I OZ 79/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2928/25 o odrzuceniu skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 11 września 2025 r. znak: SKO/I/II/723/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 stycznia 2026 r. odrzucił skargę J. B. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia z 4 grudnia 2025 r. wezwano J. B. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało w sposób domniemany doręczone skarżącemu 29 grudnia 2025 r. po dwukrotnym awizowaniu przesyłki skierowanej na adres skarżącego i jej zwrocie do Sądu. Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych do 12 stycznia 2026 r. nie odnotowano wpłaty do niniejszej sprawy, co skutkowało odrzuceniem skargi jako nieopłaconej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zakwestionował skuteczność zastępczego doręczenia odpisu zarządzenia o wpisie. Podniósł, że nie otrzymał żadnego awizo dotyczącego tej przesyłki. Wskazał, że w tym czasie dotychczasowy listonosz był zastępowany przez inną osobę. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu, przy czym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga strony podlegała odrzuceniu również z przyczyn innych aniżeli podniesione w zakwestionowanym postanowieniu Sądu I instancji. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Ponadto, w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a także zawierać inne elementy, wskazane w ustawie. Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 p.p.s.a.), w przypadku zaś gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie winno zawierać numer PESEL wnoszącego (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). W sytuacji, gdy nie uzupełniono braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 grudnia 2025 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Ponadto zarządzeniem z 4 grudnia 2025 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 3 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz wskazanie numeru PESEL. Oba wezwania zostały opatrzone rygorem odrzucenia skargi, w przypadku ich niewykonania w terminie 7 dni. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca powyższe wezwania, skierowana na adres skarżącego, była dwukrotnie awizowana: 15 grudnia 2025 r. i 23 grudnia 2025 r., co potwierdzają adnotacje na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wobec bezskutecznego upływu terminu na odbiór przesyłki zwrócono ją do nadawcy, tj. WSA w Warszawie. Potwierdza to adnotacja na kopercie "Zwrot nie podjęto w terminie" z datą 30 grudnia 2025 r. Wobec tego, zarządzeniem z 7 stycznia 2026 r. WSA w Warszawie uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 29 grudnia 2025 r., stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a. Termin na uzupełnienie braków bezskutecznie upłynął więc 5 stycznia 2026 r. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia skarżący nie wykonał zaś wezwań Sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega zatem wątpliwości, że strona uchybiła wyznaczonemu terminowi do uzupełnienia braku fiskalnego i braków formalnych skargi. Skarżący w zażaleniu kwestionuje skuteczność doręczenia ww. przesyłki podnosząc, iż nie otrzymał awiza (tak pierwszego, jak i powtórnego). Zwrócić należy jednak uwagę, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując taką próbę należy mieć na względzie, że na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia wiarygodnych środków dowodowych. W praktyce orzeczniczej nie budzi wątpliwości, że ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki przez awizo ciąży na stronie skarżącej. Jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego. W niniejszej sprawie zawiadomienie o przesyłce adresowanej do skarżącego, a pozostawione w placówce pocztowej, zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, co zostało prawidłowo odnotowane przez doręczyciela na blankiecie zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 20 akt sądowych). W aktach sprawy znajduje się prawidłowo awizowana przesyłka, zaś skarżący nie wszczął postępowania reklamacyjnego. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia strony, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez złożenie zwykłego oświadczenia, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (por. postanowienie NSA z 24 września 2015 r., II OZ 863/15, z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OZ 183/22). Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że skarżący nie usunął braku fiskalnego skargi, zasadnie Sąd I instancji skargę tę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od tego trzeba wskazać, że skarga ta podlegała odrzuceniu również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z tego względu, że skarżący nie wykonał także wezwania Sądu I instancji do uzupełnienia jej braków formalnych – nie nadesłał wymaganych odpisów skargi oraz nie wskazał swojego numeru PESEL. Dlatego też zawarty w zażaleniu wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać rozpoznany przez Sąd I instancji z uwzględnieniem, iż uchybienie terminu obejmowało nie tylko kwestie fiskalne ale również nieuzupełnienie wskazanych braków formalnych skargi, czego skarżący nie był świadomy wobec treści postanowienia z 20 stycznia 2026 roku. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.