I OZ 992/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 100/16 o odrzuceniu skargi A.K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 684/15, odrzucające skargę A.K. na zarządzenie Wójta Gminy Bystra-Sidzina z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół im. [...] w S. postanawia: odrzucić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A.K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 26 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w związku z nadesłaniem szeregu pism, zarządzeniem z dnia 9 listopada 2015 r., zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie charakteru żądania, z jakim zwraca się strona. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wskazał, że domaga się wznowienia postępowania, w związku z czym Sąd potraktował wniesiony środek jako skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r., którym odrzucono skargę A.K. na zarządzenie Wójta Gminy Bystra-Sidzina z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół im. [...] w S.. Z uwagi na niewskazanie podstawy wznowienia Sąd wezwał stronę do uzupełnienia skargi o wznowienie w tym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał jedynie, że podstawa wynika z prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż skarga o wznowienie postępowania, wniesiona w niniejszej sprawie, nie była oparta na ustawowej podstawie, co powodowało konieczność jej odrzucenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.K., zarzucając Sądowi I instancji błędne rozumowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takim postanowieniem kończącym sprawę jest postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Brak jest zarazem przepisu szczególnego, który przewidywałby wniesienie zażalenia w tej sytuacji. Skarga kasacyjna jest zatem jedynym prawnie dopuszczalnym środkiem zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania. Nawet gdyby uznać, że wniesiony w sprawie środek odwoławczy – mimo nazwania go zażaleniem – jest skargą kasacyjną, to zauważyć trzeba, że stosownie do art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z uwzględnieniem art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., w których określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Oznacza to, że środek odwoławczy wniesiony w niniejszej sprawie podlegał odrzuceniu także z tej przyczyny. Zauważyć trzeba jednakże, że doręczając skarżącemu odpis zaskarżonego postanowienia Sąd zawarł błędne pouczenie, że na postanowienie przysługuje zażalenie (k. 52 akt sądowych). Błędne pouczenie strony lub jej pełnomocnika o przysługujących środkach odwoławczych nie może powodować, że przysługuje jej inny środek odwoławczy niż wynika to z przepisów P.p.s.a. W sytuacji jednak, gdy na skutek błędnych działań sądu administracyjnego strona uchybi wymaganiom formalnym przewidzianym dla danego środka odwoławczego i zostanie on odrzucony, to jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.