I OZ 901/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 18/18 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. F. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego w zakresie zdolności do podjęcia pracy na określonych stanowisku postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 lutego 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 18/18 odmówił A. F. (dalej: "skarżący") przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego w zakresie zdolności do podjęcia pracy na określonych stanowisku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi. Wyjaśnił, że skarga, w związku z którą skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy, podlega bowiem odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Wskazać należy, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy, gdyż ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. W niniejszej sprawie spór prawny dotyczy kwestii związanych z okresowymi badaniami lekarskimi pracowników, które regulowane są przepisami prawa pracy. Zasady przeprowadzania badań lekarskich pracowników określają bowiem przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.) oraz wydanego na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzenia badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 2067). Podnieść należy, że Sąd Najwyższy w wyroku z 10 marca 2015 r. II PK 120/14 orzekł, że sprawy z zakresu prawidłowości orzeczenia o niezdolności do wykonywania dotychczasowej pracy podlegają kontroli właściwego sądu pracy. Biorąc zatem pod uwagę, że rozpoznawana sprawa dotyczy przewlekłości organu w wydaniu orzeczenia lekarskiego w zakresie zdolności do podjęcia pracy na określonym stanowisku, nie budzi żadnych wątpliwości, że przedmiotowa skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych, i tym samym jest oczywiście bezzasadna. Trafnie więc Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.