I OZ 947/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 237/18 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skarg M. J. i P. J. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2018 r., II SA/Ke 237/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił wniosek P. J. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek nie został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej p.p.s.a. Skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika z urzędu, którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. zawiadomiła w dniu [...] czerwca 2018 r. o wyznaczeniu do reprezentowania skarżącego. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął zatem bieg w dniu [...] czerwca 2018 r., a zakończył w dniu [...] czerwca 2018 r. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że pełnomocnik osobiście zapoznał się z aktami sprawy w dniu [...] czerwca 2018 r., zaś braki formalne skargi zostały uzupełnione dopiero w dniu [...] lipca 2018 r. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył P. J., reprezentowany przez radcę prawnego M. S.. Zarzucił mu naruszenie art. 88 w związku z art. 87 § 1 p.p.s.a. przez odrzucenie wniosku, choć został on złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. W jego ocenie Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni ww. przepisów przez przyjęcie, że w przypadku wyznaczenia pełnomocnika z urzędu za datę ustania przyczyny uchybienia terminu uznaje się datę powiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu w sprawie. Stwierdził, że błędem ze strony Sądu był brak powtórnego wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. zdanie 1 jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl zaś art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyjmuje się, że o braku winy można mówić w przypadku, gdy zaistniała niezależna od strony niemożliwa do przezwyciężenia okoliczność, która bezpośrednio wpłynęła na przekroczenie terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił w żaden sposób okoliczności, która wskazywałaby na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że za dzień rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego, uznaje się dzień doręczenia pełnomocnikowi z urzędu zawiadomienia o wyznaczeniu go do reprezentowania strony. Istotna jest również okoliczność, że pełnomocnik strony zapoznał się z aktami sprawy w dniu [...] czerwca 2018 r. W tym dniu zatem posiadł on niezbędną wiedzę na temat stanu sprawy, w tym o konieczności uzupełnienia przez skarżącego braków formalnych skargi. Okoliczność braku możliwości skontaktowania się ze skarżącym nie uzasadnia zaniechania wykonania wezwania Sądu. Pełnomocnik mógł bowiem we własnym zakresie sporządzić odpis skargi z jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia tego braku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.