I OZ 795/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 431/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 431/16 w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania skargi postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 431/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. B. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność, bowiem skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Z tych też względów skarga jest niedopuszczalna i na mocy art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "P.p.s.a.") Sąd odmówił przyznania prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy, gdyż ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Zgodnie z kolei z art. 285l w związku z art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W myśl natomiast art. 285f § 3 P.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Tym samym, skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy została ona sporządzona przez skarżącego osobiście, pozostawała oczywiście bezzasadna. Trafnie zatem Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a., tj. ze względu na oczywistą bezzasadność skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.