I SA/Bd 126/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. [...] w I. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 stycznia 2026 r. nr 0111-KDIB2-1.4017.9.2025.2.AS w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

W dniu 30 września 2025 r. M. Sp. z o.o. w I. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej jako: O.p.), który dotyczył: możliwości reprezentacji spółki w postępowaniu podatkowym przez prezesa zarządu, wobec którego zapadł prawomocny wyrok karny skutkujący zakazem pełnienia funkcji w organach spółki oraz wpływu ww. okoliczności na prowadzone przez organ podatkowy postępowanie. We wniosku skarżąca zadała następujące pytania: 1. Czy w postępowaniu podatkowym, na podstawie art. 133 § 1, art. 136 § 1 oraz art. 138 § 1 O.p. w związku z art. 18 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych oraz art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, prezes zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, wobec którego zapadł prawomocny wyrok karny skutkujący zakazem pełnienia funkcji w organach spółek, a który nadal figuruje w rejestrze przedsiębiorców KRS jako osoba uprawniona do reprezentacji, skutecznie reprezentuje spółkę wobec organów podatkowych do momentu wykreślenia z KRS, w sytuacji gdy zakaz ten nie został ujawniony w rejestrze? 2. Czy w sytuacji, gdy organ podatkowy poweźmie informację, że osoba ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym jako prezes zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością miała w czasie prowadzenia postępowania prawomocny zakaz pełnienia funkcji w organach spółek, organ może – na podstawie art. 208 O.p. – uznać za bezprzedmiotowe jedynie postępowanie wznowieniowe wszczęte z wniosku tej osoby, pozostawiając w obrocie prawnym wcześniejszą decyzję wymiarową, czy też – w przypadku uznania braku prawidłowej reprezentacji – wszystkie czynności i decyzje podjęte z udziałem tej osoby, w tym decyzja wymiarowa, powinny zostać uznane za bezskuteczne lub postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe w całości? Postanowieniem z dnia 6 listopada 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, która wniosła o jego uchylenie w całości, o wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz ewentualnie - stwierdzenia nieważności postanowienia z uwagi na rażące naruszenie prawa. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania. W skardze do Sądu strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zobowiązanie Dyrektora do wszczęcia postępowania interpretacyjnego i merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 30 września 2025 r. przez wydanie interpretacji indywidualnej, ewentualnie w razie uznania, że odpis wymaga doprecyzowania – wskazanie obowiązku zastosowania art. 169 § 1 O.p., zamiast odmowy wszczęcia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14b § 1 i § 2 O.p. polegające na przyjęciu, że interpretacja indywidualna ma dotyczyć wyłącznie materialno-podatkowych "skutków podatkowych", a nie może obejmować norm proceduralnych Ordynacji podatkowej, mimo że przepisy te kształtują sytuację prawną podatnika w sprawach podatkowych, 2. błędną wykładnię art. 3 pkt 1 i 2 O.p. oraz art. 14b § 1 O.p. polegającą na wyłączeniu przepisów o doręczeniach i reprezentacji z pojęcia "przepisów prawa podatkowego" oraz z zakresu interpretacji, mimo że Ordynacja podatkowa - jako całość - mieści się w definicji "prawa podatkowego" i reguluje prawa i obowiązki organów oraz podatników. W szczególności dotyczy to norm o doręczeniach, które determinują bieg terminów do zaskarżenia rozstrzygnięć i skuteczność czynności wobec podatnika, 3. nadużycie art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz pominięcie art. 169 § 1 O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania interpretacyjnego mimo braku obiektywnej przeszkody formalnej oraz bez zastosowania właściwego trybu wezwania do uzupełnienia, jeśli organ uznawał opis za niewystarczający, 4. niewłaściwe zastosowanie art. 14b § 2 i § 3 O.p. polegające na przyjęciu, że przedstawione zdarzenie przyszłe ma charakter "hipotetyczny" w sposób dyskwalifikujący wniosek, podczas gdy ustawodawca expressis verbis dopuszcza wniosek dotyczący zdarzenia przyszłego, a kryterium ustawowym jest jego dostateczny opis, 5. naruszenie art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. przez działanie bez podstawy ustawowej (pozostawanie przy pozanormatywnym założeniu "wyłączenia procedury"), podważenie zaufania do organów podatkowych oraz uchylenie się od realizacji funkcji interpretacji jako instrumentu prewencyjnego, 6. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 239 O.p. (w zw. z art. 14h O.p.) przez sporządzenie uzasadnienia niewyczerpującego, w szczególności przez pominięcie merytorycznego odniesienia się do istoty zarzutów skarżącej i powołanego orzecznictwa, a także przez oparcie rozstrzygnięcia na uogólnionej tezie o "wyłączeniu procedury" z interpretacji, bez wykazania jej podstawy w przepisach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 4 maja 2026 r. strona skarżąca podtrzymała skargę w całości i wszystkie zawarte w niej wnioski i zarzuty. Podsumowując uchybienia organu, skarżąca wskazała, że błędnie utożsamiono pytanie o sytuację prawną podatnika z pytaniem o obowiązki organu podatkowego. Skarżąca stwierdziła ponadto, że organ: - zastosował art. 14b § 2a pkt 1 O.p., tak jakby przepis ten wyłączał z interpretacji wszelkie normy proceduralne, mimo, że jego zakres jest węższy, - pominął art. 3 pkt 1 i 2 O.p. oraz wynikającą z tych przepisów szeroką konstrukcję pojęcia przepisów prawa podatkowego, - nie uwzględnił znaczenia art. 212 O.p., art. 145 § 1 O.p. i art. 151 O.p. dla skuteczności doręczeń oraz sytuacji prawnej podatnika, - nie zbadał, czy wniosek skarżącej może być rozpoznany przynajmniej częściowo, - pomieszał przesłankę niedopuszczalności przedmiotowej z ewentualną precyzyjnością opisu zdarzenia przyszłego, - nie zastosował art. 169 § 1 O.p., mimo, że argument o "hipotetyczności" dotyczy właśnie jakości lub szczegółowości opisu zdarzenia przyszłego, - nie odniósł się w sposób realny do funkcji ochronnej interpretacji indywidualnej wynikającej z art. 14k – 14n O.p., - nie uwzględnił aktualnej linii orzeczniczej dotyczącej dopuszczalności w zakresie interpretacji w zakresie przepisów MDR, która przeczy mechanicznemu wyłączeniu przepisów formalno-informacyjnych z postępowania interpretacyjnego, - umniejszył znaczenie problemu reprezentacji osoby prawnej w relacjach publicznoprawnych, mimo, że orzecznictwo NSA potwierdza podatkowo-prawne znaczenie skutków art. 18 § 2 k.s.h., - stworzył asymetrię po stronie podatnika: odmówił uprzedniej wykładni przepisów, których skutki organy podatkowe mogą następnie oceniać post factum w konkretnych postępowaniach, - nie przedstawił uzasadnienia pozwalającego na kontrolę, dlaczego cały wniosek skarżącej miałby być niedopuszczalny. Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca podtrzymała skargę w całości i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia, a w razie uwzględnienia skargi – o zawarcie w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien: zbadać czy wniosek skarżącej dotyczy jej indywidualnej sytuacji prawnej jako podatnika, rozważyć możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku w całości albo przynajmniej w części, nie utożsamiać automatycznie przepisów proceduralnych z przepisami regulującymi wyłącznie właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych, ocenić znaczenie art. 212 O.p., art. 145 § 1 O.p. i art. 151 O.p. z punktu widzenia skuteczności doręczeń i sytuacji prawnej podatnika, w razie wątpliwości co do opisu zdarzenia przyszłego zastosować art. 169 § 1 O.p. zamiast art. 169a § 1 O.p., uwzględnić funkcję ochronną interpretacji indywidualnej wynikającą z art. 14k – 14n O.p., odnieść się do dopuszczalności interpretacji przepisów proceduralnych i formalno-informacyjnych w świetle orzecznictwa NSA dotyczącego MDR oraz wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2023 r., II FSK 1241/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną. Organ prawidłowo przywołał, zrozumiał i zastosował art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie wszczęcia postępowania podatkowego, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Co do zasady przesłanka "innych uzasadnionych przyczyn" dla których postępowanie nie może być wszczęte ma co do zasady szeroki zakres. Istnienie tej przesłanki powinno być badane przede wszystkim w odniesieniu do kompetencji organu a w szczególności do tego, czy organ posiada uprawnienie do wszczęcia danego postępowania (tj. czy przepis prawa upoważnia organ do wydawania wiążącego rozstrzygnięcia w danej sprawie). Jeśli więc okazałoby się, że przepis prawa będący podstawą wniosku inicjującego postępowanie, nie upoważnia organu do prowadzenia tego konkretnego postępowania, organ winien wydać postanowienie w trybie omawianego przepisu. Należy pamiętać o tym, że ww. rozstrzygnięcie, nie zapada nigdy z przyczyn merytorycznych, tj. z uwagi na stwierdzenie, że konkretne żądanie strony nie jest zasadne. "Inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania zostały ograniczone do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Nadto w postanowieniu organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 k.p.a., tj. innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce wyłącznie w sytuacjach oczywistych, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania. Artykuł 165a § 1 O.p. stosuje się odpowiednio w sprawie, zgodnie z art. 14h O.p., który w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio. Zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie wskazuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa nie jest czynnością o jednolitym charakterze i ze względu na rezultat tego zabiegu wyróżnia się następujące sytuacje: stosowanie pełne, gdy odpowiednie przepisy prawa są stosowane bez żadnych zmian, stosowanie ze zmianami oraz niestosowanie ze względu na bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami, do których miałyby być stosowane odpowiednio. Innymi słowy przyjmuje się że "odpowiednie" stosowanie przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost, albo z pewnymi modyfikacjami - usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciąganego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczalności jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle (por. A. Skoczylas, Odesłania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2001, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 6 – 7; A. Błachnio – Parzych, Przepisy odsyłające systemowo, Państwo i Prawo 2003, Nr 1, s. 43). Ta niedopuszczalność może przy tym wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu. Sposób, w jaki winno nastąpić odpowiednie zastosowanie przepisu, uzależniony jest od oceny charakteru instytucji prawnych regulowanych zarówno przez przepis odsyłający do odpowiedniego stosowania danej normy, jak i przez przepis, który ma być odpowiednio zastosowany (por. wyrok NSA z 18 maja 2021 r., III FSK 3392/21). W sprawie ta odmienność usprawiedliwiające modyfikację zastosowania przepisu wynika z istoty interpretacji podatkowej. Odmowa wszczęcia postępowania jest jednym ze sposobów pozostawienia wniosku bez rozpoznania merytorycznego. Takimi sposobami jest również odmowa wydania interpretacji (art. 14b § 5a O.p.) czy pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 O.p.), które zostały przewidziane przez ustawodawcę w określonych przypadkach. Zastosowanie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. zostało dookreślone do uzasadnionych przypadków, a takim niewątpliwie pozostaje art. 14b § 2a pkt 1 O.p., zgodnie z którym przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Ustawodawca nie przewidział odrębnego sposobu reakcji na wniosek zawierający takie przepisy, zatem stosownie do art. 14h O.p. odpowiednim jest sięgnięcie po art. 165a O.p. Prawidłowe odczytanie wniosku, tj. stwierdzenie, że jego przedmiotem są przepisy, o jakich mowa w art. 14b § 2a pkt 1 O.p. należy oprzeć na tym, że to obowiązkiem wnioskodawcy jest przedstawienie wątpliwych dla niego przepisów prawa (art. 14b § 1 O.p.), własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej (art. 14b § 3 O.p.), odniesienie stanu faktycznego do postępowania podatkowego (art. 14b § 5 O.p.). Należy pamiętać również o immanentnej cesze interpretacji, mianowicie możliwości zastosowania się do niej samego wnioskodawcy (art. 14k § 1 O.p.). Są to cechy stanu, które mają wpływ na odpowiednie zastosowanie art. 165a § 1 O.p. Analiza wniosku skarżącego o wydanie interpretacji jasno pokazuje, że przepisy podatkowe, jakie budzą w nim wątpliwości, to przepisy procesowe. Skarżący wskazuje, kto jest stroną postępowania (art. 133 § 1 O.p.), kiedy organ występuje o wyznaczenie kuratora (art. 138 § 1 O.p.), wskazuje też przepis nie obowiązujący od dekady (art.136 § 1 O.p.). Z jego stanowiska wynika, że nie są dla niego przedmiotem pytania wymienione przepisy, ale te, które wymienia w stanowisku, tj. art. 201 § 1 pkt 4 O.p., art. 208 O.p., art. 247 § 1 pkt 3 O.p. czy art. 240 O.p. Sąd pominął wymieniony art. 207 § 3 pkt 3 O.p., gdyż takowy nie istnieje. Natomiast przepisy, których treść można ustalić, bo istnieją w ustawie niewątpliwie dotyczą obowiązków organu. Zawieszenie postępowania, jego umorzenie, wznowienie czy stwierdzenie nieważności decyzji nie należy do podatnika i trudno wyobrazić sobie, w jaki sposób miałby się on zastosować do interpretacji, która by wyjaśniała ich zastosowanie (art. 14b § 1 O.p., art. 14c § 1 – 3 O.p., art. 14k § 1 O.p.). Sąd uznaje (tak też w wyroku NSA z 18 grudnia 2024 r., I FSK 887/21), że uprawnienie do uzyskania interpretacji indywidualnej ustawodawca przyznał w bardzo szerokim zakresie. Wynika to z treści art. 14b § 1 O.p., który wprowadza jako zasadę obowiązek wydania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Wyjątki od powyższej zasady mogą wynikać jedynie z ustawy. Organ interpretacyjny, odmawiając wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, powołał się na wyjątek określony w art. 14b § 2a pkt 1 O.p. W myśl art. 14c § 1 O.p., interpretacja podatkowa zawiera ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Zaś rolą organu przy wydawaniu interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska strony, w konkretnych opisanych we wniosku okolicznościach faktycznych, ściśle w takim zakresie, w jakim sprawa ta została przez podatnika przedstawiona. Wskazać należy, że normatywny przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią "przepisy prawa podatkowego", które to pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 O.p. jako m.in. przepisy ustaw podatkowych. Zatem ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej - jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 165a § 1 O.p., a podstawę odmowy wszczęcia postępowania stanowiło stwierdzenie, że zaistniały inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Ugruntowanym w piśmiennictwie jest pogląd, że do innych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania należy zaliczyć m.in. takie sytuacje, w których przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów: innych niż przepisy prawa podatkowego, w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne lub gdy wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Powyższe oznacza, że prawidłowym jest stanowisko organu, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p. niemożliwe jest wydanie przez organ podatkowy interpretacji innych niż przepisy prawa podatkowego, ani też ocena okoliczności zaistniałych, bądź mogących zaistnieć w sprawie. Organ trafnie wyjaśnił, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić podmiot, który chce się dowiedzieć, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej (obecnej lub przyszłej) powoduje po jego stronie powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego (w szczególności, obowiązku ustalenia i zapłaty określonego rodzaju podatku). Innymi słowy, interpretacja indywidualna dotyczyć może sposobu, w jaki powinien zachować się wnioskodawca, aby prawidłowo zrealizować swoje obowiązki z zakresu materialnego prawa podatkowego. Zastosowanie się przez wnioskodawcę do uzyskanej interpretacji (tj. zachowanie się w sposób wskazany w niej jako prawidłowy – w sposób wynikający z prawidłowo odczytanej normy materialnego prawa podatkowego adresowanej do wnioskodawcy) gwarantuje ochronę prawną w zakresie, który przewidują przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. W ramach interpretacji indywidualnej nie ma natomiast możliwości oceny przedstawionej przez wnioskodawcę sytuacji faktycznej (okoliczności sprawy). Niewątpliwie prawidłowo dostrzeżono, że ustawodawca przewidział sytuację, gdy wniosek podmiotu o wydanie interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Organ trafnie podkreślił, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji (informacyjną i gwarancyjną) interpretacji indywidualnej, zachodzą również w szczególności, gdy: przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne, wniosek dotyczy zagadnienia unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów nie regulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy, a także gdy wniosek nie dotyczy zagadnienia uregulowanego przepisami prawa podatkowego, lecz interpretacji okoliczności sprawy. Organ prawidłowo oparł się na treści wniosku i prawidłowo ją odczytał. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, której wnioskodawca jest reprezentantem, została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego. W okresie objętym niniejszym wnioskiem, funkcję prezesa zarządu spółki pełniła osoba fizyczna, ujawniona w rejestrze przedsiębiorców KRS jako jedyny członek zarządu uprawniony do samodzielnej reprezentacji spółki. W stosunku do niej zapadł prawomocny wyrok karny, w którym orzeczono zakaz prowadzenia działalności gospodarczej i pełnienia funkcji w organach spółek prawa handlowego, na podstawie art. 41 § 1 Kodeksu karnego w zw. z art. 18 § 2 Kodeksu spółek handlowych. Zakaz ten obowiązywał w czasie prowadzenia postępowania podatkowego przez właściwy organ. Pomimo orzeczenia zakazu, nadal figurował on w rejestrze przedsiębiorców KRS jako osoba uprawniona do reprezentacji i wykonywał w tym charakterze czynności procesowe wobec organu podatkowego. W szczególności: odebrał decyzję wymiarową, wydaną przez organ podatkowy w pierwszym postępowaniu, złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 O.p., podpisał pisma procesowe oraz brał udział w czynnościach prowadzonych przez organ podatkowy w ramach tego postępowania. Po złożeniu wniosku o wznowienie, a przed jego merytorycznym rozpoznaniem, sąd rejestrowy dokonał wykreślenia Prezesa z KRS z powodu orzeczonego zakazu pełnienia funkcji. Po uzyskaniu informacji o wykreśleniu Prezesa z KRS, organ podatkowy uznał postępowanie wznowieniowe za bezprzedmiotowe na podstawie art. 208 O.p., wskazując, że wniosek o wznowienie został złożony przez osobę, która nie miała prawa do reprezentacji spółki. Jednocześnie organ pozostawił w mocy wcześniejszą decyzję wymiarową, mimo że została ona doręczona i prowadzona z udziałem tej samej osoby. Zatem zasadnym był a konkluzja, że wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowości takiego postępowania organu, w szczególności: czy Prezes, wobec którego orzeczono zakaz pełnienia funkcji, ale który nadal figurował w KRS, miał prawo skutecznie reprezentować spółkę wobec organu podatkowego do czasu wykreślenia z rejestru oraz czy organ podatkowy, po wykreśleniu Prezesa z KRS, mógł uznać jedynie postępowanie wznowieniowe za bezprzedmiotowe, pozostawiając w mocy decyzję wymiarową wydaną z jego udziałem, czy też - w przypadku uznania braku prawidłowej reprezentacji - wszystkie czynności i decyzje podjęte z udziałem Prezesa z zakazem powinny zostać uznane za nieważne, co skutkowałoby koniecznością uchylenia lub wznowienia wszystkich związanych postępowań i decyzji. Dodatkowo w świetle art. 165a § 1 O.p. i tego, że wymaga on jasności stanu sprawy już na etapie zapoznania się z wnioskiem, należy zaznaczyć, że powyższe okoliczności przyjęte przez organ były oczywiste i podane przez samego wnioskodawcę. Mając na względzie powyższe, organ miał podstawy, by przyjąć, że w złożonym wniosku wskazano na konkretne a nie abstrakcyjne działanie podjęte przez wskazany we wniosku podmiot, jak i konkretne działania podjęte przez organ podatkowy, a tym samym skarżąca oczekiwała od uprawnionego organu do wydania interpretacji indywidualnej, wykładni w toku której poddano by jednoczesnej ocenie działania organu podatkowego, które przedstawiono we wniosku. W opinii organu działanie takie pozostawałoby w sprzeczności z przepisem art. 14b § 2a pkt 1 O.p., zgodnie z którym, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Jest to opinia trafna. Ponadto organ uznał, że wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie oczekiwanym przez skarżącą spowodowałoby ryzyko związania organów podatkowych wydanym rozstrzygnięciem. Ocena przedstawionego przez skarżącą wniosku zdaniem organu wykraczałaby poza zakreślone przez ustawodawcę ramy postępowania interpretacyjnego. I z tym należało się zgodzić. Reasumując, WSA przyznał rację organowi, który stwierdził, że wydanie interpretacji w zakresie zakreślonym przez stronę skarżącą nie rozstrzygałoby o skutkach podatkowych opisanej we wniosku sytuacji dla Spółki w zakresie Ordynacji podatkowej, lecz byłoby oceną postępowania organu podatkowego, do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony. Ostatecznie organ odwoławczy słusznie podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu organu pierwszej instancji, że przedstawione przez skarżącą zagadnienie wykraczało poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b O.p. Nie ma racji skarżący oczekując zastosowania art. 169 § 1 O.p., gdyż ten został przewidziany dla sytuacji, gdy wniosek nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa i to w takim znaczeniu, że można je usunąć. Trudno wyobrazić sobie sytuację, gdy organ wzywa do zastąpienia wniosku, wnioskiem o innej treści co do istoty (przedmiot wniosku), a tak należałoby formułować wezwanie chcąc uniknąć zastosowania art. 14b § 2a pkt 1 O.p. Myli się wnioskodawca doszukując się przyczyny odmowy wszczęcia postępowania w tym, że wniosek zawiera przepisy procesowe, a nie materialne. Jak wyjaśniono wcześniej, to stanowisko należy uznać za tak dalekie uproszczenie, że zakłamuje rzeczywistość. W postanowieniu odniesiono się do obowiązków adresata interpretacji, a te co do zasady znajdują się w przepisach prawa materialnego. Organ nie zaprzeczył temu, że pewne obowiązki podatnika mogłyby wynikać z przepisów prawa procesowego, niemniej z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. Organ nie naruszył art. 14b § 1 i § 2 O.p. Nie naruszył również art. 3 pkt 1 i 2 O.p. oraz art. 14b § 1 O.p., gdyż nie wyłączenie przepisów o doręczeniach i reprezentacji z pojęcia "przepisów prawa podatkowego" oraz z zakresu interpretacji, było powodem wydania zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji za nie naruszone uznano art. 14b § 2 i § 3 O.p. Za całkowicie niezrozumiały należy uznać zarzut oparty o art. 141 § 4 w zw. z art. 239 O.p. (w zw. z art. 14h O.p.). jest to kolejna podstawa prawna przywołana przez skarżącego bez odniesienia jej do stanu prawnego istniejącego realnie. Poglądu Sądu nie zmienia treść pisma procesowego skarżącego z 4 maja 2026 r., gdyż nie wniosła ona niczego nowego do sprawy. W szczególności należy podkreślić, że to treść wniosku o wydanie interpretacji podatkowej zakreśla działanie organu, a podnoszona kwestia wątpliwości opartych o art. 212 O.p., art. 145 § 1 O.p. i art. 151 O.p. nie znalazła się w tym piśmie. Dalej należy odróżnić pytanie o uprawnienia i obowiązki organu, co miało miejsce w sprawie, od uprawnień i obowiązków wnioskodawcy, co miało miejsce w sprawie rozstrzyganej przez NSA wyrokiem, na jaki powołuje się skarżący obecnie, wyrok z dnia 11 stycznia 2023 r., II FSK 1241/22. Mając na względzie powyższe oraz stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.