I OZ 826/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia radcy prawnego D. S. na postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 379/14 w zakresie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 379/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...], orzekając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Jednocześnie przyznał radcy prawnemu D. S. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższone o kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Jako podstawę prawną postanowienia w zakresie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd podał art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwaną P.p.s.a.) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Sąd wskazał przy tym, iż brak podstawy prawnej, jak i nakład pracy, nie uzasadniają przyznania pełnomocnikowi kosztów zastępstwa procesowego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu we wnioskowanej przez niego wysokości 1.200 zł. Pełnomocnik skarżącej - radca prawny D. S., zaskarżając zawarte w punkcie 3 sentencji powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu rozstrzygnięcie o kosztach wskazała, że z uwagi na fakt, iż przedmiotem skargi była należność pieniężna, wynagrodzenie pełnomocnika powinno być przyznane odpowiednio do wartości przedmiotu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Radca prawny ustanowiony z urzędu ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie art. 250 P.p.s.a. Wynagrodzenie takiego pełnomocnika ustalane jest w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 i 2 określa stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej i drugiej instancji, wprowadzając dwa kryteria ustalenia ich wysokości, a mianowicie kryterium wartości przedmiotu sporu i kryterium przedmiotowe. Kryterium wartości przedmiotu sporu odsyła do uregulowań zawartych w § 6 wskazanego rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, Sąd I instancji w punkcie 3 wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 379/14, ustalił wysokość kosztów w oparciu o właściwą podstawę prawną. Prawidłowo uznał bowiem, że sprawa w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej jest ,,inną sprawą" w rozumieniu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Zgodnie z powyższym przepisem stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie 240 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodził przypadek, w którym stawki minimalne wynagrodzenia radcy prawnego należałoby liczyć od wartości przedmiotu sprawy. Sprawa bowiem ze skargi na decyzję administracyjną o ustaleniu odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej jest inną, wskazaną w § 14 ust. ust. 2 pkt 1 lit. c w/w rozporządzenia sprawą, nawet wówczas, gdy strona skarżąca kwestionuje wysokość ustalonej odpłatności (postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 538/11 [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponieważ podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.