I OZ 9/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 490/22 o odrzuceniu sprzeciwu M. W. od decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 22 czerwca 2022 r., znak: GN-V.7534.1.44.2022.MJC w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 490/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) odrzucił sprzeciw M. W. od decyzji Wojewody Lubelskiego z 22 czerwca 2022 r., znak: GN-V.7534.1.44.2022.MJC w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Na wyżej wymienione postanowienie zażalenie złożył M. W. wnosząc o jego zmianę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wobec czego sprzeciw, w którym Sąd stwierdził braki formalne, które nie zostały uzupełnione w terminie po uprzednim wezwaniu skarżącego na zasadzie art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. do ich uzupełnienia, będzie podlegał odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wspomniany sprzeciw nie został podpisany. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie, określając termin oraz rygor (konsekwencje) ewentualnego niewykonania tego wezwania. W przedmiotowej sprawie, pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu i prawidłowego pouczenia o skutkach jego nieuzupełnienia, strona nie wykonała ciążącego na niej obowiązku, co w konsekwencji uniemożliwiło nadanie pismu właściwego biegu. W związku z powyższym należy uznać, że spełniona została przesłanka określona w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., obligująca WSA do odrzucenia sprzeciwu. Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.