I OZ 99/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2514/22 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2022 r., znak KOA/3187/Sr/22 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 25 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2514/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 23 sierpnia 2022 r., znak KOA/318/Sr/22 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że decyzja została doręczona skarżącemu 31 sierpnia 2022 r., co oznacza, że skarga wniesiona w dniu 3 października 2022 r. została wniesiona z uchybieniem terminu. Pismem z 28 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając Sądowi wadliwe odrzucenie skargi, w sytuacji, w której skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia skargi. W zażaleniu podniesiono, że decyzja została doręczona do rąk ojca skarżącego, będącego wprawdzie dorosłym domownikiem, niemniej jednak równocześnie osobą starszą i schorowaną, co wynika również z akt postępowania. Skarżący - zarówno na skutek oświadczenia ojca o dacie, w jakiej odebrał przesyłkę, jak i zapewnienia, jakie otrzymał w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej od pracownika - pozostawał w przekonaniu, że decyzję doręczono 1 września 2022 r. Do zażalenia dołączono oświadczenie ojca skarżącego, z którego wynika, że z uwagi na zaburzenia pamięci przekazał list w dniu następnym po jego odebraniu, tj. 1 września 2022 r., sądząc jednak, że uczynił to tego samego dnia, w którym list odebrał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie zachodziły podstawy do uwzględnienia zażalenia, skoro powoływana w zażaleniu argumentacja nie mogła prowadzić do uznania rozstrzygnięcia Sądu I instancji za wadliwe. Stwierdzić przede wszystkim trzeba, że skarżący w istocie nie kwestionuje ani, że do odbioru decyzji doszło 31 sierpnia 2022 r., ani, że skargę wniesiono 3 października 2022 r. Nie przedstawiono argumentów, że skarga została wniesiona w terminie. Stwierdzić bowiem należy, że jakkolwiek pełnomocnik skarżącego w zażaleniu uznaje, że skarga (z uwagi na powoływane w zażaleniu okoliczności) została wniesiona w terminie, to argumentacja zażalenia koncentruje się na wykazaniu braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Tymczasem czym innym jest kwestionowanie prawidłowości uznania przez Sąd skargi za wniesioną z uchybieniem terminu, a czym innym wskazywanie na sytuację uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odnosząc się do wskazanych w zażaleniu okoliczności stwierdzić trzeba, że kwestia uzyskania nierzetelnej informacji od pracownika urzędu pozostaje po pierwsze wyłącznie gołosłownym twierdzeniem strony, po drugie nie ma ona znaczenia dla oceny zaskarżonego postanowienia. Dowodem doręczenia przesyłki jest zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. Zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji nie znajdowało się w aktach sprawy w dniu, w którym skarżący przeglądał akta administracyjne i wskazuje jako dzień, w którym uzyskał informację od pracownika urzędu o dacie odbioru decyzji. W takiej sytuacji trudno przyjąć, że jeżeli faktycznie pracownik urzędu udzielił informacji o dacie doręczenia przesyłki, to informację tę można było traktować jako informację pewną. Uzyskanie wadliwej informacji o dacie doręczenia przesyłki nie mogłoby prowadzić do uznania, że z tej przyczyny wydłużeniu uległ termin do wniesienia skargi. Nie mogły prowadzić do uwzględnienia zażalenia także powoływane okoliczności związane ze stanem zdrowia ojca skarżącego. Doręczyciel nie ma możliwości ustalenia stanu psychofizycznego odbiorcy przesyłki, zatem pozostawienie przez listonosza przesyłki ojcu adresata - skoro podjął się on jej przekazania, nie mogło prowadzić do akceptacji stanowiska skarżącego, że skargę wniesiono bez uchybienia terminu, tylko dlatego, że skarżący twierdzi, iż do przekazania przesyłki doszło w dniu następnym, niż dzień jej faktycznego odbioru. Dla uznania prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie ma również znaczenia załączone do zażalenia oświadczenie ojca skarżącego, z którego wynika, że nieświadomie wprowadził syna w błąd co do daty odbioru decyzji. Zgodnie z przepisem art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: k.p.a.) w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.(..). Przepis powyższy umożliwia zatem dokonanie doręczenia zastępczego poprzez przekazanie przesyłki dorosłemu domownikowi adresata, ze skutkiem procesowym dla strony postępowania, poprzez uznanie doręczenia za skuteczne. Bezspornym jest, że przesyłka została odebrana przez E.W. 31 sierpnia 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji, k. 10 akt administracyjnych). Nie podważono także, że ojciec skarżącego jest dorosłym domownikiem, który odbierając przesyłkę zobowiązał się do jej przekazania. Jakkolwiek domniemanie skuteczności doręczenia zastępczego może być obalone, to wymagałoby to wykazania, że pismo zostało doręczone wbrew normie przepisu art. 43 k.p.a. Skarżący nie przedstawił dowodu na okoliczność, że jego ojciec nie może być uznany za osobę, która mogła świadomie podjąć się przekazania przesyłki, a w konsekwencji, że doręczenie było wadliwe i nie wywołało skutków prawnych. Skoro z akt sprawy wynika wprost, że decyzja została doręczona skutecznie (w ramach dokonania doręczenia zastępczego), a skarga nie została wniesiona w terminie trzydziestu dni od dnia dokonania tego doręczenia, to nie można Sądowi I instancji zarzucić wadliwego rozstrzygnięcia w zakresie podstaw do odrzucenia skargi. Okoliczności powoływane w zażaleniu nie obalają domniemania skutecznego doręczenia decyzji w niniejszej sprawie, odnoszą się bowiem nie do prawidłowości doręczenia ale odwołują do okoliczności, które mogą stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że równolegle z zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu skargi, skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten będzie podlegał rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z wymienionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia.