I OZ 695/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3445/15 o odmowie zmiany postanowienia z dnia 21 grudnia 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.

D.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 września 2015 r. nr [...], którą m. in. zezwolono Polskim Sieciom Elektroenergetycznym S.A. [...] na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - w części wskazanej w decyzji - położonej w D. w gminie C., oznaczonej jako działki ew. nr [...] w celu realizacji decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości linii elektroenergetycznej). Jednocześnie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na jej ścisłe związanie z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, którą zaskarżył on odrębną skargą zarejestrowaną pod sygn. akt IV SA/Wa 3444/15. Wskazał, że na nieruchomości nie ma konieczności wykonywania długotrwałych prac związanych z realizacją inwestycji, ponieważ nie ma potrzeby wyburzania zabudowań lub przeprowadzenia intensywnej wycinki, a prace inwestycyjne będą możliwe dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę oraz że wstrzymanie wykonania jedynie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu niweczy sens tej instytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 3445/15 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podał, że sam skarżący wskazał, że na nieruchomości nie ma konieczności wykonywania długotrwałych prac związanych z realizacją inwestycji, ponieważ nie ma potrzeby wyburzania zabudowań lub przeprowadzenia intensywnej wycinki, a prace inwestycyjne będą możliwe dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę, co świadczy o tym, że nawet w razie realizacji inwestycji nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto brak jest podstaw do "automatycznego" wstrzymywania wykonania decyzji zezwalającej inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, bowiem stosownie do treści art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 124 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Powyższy przepis wyraźnie wyłącza zatem obowiązek "automatycznego" wstrzymania przez organ wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3445/15 zawiesił postępowanie sądowe, z uwagi na to, że między zaskarżoną w tej sprawie decyzją o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości a decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, zaskarżoną w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3444/15, zachodzi ścisły związek polegający na tym, że zezwolenie na natychmiastowe zajęcie jest możliwe jedynie w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Skarga na decyzję w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości została uwzględniona, lecz wyrok jest nieprawomocny. Ewentualne prawomocne uchylenie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skutkowałoby koniecznością uchylenia decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W dniu 15 marca 2016 r. D.R. ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w sprawie zaszła nowa okoliczność w postaci wydania wyroku w sprawie ze skargi na decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie wnioskodawcy, istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji również w niniejszej sprawie, gdyż są one dotknięte tymi samymi wadami, co decyzje już uchylone, a pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody wskutek rozpoczęcia prac budowlanych, wycinki drzew i innych czynności na nieruchomości. Uczestnik postępowania Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. [...] wniósł o oddalenie wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3445/15 odmówił zmiany postanowienia z dnia 21 grudnia 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w sytuacji złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, po prawomocnym rozpoznaniu poprzedniego wniosku w tym zakresie, został on potraktowany jako wniosek o zmianę, w trybie art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), prawomocnego postanowienia z dnia 21 grudnia 2015 r. Zgodnie z art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienie w sprawie wstrzymania aktu, wydane na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Przy czym przez zmianę okoliczności należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wydane uprzednio. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że powołana przez skarżącego zmiana okoliczności sama w sobie nie oznacza spełnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., koniecznych do wstrzymania wykonania decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Skoro, w ocenie Sądu, zasadna była odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji jeszcze przed nieprawomocnym uchyleniem decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, to także po jej nieprawomocnym uchyleniu nie ma do tego podstaw. Nie ma ono bowiem żadnego wpływu na możliwość wykonania zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Należy zauważyć, że w dniu wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie (z dnia 21 grudnia 2015 r.) nastąpiło już wstrzymanie wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że wydanie powyższego wyroku nie spowodowało wstrzymania jej wykonania. Powyższe świadczy o tym, że nie nastąpiła zmiana okoliczności prawnych w porównaniu z okolicznościami istniejącymi w dniu wydania uprzedniego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2015 r. podano, że już w samej skardze wskazano, iż na nieruchomości nie ma konieczności wykonywania długotrwałych prac związanych z realizacją inwestycji, ponieważ nie ma potrzeby wyburzania zabudowań lub przeprowadzenia intensywnej wycinki, a prace inwestycyjne będą możliwe dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę. Na obecnym etapie realizacji inwestycji nie zachodzi zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia D.R. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 61 § 4 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że nieprawomocne uchylenie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3444/15, wywołujące brak jej skuteczności prawnej na podstawie art. 152 P.p.s.a., wobec której zaskarżona decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości ma charakter subsydiarny i jest ściśle z nią związana, nie stanowi nowej okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w całości na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.; 2) art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na nieprzyjęciu subsydiarnego charakteru decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w stosunku do decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 tej ustawy, a w konsekwencji uznanie, że pozbawienie mocy prawnej decyzji organu pierwszej instancji nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonalności decyzji ściśle z nią związanej.; 3) art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że ze względu na zakres prac związanych z inwestycją, wykonanie zaskarżonej decyzji nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy jej wykonanie w oczywisty sposób może spowodować ryzyko nieodwracalnych dla skarżącego skutków w postaci wycinki istniejącego drzewostanu, a także rozpoczęcia intensywnych prac ziemnych. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 3445/15 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 września 2015 r. nr [...], poprzez wstrzymanie jej wykonania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Złożenie wniosku nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Postępowanie dotyczące wniosku o uchylenie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, powinno mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności sprawy, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym, postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. Podkreślić należy, iż w tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Nadal obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację, popartą stosownymi dokumentami, powinien przekonać Sąd o zasadności zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia. Ciężar dowodu sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na materiale dowodowym pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OZ 443/10). Ocena, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja, winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zwalnia to jednak strony z obowiązku wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt I OZ 1290/15). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe, w niniejszej sprawie nie doszło bowiem do takich zmian okoliczności, które skutkowałyby zaistnieniem przesłanki ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a., a w konsekwencji uchyleniem postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 21 grudnia 2015 r. Stosownie do art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Wyłączenia przewidziane w art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami są w pełni zrozumiałe, gdyż decyzje w tych sprawach są wydawane pod presją okoliczności, po to, aby uniknąć zbędnej zwłoki. Wstrzymanie wykonania takich decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego, pod warunkiem złożenia skargi na tę decyzję (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 80/15). Ponadto wyłączenia te należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 cyt. ustawy, niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności (por. Komentarz do art. 9 w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. E. Bończak – Kucharczyk, Lex 2013). W świetle art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślić należy, iż decyzja o niezwłocznym zajęciu wydawana w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu. Jej subsydiarny charakter oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy funkcjonuje w obrocie prawnym poprzedzającą ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego – Sąd pierwszej instancji nie dokonał błędnej wykładni art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał na subsydiarny charakter decyzji o niezwłocznym zajęciu (art. 124 ust. 1a) wobec decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa (art. 124 ust. 1). Stwierdził, że kwestia ta nie ma żadnego wpływu na możliwość wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, gdyż w dniu wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (z dnia 21 grudnia 2015 r.) nastąpiło już wstrzymanie wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że wydanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3444/15 – samo w sobie – nie spowodowało wstrzymania jej wykonania. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiła zmiana okoliczności prawnych w porównaniu z okolicznościami istniejącymi w dniu wydania uprzedniego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, iż w/w wyrok z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3444/15, uwzględniający skargę D.R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, jest nieprawomocny, gdyż skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł od niego uczestnik postępowania Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. [...]. Nie jest zatem ostatecznie przesądzone, że w/w decyzje zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego. W konsekwencji nie można zatem uznać, że nieprawomocny wyrok w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3444/15 stanowi okoliczność, o której mowa w art. 61 § 4 P.p.s.a., uprawniającą do zmiany postanowienia z dnia 21 grudnia 2015 r. Ponadto wyjaśnić należy, iż uprawdopodobnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może opierać się wyłącznie na twierdzeniach strony. Zawarta we wniosku argumentacja winna być zatem poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które realnie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, czego skarżący nie uczynił. Ogólnikowe twierdzenia skarżącego o wycince istniejącego drzewostanu i rozpoczęciu intensywnych prac ziemnych są niewystarczające do uznania wniosku za zasadny, tym bardziej, że w skardze do Sądu pierwszej instancji twierdził on, że na nieruchomości nie ma konieczności wykonywania długotrwałych prac związanych z realizacją inwestycji, ponieważ nie ma potrzeby wyburzania zabudowań lub przeprowadzenia intensywnej wycinki drzew. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.