I OZ 472/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 379/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 379/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił L. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wskazał, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji wniosek nie mógł zostać uwzględniony i wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, wskazując, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji narazi ją na niebezpieczeństwo znacznej szkody finansowej oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Obciążenie skarżącej kwotą 766,69 zł w skali miesiąca spowoduje znaczne obciążenie dochodu indywidualnego skarżącej, jakim jest emerytura w wysokości 1358,09 zł i zmniejszenie środków finansowych na comiesięczną egzystencję (chociażby wykupienie koniecznych lekarstw). Skarżąca załączyła do zażalenia m.in. kopię decyzji o waloryzacji emerytury i kopie faktur za leki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślenia wymaga, że skarżący powinien wykazać spełnienie ww. przesłanek już we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wskazanym wniosku konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że wniosek skarżącej dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podniesione przez skarżącą okoliczności nie pozwalają na uznanie, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczność, że w wyniku ponoszonych comiesięcznych opłat za pobyt matki w domu pomocy społecznej dojdzie do obciążenia dochodu skarżącej i zmniejszenia się jej środków finansowych nie jest wystarczającą okolicznością do uznania, że zachodzą przesłanki określone we wskazanym wyżej przepisie. Wskazać trzeba również, że w niniejszej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. W razie uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca będzie się mogła domagać zwrotu kwoty uiszczonych należności. W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2014 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.