I OZ 776/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 1068/15 odrzucające zażalenie J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 1068/15 odrzucające skargę J. K. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie nieuwzględnienia prawa do uposażenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 roku sygn. akt II SAB/Wa 1068/15 na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie J. K. na postanowienie z dnia 28 listopada 2016 roku odrzucające jego skargę na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie nieuwzględnienia prawa do uposażenia. W uzasadnieniu podano, że skarżący pismem z dnia 16 grudnia 2016 roku wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 28 listopada 2016 roku, wskazując, że wnosi zażalenie na odrzucenie skargi. Sąd I instancji wezwał go do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez wskazanie zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący ponownie wskazał na postanowienie z dnia 28 listopada 2016 roku odrzucające skargę. W ocenie Sądu I instancji skarżący pomimo prawidłowego wezwania nie uzupełnił wymienionego braku zażalenia - podane przez niego postanowienie nie zostało bowiem wydane w przedmiotowej sprawie. Zażalenie na to postanowienie wywiódł J. K. Przyznał, że zarówno w zażaleniu z dnia 16 grudnia 2016 roku, jak i w piśmie będącym odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia braków tego zażalenia, podał błędną datę zaskarżonego postanowienia - zamiast 23 listopada 2016 roku wskazał na 28 listopada 2016 roku. W jego ocenie Sąd I instancji powinien jednak uznać to uchybienie za oczywistą omyłkę pisarską. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. W literaturze podkreśla się, że najważniejszym warunkiem dopuszczalności wniesienia zażalenia jest istnienie zaskarżonego postanowienia albo zarządzenia w rozumieniu zarówno faktycznym, jak i prawnym. Brak bowiem takiego rozstrzygnięcia oznacza, że nie ma przedmiotu postępowania zażaleniowego (zob. R. Hauser, W. Piątek, A. Skoczylas, Środki odwoławcze w postępowaniu sądowoadministracyjnym (w:) System prawa administracyjnego, t. 10, Sądowa kontrola administracji publicznej, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2014, s. 479; A. Kabat (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 194, pkt 5). W niniejszej sprawie J. K. złożył w dniu 27 października 2016 roku (data prezentaty, k. 101) zażalenie na postanowienie z dnia 6 września 2016 roku odrzucające jego skargę na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej. Zostało ono odrzucone postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 roku z uwagi na to, że w myśl art. 173 p.p.s.a. na postanowienie kończące postępowanie w sprawie wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy przysługuje środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, a nie zażalenia. Następnie w dniu 19 grudnia 2016 roku (data nadania, k. 113) skarżący złożył kolejne zażalenie wskazując, że dotyczy ono "postanowienia WSA z dnia 28 listopada 2016 roku o odrzuceniu skargi" (k. 112). Wobec tego, że postanowienie wymienione przez żalącego nie zostało wydane w przedmiotowej sprawie oraz tego, że z dalszej części zażalenia nie wynikało, które wydane w sprawie postanowienie zostało zaskarżone, Sąd I instancji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie wezwał żalącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez wskazanie zaskarżonego orzeczenia (k. 114). W odpowiedzi na to wezwanie J. K. ponownie podał, że skarży postanowienie z dnia 28 listopada 2016 roku odrzucające skargę (w trzecim akapicie odpowiedzi wskazał natomiast jeszcze inną datę - 22 listopada 2016 roku, k. 117). Odnosząc się do argumentu żalącego, że Sąd I instancji powinien uznać błędną datę zaskarżonego postanowienia za omyłkę pisarską, zaznaczyć trzeba, że podane przez niego daty - obie mieszczące się w listopadzie 2016 roku - wskazywały na to, że zażalenie dotyczyło postanowienia z dnia 23 listopada 2016 roku odrzucającego zażalenie na postanowienie odrzucające skargę, z kolei przedmiot zaskarżonego postanowienia - odrzucenie skargi - sugerował, że ponownie zaskarżone zostało postanowienie z dnia 6 września 2016 roku odrzucające skargę. Tym samym z treści zarówno zażalenia, jak i odpowiedzi na wezwanie Sądu, niemożliwe było wywiedzenie, jakimi intencjami i racjami kierował się wnoszący zażalenie. Stanowiło to przeszkodę do nadania zażaleniu dalszego biegu, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji odrzucając przedmiotowy środek odwoławczy (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2014 roku sygn. akt II FZ 1048/14). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 oddalił zażalenie.