I SA/Bd 11/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2024 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i F. S. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2023 r., nr WINB-WOP.7723.22.2023.MB2 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę F. S.

Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 27 października 2023 r., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy z dnia 4 września 2023 r., którym oddalono zarzuty A. S. w postępowaniu egzekucyjnym. Pismem z dnia 5 grudnia 2023 r. skargę na powyższe postanowienie do tut. Sądu wnieśli F. S. oraz A.S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi A. S. oraz odrzucenie skargi F. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga F.S. na postanowienie Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2023 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz.1634), dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, a oczywisty brak legitymacji skargowej jest podstawą do odrzucenia skargi (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2005 r., OSK 1229/04, orzecznia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017, s.322). Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z 12 maja 2011 r. sygn. I OSK 1043/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot wnoszący skargę musi, zatem wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r. sygn. II OSK 355/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem skarżąca – F. S. nie brała udziału jako strona. Stroną tego postępowania był A. S. Z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 23 czerwca 2023 r. PINB.530.4.2014.MK/MM/1 wystawiony wobec A. S. Postanowienie organu egzekucyjnego zostało wydane wskutek rozpatrzenia zarzutu zgłoszonego przez A. S. Następnie A. S. złożył zażalenie, które zostało rozpoznane przez Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem zaskarżonym w niniejszym postępowaniu. Obydwa postanowienia zostały przesłane A. S. i adresowane wyłącznie do niego. Zostały odebrane osobiście przez A. S. odpowiednio w dniach 21 września i 8 listopada 2023 r. Ponadto jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę zażalenie skarżącej – F.S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy z dnia 04 września 2023 r. o oddaleniu zarzutów zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia 27 października 2023 r., znak: WINB-WOP.7723.23.2023.MB2, natomiast zaskarżone postanowienie z dnia 27 października 2023 r., znak: WINB-WOP.7723.22.2023.MB2 dotyczące A. S. nie było skierowane do F.S. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarżąca – F. S. nie posiada własnego interesu prawnego do wniesienia skargi. Interes taki posiada tylko A. S., któremu zostało doręczone zaskarżone postanowienie. Skoro zatem skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem, to skarga została wniesiona przez podmiot, który nie posiada legitymacji do jego wniesienia, co czyni ją niedopuszczalną. Wobec powyższego Sąd uznał skargę wniesioną przez F. S. za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.