I OZ 95/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2026 r., sygn. akt I SPP/Wa 260/25 w sprawie ze sprzeciwu M.B. od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt I SPP/Wa 260/25 w sprawie ze skargi J.B. w miejsce którego wstąpiła K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 marca 2024 r., nr KOC/5801/Go/18 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 8 grudnia 2025 r., M.B. (dalej "wnioskodawca") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J.B., w miejsce którego wstąpiła K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 12 marca 2024 r. nr KO C/5801/Go/18 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Postanowieniem z 19 grudnia 2025 r., sygn. akt I SPP/Wa 260/25 Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie umorzył postępowanie w wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył wnioskodawca, który – jak wynika z analizy akt - nie był stroną czy też uczestnikiem postępowania toczącego się ze skargi J.B., w miejsce w miejsce którego wstąpiła K.B. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 marca 2024 r. Tym samym nie był on również podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego postanowienia doręczono wnioskodawcy w dniu 12 stycznia 2026 r. W dniu 20 stycznia 2026 r. wnioskodawca złożył sprzeciw od ww. postanowienia. Postanowieniem z 28 stycznia 2026 r., sygn. akt I SPP/Wa 260/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej "P.p.s.a."), odrzucił przedmiotowy sprzeciw z uwagi na złożenie go z uchybieniem terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 259 § 1 P.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie z § 2 ww. przepisu sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że odpis postanowienia z 19 grudnia 2025 r. o umorzeniu postępowania został doręczony wnioskodawcy w dniu 12 stycznia 2026 r. Wobec tego, że termin do wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia upływał w dniu 19 stycznia 2026 r., a sprzeciw został złożony w dniu 20 stycznia 2026 r., prawidłowym było jego odrzucenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. jako złożonego z uchybieniem terminu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.