I OZ 773/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 356/18 odrzucające skargę K. J. na niewykonanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 23/17 postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Go 356/18 (dalej postanowienie z 21 czerwca 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę K. J. (dalej skarżący) na niewykonanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej Komendant bądź organ) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 23/17. W uzasadnieniu postanowienia z 21 czerwca 2018 r. II SA/Go 356/18 Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 10 lutego 2017 r., na podstawie art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017, poz. 1257 ze zm.), K. J. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie zaświadczenia w sprawie pobieranego przez policjanta w stanie spoczynku równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na ów wniosek, pismem z 21 lutego 2017 r. Naczelnik Wydziału Nieruchomości KWP w [...] wezwał K. J. do wyjaśnienia zakresu wnioskowanego zaświadczenia; wskazania danych osoby, której dotyczą informacje w formie zaświadczenia. Jednocześnie organ poinformował, że podstawą prawną naliczania i zarządzania do wypłaty równoważnika za brak lokalu funkcjonariuszom jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznawania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130). Pismem z 28 lutego 2017 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na niezałatwienie w terminie podania z 10 lutego 2017 r. o wydanie zaświadczenia w sprawie realizacji przez Komendanta prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 23/17 (dalej wyrok II SAB/Go 23/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wlkp. do załatwienia wniosku K. J. z 10 lutego 2017 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zarzut bezczynności organu w załatwieniu wniosku skarżącego okazał się zasadny. Organ nie wydał wnioskowanego zaświadczenia, jak również nie załatwił wniosku przez orzeczenie o odmowie jego wydania. Komendant Wojewódzki Policji w [...], uwzględniając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. określone w wyroku II SAB/Go 23/17, który uprawomocnił się w dniu 8 sierpnia 2017 r., postanowieniem z 10 lipca 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia K. J. w sprawie pobieranego przez policjanta w stanie spoczynku równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Pismem z 30 października 2017 r. K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w przedmiocie wymierzenia grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] za niewykonanie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 23/17. Zdaniem skarżącego, mimo upływu terminu określonego w wyroku, organ pozostaje w milczeniu i [nie podejmuje] jakichkolwiek działa[ń], i czynnoś[ci]. Skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej przez organ, niezwłocznie po doręczeniu organowi odpisu prawomocnego wyroku. Wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1100/17 (dalej wyrok II SA/Go 1100/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę K. J. W uzasadnieniu wyroku II SA/Go 1100/17 Sąd stwierdził, że organ wykonał wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 czerwca 2017 r. II SAB/Go 23/17. W konsekwencji Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do niewykonania wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej ppsa). Pismem z 13 kwietnia 2018 r. K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na niewykonanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 23/17. Skarżący wniósł o wymierzenie grzywny organowi. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowaniem w/w przepisu jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W przedmiotowej sprawie przedmiotem skargi K. J. jest niewykonanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 23/17. Kwestia niewykonania wyroku II SAB/Go 23/17 przez ten sam organ była już przedmiotem orzekania przez tut. Sąd w sprawie II SA/Go 1100/17, w której, prawomocnym wyrokiem z 8 marca 2018 r., oddalono skargę strony. Oznacza to, że w sprawie występuje [negatywna] przesłanka procesowa tj. powaga rzeczy osądzonej, wykluczająca możliwość wniesienia ponownego środka zaskarżenia w kwestii, która była już przedmiotem prawomocnego wyroku (postanowienie NSA z 7.2.2017 r. I OZ 1487/16, cbosa). Od postanowienia z 21 czerwca 2018 r. zażalenie wywiódł K. J., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 286 ppsa. Skarżący wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (k. 31-32 akt II SA/Go 356/18). Komendant, reprezentowany przez r. pr. A. L., wniósł odpowiedź na zażalenie, wnosząc o oddalenie zażalenia w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz organu administracji (k. 41-42 akt II SA/Go 356/18). Skarżący wniósł pismo na odpowiedź Komendanta, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, a nadto wniósł o oddalenie wniosku Komendanta o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Wskazany w zarzucie art. 286 ppsa był nierelewantny. Przepis ów reguluje procedurę zwrotu akt administracyjnych po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu I instancji (§ 1), a także przesądza, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (§ 2). Termin określony w art. 286 § 2 ppsa jest terminem maksymalnym. Ustawa nie zakazuje wykonania wyroku przed jego uprawomocnieniem się. Tymczasem w niniejszej sprawie istotne jest to, że zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi ze względu na powagę rzeczy osądzonej (art. 58 § 1 pkt 4 ppsa). Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że sprawa zainicjowana skargą z 13 kwietnia 2018 r. (II SA/Go 356/18) jest tożsama przedmiotowo i podmiotowo ze sprawą zakończoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 8 marca 2018 r. II SA/Go 1100/17. WSA był obowiązany odrzucić skargę z 13 kwietnia 2018 r. (art. 58 § 1 pkt 4 ppsa; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 384-385, nb 7). Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie. Wobec jednoznacznego brzmienia art. 204 pkt 1 ppsa nie można przyjąć, że na podstawie tego przepisu stronie przeciwnej, która wniosła odpowiedź na zażalenie, należy się od skarżącego zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania zażaleniowego (odpowiednio – uchwała 7 Sędziów NSA z 4.2.2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23, z glosą aprobującą K. Celińskiej-Grzegorczyk, ZNSA 2008/4, s. 145, aprobowana przez M. Niezgódkę-Medek w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2018, uw. 3, 6 do art. 203; uw. 1 do art. 204). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postanowieniu nie zamieścił rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.