego nazwiska). Jako dowód przedstawił jedno z takich pism (koperta). Pełnomocnik podkreślił, że odmowa przywrócenia terminu musi być ściśle i precyzyjnie uzasadniona i tym kryteriom nie sprostało zaskarżone postanowienie. Zdaniem pełnomocnika, nie mógł on zawinić w braku odbioru przesyłki. Zgodnie z regulacjami pocztowymi, jeśli adresat odmawia przyjęcia, to dokonuje się adnotacji na liście lub potwierdzeniu odbioru o przyczynie zwrotu, w formule "adresat odmówił przyjęcia przesyłki". Doświadczenie życiowe uczy, że dochodzi niejednokrotnie do zagubienia przesyłek, ich niewydania czy niedoręczenia. To samo dotknęło także stronę, której doręczyciel nawet nie próbował przesyłki doręczyć, a co więcej zostało urzędowo poświadczone, że przesyłka "została awizowana w systemie elektronicznym bez próby doręczenia i bez pozostawienia Zawiadomienia o awizowaniu w skrzynce oddawczej adresata." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej - p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ze względu na przedmiot zaskarżenia należy stwierdzić, że tut. Sąd korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustawy, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2023 r. określającej wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2021 r. w kwocie [...]zł i dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie [...]zł. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Wskazać trzeba, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w ww. przepisie jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na niemożliwość dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Podkreślić też należy, że sam fakt występowania w przepisie instytucji uprawdopodobnienia nie zwalnia organu z obowiązku podjęcia wszelkich działań, których celem, z uwagi na słuszny interes obywateli, będzie dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy. Zasadnie podnosi się w orzecznictwie, że wprawdzie nie jest konieczne prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego sensu stricto, gdyż z tego obowiązku zwalnia treść art. 58 § 1 k.p.a., niemniej jednak przepis ten nie zwalnia organu z konieczności podjęcia wszelkich działań, których celem będzie potwierdzenie przez osobę wnioskującą wiarygodności okoliczności, na które powołała się, podając przyczynę niedopełnienia w terminie określonych czynności procesowych, zwłaszcza jeśli są one dla organu mało przekonujące (vide: wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2012 r., II SA/Wa 1291/12; wyrok WSA w Krakowie z 29 listopada 2012 r., II SA/Kr 1285/12 oraz wyroki NSA: z 28 listopada 2012 r., II GSK 1813/11 i z 12 października 2011 r., II OSK 1431/10). Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi tylko wówczas, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w tym zakresie należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Z tego względu przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie okoliczności obiektywne, występujące bez woli strony, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Przy czym uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawca powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niego niezależna. Organ rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu zobligowany jest jednak, stosownie do art. 7 k.p.a., dążyć do zapewnienia kompromisu pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony, aby z jednej strony nie dochodziło do pochopnego przywracania terminu i niepewności stosunków procesowych, a z drugiej, aby na skutek nadmiernej surowości w stosowaniu prawa nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zachodzą podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta M. [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. została doręczona na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. W dniu [...] stycznia 2024 r. organ wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji uznano, że doręczenie decyzji nastąpiło z upływem [...] września 2023 r., stąd odwołanie wniesione w dniu [...] października 2023 r. zostało złożone z uchybieniem terminu. Ta kwestia – wbrew twierdzeniom skargi – nie może być obecnie przedmiotem kontroli. Jeżeli strona nie zgadzała się z tym postanowieniem, to miała prawo je zaskarżyć. Obecnie natomiast nie ma podstaw do tego, aby podważać uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania, pomimo podnoszenia także tego zagadnienia w skardze. W przedmiotowej natomiast sprawie kontroli podlega wyłącznie postanowienie z tej samej daty odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem tut. Sądu, mając na uwadze wyjaśnienia skarżącej, pełnomocnika oraz Poczty [...], należy przyjąć, że zostało uprawdopodobnione, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej reprezentowanej przez pełnomocnika. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w okresie 14-dniowym pozostawania przesyłki na Poczcie, pełnomocnik skarżącej odbierał trzykrotnie inną korespondencję do niego skierowaną. Ponadto należy mieć na uwadze, że w piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. Poczty [...] S.A. Biuro Wsparcia Klientów wynika, że Poczta nie ma możliwości "bezspornego ustalenia przebiegu wizyt w placówce i zidentyfikowania wszystkich aspektów związanych ze wskazanym brakiem wydania awizowanej przesyłki przy odbiorze innej korespondencji we wskazanych dniach. W związku z powyższym, jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione." Powyższe wyjaśnienie Poczty powoduje, że już z tego powodu można uznać uprawdopodobnienie braku winy po stronie pełnomocnika w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skoro w terminie 14-dniowym pozostawania spornej przesyłki na Poczcie, skarżący odbierał trzykrotnie inną korespondencję, to trudno uznać, że nie dokładał starań i lekceważył terminowe odbieranie kierowanej do niego korespondencji. Można przyjąć – rozstrzygając na korzyść strony – że dołożył odpowiedniej staranności w tym zakresie. W zaskarżonym postanowieniu organ podnosi, że z pisma dnia [...] listopada 2023r. wynika, iż pełnomocnik przy odbiorze przesyłek w Urzędzie Pocztowym podawał wyłącznie imię i nazwisko choć z akt postępowania wynika, że jako adres do doręczeń wskazał P. N. & P. L. O. Sp. k., czyli nazwę firmy. Z kolei w skardze pełnomocnik strony skarżącej wskazuje, że "Po pierwsze, adres do doręczeń - tak samo jak w osnowie niniejszej skargi, zawiera nazwę kancelarii prawniczej, w której pełnomocnik wykonuje zawód. Każdy pełnomocnik, radca czy adwokat, określając adres do doręczeń zamieszcza także nazwę, np. kancelaria adwokacka, czy kancelaria radcy prawnego, albo urząd, w którym pracuje. Ma to znaczenie praktyczne, gdyż w budynku mieści się wiele firm i lokali i nikt nie będzie wiedział i szukał, gdzie akurat pracuje R. K.. Po drugie, awizacja zawiera zawsze numer nadawczy przesyłki, a w tym czasie, gdy pełnomocnik był na urlopie, dokonywano awizacji korespondencji tylko do niego (czyli do mnie). Na drukach awizacji doręczyciel wpisywał zawsze moje imię i nazwisko oraz skrótowo adres (zwykle jako Al. [...], czyli Aleja [...] nr [...]). Urzędnik na poczcie po numerach nadawczych, adresie i nazwisku, identyfikuje odbiorcę. Listy z poszczególnych dni są przechowywane w szufladach, w każdej z jednego dnia. Szukając w szufladzie pisma z danego dnia, urzędnik sprawdza po adresie i nazwisku. Po powrocie zgłosiłem się więc z drukami awizacji do właściwego Urzędu pocztowego, w którym w komputerze, po numerach i datach przesyłek, po kolei były mi wydawane kolejne listy. Ani ja, ani Poczta [...] nie ustalili, dlaczego akurat jeden list został pominięty i nie wydany." Sąd zauważa, że sporna korespondencja na kopercie zawiera nie tylko nazwę Kancelarii, ale także imię i nazwisko radcy prawnego. W takiej sytuacji nie można wykluczyć, że brak odbioru korespondencji na Poczcie, pomimo trzykrotnej obecności pełnomocnika, kwestia poszukiwania przesyłek według imienia i nazwiska pełnomocnika, a nie według nazwy Kancelarii, mogła przyczynić się do zaistniałej sytuacji, tj. uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie tut. Sąd nie podważa faktu stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchybienia terminu, na co wyżej już wskazał. Stwierdza wyłącznie, że wskazany splot okoliczności może być oceniony jako uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu i zaistniałe okoliczności należy ocenić bez nadmiernego rygoryzmu, aby nie stało ono na przeszkodzie do obrony praw strony poprzez zaskarżenie decyzji dotyczącej orzeczenia o zwrocie dotacji przez podmiot prowadzący Przedszkole Niepubliczne. Tym bardziej, że Poczta w przywołanym wyżej piśmie stwierdziła, że "jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione." Przedstawione dotąd uwagi prowadzą do wniosku, że w sprawie doszło do naruszenia art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez orzeczenie o odmowie przywrócenia uchybionego terminu, bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej oraz wbrew zasadzie budowania zaufania obywateli do działalności organów administracji publicznej. Podkreślić też należy że przepisy regulujące postępowanie administracyjne realizują konstytucyjną zasadę prawa do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP). Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie - w kontekście art. 58 § 1 k.p.a. - wskazującą, że uprawdopodobniono brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Za całkowicie nietrafny natomiast należy uznać zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia postanowienia. W ocenie Sądu, Kolegium w sposób zgodny z wymogami tego przepisu mającego zastosowanie w zw. z art. 126 k.p.a., przedstawiło uzasadnienie faktyczne i prawne, podało własną argumentację z odwołaniem się do przepisów prawa. Okoliczność, że nie zostało ono podzielone, nie oznacza podstaw do zarzucania naruszenia wskazanego przepisu prawa w zakresie sporządzenia uzasadnienia i jego braków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, o czym orzekł w pkt 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił o kosztach postępowania sądowego.