I OZ 767/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2017 r. zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1043/16 o odrzuceniu wniosku A.M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 20 lutego 2017 r. , sygn. akt III SA/Gd 1043/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek A.M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w świetle art. 88 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), "p.p.s.a.", niedopuszczalne jest żądanie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania, bowiem taki wniosek złożyć można najpóźniej do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, zaś po upływie tego terminu strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów postępowania, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, bowiem jest to termin prekluzyjny – nieprzekraczalny i nieprzywracalny. Rozprawa bezpośrednio poprzedzająca wydanie wyroku została zamknięta 2 lutego 2017 r., zaś A.M., prawidłowo pouczony o treści art. 210 § 1 p.p.s.a, złożył powyższy wniosek wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia 9 lutego 2017 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.M., wskazując że narusza ono w sposób rażący art. 86 § 1, art. 87 § 1, art. 88, art. 200, art. 205 § 1, art. 211 i art. 226 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto jest ono nielogiczne, rażąco narusza prawo materialne, interes społeczny i obywatelski, a także powoduje utratę zaufania do władzy publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Art. 200 p.p.s.a. stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jednakże stosownie do art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną przez A.M. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Krokowa. W zawiadomieniu o powyższej rozprawie Sąd pouczył stronę o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. Pismem z 9 lutego 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o przyznanie należnych kosztów niezbędnych do celów dochodzenia sprawy wraz z takim wnioskiem, wskazując iż uchybił terminowi na jego złożenie z uwagi na zły stan zdrowia. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, dokonując jednocześnie uchybionej czynności, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87. § 1 i § 5 p.p.s.a.). Jak z kolei stanowi art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższych przepisów wskazać należy, iż słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił przedmiotowy wniosek A.M. jako niedopuszczalny. Wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności – termin określony w art. 210 § 1 p.p.s.a. związany jest z upływem określonej fazy postępowania sądowego i może być złożony najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Termin ten nie podlega przywróceniu, bowiem nie jest możliwe przywrócenie terminu do dokonania takiej czynności, która mogła być podjęta tylko do określonego momentu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.