I OZ 936/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1681/15 odrzucające zażalenie M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1681/15 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 27 stycznia 2017 r. sygn. akt SA/Wa 1681/15 utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 9 grudnia 2016 r. odmawiające przyznania M. S. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz umarzające postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 28 lutego 2017 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w punktach 1 – 10 tego paragrafu. W katalogu tym nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. Wobec czego Sąd uznał, że zażalenie to podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 oraz art. 194 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym na postanowienie Sądu pierwszej instancji wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost art. 260 § 2 in fine P.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny orzeka bowiem jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W niniejszej sprawie na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 9 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 27 stycznia 2017 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wprawdzie doręczając odpis tego postanowienie pouczono skarżącego o możliwości wniesienia zażalenia, jednak pouczenie to nie może wywołać skutków prawnych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.